Hoi iedereen,
Ik ben momenteel terug van een zeer boeiende soloreis naar Thailand die onderandere mijn eerste ervaring met een echte tornado heeft opgeleverd. Zo zie je maar dat je het niet altijd in de States moet gaan zoeken om dergelijke fenomenen te onderscheppen. Hieronder volgt een verslagje met foto's, de onderstaande kaart toont een satellietbeeld van de plaats van de feiten, zij het enkele uren na de tornado omdat dat NOAA geval daar maar twee keer per etmaal overvliegt om foto's te maken:
De dag startte ogenschijnlijk onschuldig met wat verspreide stapelwolkjes en hoge sluierwolken. Het viel echter op hoe de lagere wolken aan een hoog tempo aan de hemel voortjoegen. Tijdens de
voormiddag bleef het weersbeeld er grotendeels hetzelfde uitzien doch rond de middag tijdens een uitstap op zee bij de Koh Phi Phi eilanden was er opeens een sterke ontwikkeling van de stapelbewolking. Zowel de stapelwolken op het moment van hun doorzettende ontwikkeling en de hogere wolkensluiers zijn op de twee onderstaande foto's duidelijk te zien:
de apotheose volgde een tiental minuten later toen zich in de donkere basis van een reeds sterk ontwikkelde stapelwolk opeens de lichtgrijs gekleurde slurf van een kleine tornado vormde. Het fenomeen bleef enkele minuten zichtbaar waarbij de tornado in een schuine hoek naar rechts ontwikkelde en hierbij een lichte boogvorm vertoonde. Natuurlijk krijg je dan een enorme adrenalinestoot door je lichaam gejaagd en het scheelde daarbij niet veel of ik tuimelde met camera en al overboord de zee in. Hieronder de foto's waarvan er eentje is ingezoomd.
Of hij daadwerkelijk de grond raakte en er dus sprake was van een echte tornado valt moeilijk uit te maken maar door de hoge kalkrotsen waar hij boven hing zal het in elk geval weinig gescheeld hebben. De locatie was in elk geval wel goed gekozen door de weergoden want het ding hing bijna pal boven Maya Beach waar indertijd de film The Beach met Leonardo Di Caprio werd opgenomen. Toen de tornado uiteen rafelde was in de restanten ervan de zeer snelle rotatie goed te zien. De wind moet hier met gemak snelheden boven de 300 km/h gehaald hebben. Later ontwikkelde de stapelwolk zich tot een flinke stortbui waarvan de dichte regengordijnen de plaats van de feiten aan het oog onttrokken. Je kan de ontwikkeling op de komende foto's gadeslaan:
Vanop afstand was hierin een duidelijke roterende updraft te zien waardoor het op een kleine supercel leek. Er ontwikkelde zich een bijzonder aambeeld met overshooting top en mamatusvorming terwijl deze zich zeker honderd kilometer vanaf de moederwolk uitspreidde en toch maar enkele kilometers breed bleef. Je kan de roterende beweging duidelijk zien op deze foto waarbij de afzonderlijke convectiecellen tegen de wijzers van de klok in opstijgen en dus het bestaan van een zg. mesocycloon doen vermoeden:
Het was daarna slechts een kwestie van minuten vooraleer zich deze imposantie stormcel ontwikkelde:
Of het daadwerkelijk een supercel betreft valt dan weer te betwijfelen, enerzijds doordat we hier zo dicht bij de evenaar zitten en anderzijds omdat een supercel verondersteld wordt langer dan 5 uur in leven te blijven terwijl deze reeds na een paar uur haar laatste adem uitblaast zoals de foto hieronder genomen vanop Bamboo Island duidelijk toont:
Later op de dag ontwikkelden zich meer buien waaronder nog een paar flinke kleppers waarvan er eentje voor onweer zorgde te Tubkaak Beach (het hotel te Krabi waar ik verbleef) in de late avond. De wind bleef hierbij de hele tijd nog
flink van jetje geven (al haalde hij zeker geen 300 km/h meer) Ook de nacht erop waren er nog flinke buiige schermutselingen te beleven maar de onweersaktiviteit bleef opvallend laag in verhouding tot de intensiteit van de buien.
Lees mijn Flashbacks ook op https://weerdagboek.blogspot.com en krijg toegang tot mijn recentste verslagjes, voorzien van sfeerbeelden en wolkenfoto's