Er word nog al eens gespeculeerd over het verloop van de winter in relatie tot de daaraan voorafgaande herfst en zelfs zomer. Er zijn hierover net zoveel theses als meteorologen, maar er zijn wel 2 belangrijke verschillen in benadering.
Een benadering die het korte termijn verloop van depressiebanen, hoogdrukposities en temperatuur neemt als beïnvloedende factoren voor de komende perioden. Natuurlijk zit hier een grote kern van logica in, daar met name de zoninstraling en de verdamping in voorgaande perioden, temperaturen van land en vooral zee plaatselijk sterk beïnvloeden. Opmerkingen als “laat die depressietrein nog maar even goed opgang komen, dat is goed voor de winter” of “als november te koud wordt is dat het einde van de kans op n strenge winter” die je ook wel leest op het forum zijn hier waarschijnlijk exponenten van.
De andere benadering is er één die het korte termijn verloop van de atmosferische rangschikking eerder ziet als indicatie voor de latere rangschikking, omdat de atmosfeer daarmee een “simpel” inzicht zou kunnen geven waar het met de huidige verdeling van koude en warme bovenluchten ten opzichte van koude en warme land/zee oppervlakken naar toe kan evalueren. Is bijvoorbeeld in de laatste 3 maanden van het jaar een steeds of steeds sterker terugkerende west circulatie te zien, dan zou hieruit de conclusie kunnen worden getrokken dat de atmosfeer blijkbaar zo is opgebouwd dat met de bijhorende energieverdeling in het aardoppervlak, deze west-circulatie ook voor de toekomstige winter het “makkelijkst realiseerbaar” zal blijken. Maar omgekeerd, als er steeds vaker en steeds duidelijker/langer een blokkade word opgeworpen, dan geeft dit aan dat met de huidige energie verdeling, dit in de komende winter, (tenminste een grotere) kans van slagen heeft dan normaal in een west-circulatie gedomineerd deel van de atmosfeer als het onze.
De verdere afkoeling van de pool/noordelijk halfrond kan hier (meestal)een versterking vormen maar ook juist een verstorende factor zijn.
Zoals alles in het weerbedrijf, is er niet direct een conclusie te trekken welke van de 2 benaderingen de meest betrouwbare voorspelling van het weer geeft. Een combinatie van beidde lijkt meest voor de hand liggend maar de huidige theorieën over het ontstaan van ons weer in acht nemend, lijkt de 2de benadering dan wel een grotere betrouwbaarheid te geven in een eventuele voorspelling.
Als iemand het interessant vind wil ik nog wel eens wat vertellen over één van de vele theorieën die een ruwe verklaring geven aan hoe de verschillende “energie” verdelingen in atmosfeer en aardoppervlak verantwoordelijk kunnen zijn voor west-circulatie of juist blokkades.
Nemen we even de atmosfeer zoals deze zich de laatste maanden heeft verhouden, dan vallen 2 dingen erg sterk op. Ten eerste het gegeven dat er al min of meer van af december 2004, met enkele korte onderbrekingen, spraken is van een op één of andere manier geblokkeerde atmosfeer boven europa. Hoogdrukgebieden houden zich van af januari vrijwel continu op, vrij “hoog” boven het midden van de oceaan en Engeland, lagedruk vooral boven midden, oosten van europa en de alpen. Wat nu erg opvalt, is dat er weliswaar een compleet andere algemene luchtdruk verdeling is ontstaan, maar wederom sprake is van een geblokkeerde situatie met een voor winterliefhebbers gunstige uitgangspositie van hoogdruk boven oost europa en groenland. Met voorzichtige toenaderingen.
Interessant word nu de vraag hoe snel een eventueel doorbrekende semi-west-circulatie weer word onderbroken door herhaling van voorgaande patroon. Indien dit makkelijk gaat en niet te lang op zich laat wachten dan mag je zeggen dat de winter een interessante “generale repetitie” lijkt te houden voor de maanden januari - februari.
Tot nog toe is het verloop dusdanig dat je al voorzichtig mag concluderen dat de atmosfeer (nog steeds) een grote blokkade neiging heeft boven onze streken.
Nu maar hopen dat ie ook op de juiste plek ontstaat, en niet als vorige winter, boven de oceaan (hoewel ik in oostenrijk op 1100 mtr. wonend niet heb hoeven klagen met totaal 7 meter sneeuw over de hele winter.)
Een benadering die het korte termijn verloop van depressiebanen, hoogdrukposities en temperatuur neemt als beïnvloedende factoren voor de komende perioden. Natuurlijk zit hier een grote kern van logica in, daar met name de zoninstraling en de verdamping in voorgaande perioden, temperaturen van land en vooral zee plaatselijk sterk beïnvloeden. Opmerkingen als “laat die depressietrein nog maar even goed opgang komen, dat is goed voor de winter” of “als november te koud wordt is dat het einde van de kans op n strenge winter” die je ook wel leest op het forum zijn hier waarschijnlijk exponenten van.
De andere benadering is er één die het korte termijn verloop van de atmosferische rangschikking eerder ziet als indicatie voor de latere rangschikking, omdat de atmosfeer daarmee een “simpel” inzicht zou kunnen geven waar het met de huidige verdeling van koude en warme bovenluchten ten opzichte van koude en warme land/zee oppervlakken naar toe kan evalueren. Is bijvoorbeeld in de laatste 3 maanden van het jaar een steeds of steeds sterker terugkerende west circulatie te zien, dan zou hieruit de conclusie kunnen worden getrokken dat de atmosfeer blijkbaar zo is opgebouwd dat met de bijhorende energieverdeling in het aardoppervlak, deze west-circulatie ook voor de toekomstige winter het “makkelijkst realiseerbaar” zal blijken. Maar omgekeerd, als er steeds vaker en steeds duidelijker/langer een blokkade word opgeworpen, dan geeft dit aan dat met de huidige energie verdeling, dit in de komende winter, (tenminste een grotere) kans van slagen heeft dan normaal in een west-circulatie gedomineerd deel van de atmosfeer als het onze.
De verdere afkoeling van de pool/noordelijk halfrond kan hier (meestal)een versterking vormen maar ook juist een verstorende factor zijn.
Zoals alles in het weerbedrijf, is er niet direct een conclusie te trekken welke van de 2 benaderingen de meest betrouwbare voorspelling van het weer geeft. Een combinatie van beidde lijkt meest voor de hand liggend maar de huidige theorieën over het ontstaan van ons weer in acht nemend, lijkt de 2de benadering dan wel een grotere betrouwbaarheid te geven in een eventuele voorspelling.
Als iemand het interessant vind wil ik nog wel eens wat vertellen over één van de vele theorieën die een ruwe verklaring geven aan hoe de verschillende “energie” verdelingen in atmosfeer en aardoppervlak verantwoordelijk kunnen zijn voor west-circulatie of juist blokkades.
Nemen we even de atmosfeer zoals deze zich de laatste maanden heeft verhouden, dan vallen 2 dingen erg sterk op. Ten eerste het gegeven dat er al min of meer van af december 2004, met enkele korte onderbrekingen, spraken is van een op één of andere manier geblokkeerde atmosfeer boven europa. Hoogdrukgebieden houden zich van af januari vrijwel continu op, vrij “hoog” boven het midden van de oceaan en Engeland, lagedruk vooral boven midden, oosten van europa en de alpen. Wat nu erg opvalt, is dat er weliswaar een compleet andere algemene luchtdruk verdeling is ontstaan, maar wederom sprake is van een geblokkeerde situatie met een voor winterliefhebbers gunstige uitgangspositie van hoogdruk boven oost europa en groenland. Met voorzichtige toenaderingen.
Interessant word nu de vraag hoe snel een eventueel doorbrekende semi-west-circulatie weer word onderbroken door herhaling van voorgaande patroon. Indien dit makkelijk gaat en niet te lang op zich laat wachten dan mag je zeggen dat de winter een interessante “generale repetitie” lijkt te houden voor de maanden januari - februari.
Tot nog toe is het verloop dusdanig dat je al voorzichtig mag concluderen dat de atmosfeer (nog steeds) een grote blokkade neiging heeft boven onze streken.
Nu maar hopen dat ie ook op de juiste plek ontstaat, en niet als vorige winter, boven de oceaan (hoewel ik in oostenrijk op 1100 mtr. wonend niet heb hoeven klagen met totaal 7 meter sneeuw over de hele winter.)
