Eerlijk gezegd, ik dacht dat Soho (de sat. die onze zon bestudeert) baantjes maakte rondom de zon maar niets is minder waar.
Eventjes wat opzoekingswerk gedaan.
Soho draait rond het Lagrangepunt, dit is een punt op 1,5 miljoen km afstand van de aarde, liggende exact tussen de aarde en de zon.
Het is het punt waar de aantrekking van de zon en de aantrekking van de aarde precies aan elkaar gelijk zijn. Het is wel een punt met een labiel evenwicht, te vergelijking met een knikker die je bovenop een voetbal zou leggen. De geringste afwijking uit dit punt zou dus de satelliet naar de aarde of de zon trekken. Momenteel staat er geen enkele satelliet in het Lagrangepunt omdat de zon ook een bron is van radiostraling en deze straling zou interfereren met de communicatiestraling van de satelliet.
De oplossing is de satelliet om het Lagrangepunt heen te laten draaien zodat hij altijd een paar graden afwijkt van de zon en op die manier krijg je geen interferentie. Zo'n baan noemt men een halo-baan omdat de sonde bekeken vanop de aarde precies een cirkel (ik denk eerder een ellips) rond de zon lijkt te maken.
De sonde moet voortdurend met kleine raketjes op haar baan gehouden worden omdat het Lagrangepunt niet alleen een labiel punt is maar ook nog wisselt in afstand en richting omdat de maan (en ook de andere planeten) de gravitatie vermeerdert of vermindert.
Eventjes wat opzoekingswerk gedaan.
Soho draait rond het Lagrangepunt, dit is een punt op 1,5 miljoen km afstand van de aarde, liggende exact tussen de aarde en de zon.
Het is het punt waar de aantrekking van de zon en de aantrekking van de aarde precies aan elkaar gelijk zijn. Het is wel een punt met een labiel evenwicht, te vergelijking met een knikker die je bovenop een voetbal zou leggen. De geringste afwijking uit dit punt zou dus de satelliet naar de aarde of de zon trekken. Momenteel staat er geen enkele satelliet in het Lagrangepunt omdat de zon ook een bron is van radiostraling en deze straling zou interfereren met de communicatiestraling van de satelliet.
De oplossing is de satelliet om het Lagrangepunt heen te laten draaien zodat hij altijd een paar graden afwijkt van de zon en op die manier krijg je geen interferentie. Zo'n baan noemt men een halo-baan omdat de sonde bekeken vanop de aarde precies een cirkel (ik denk eerder een ellips) rond de zon lijkt te maken.
De sonde moet voortdurend met kleine raketjes op haar baan gehouden worden omdat het Lagrangepunt niet alleen een labiel punt is maar ook nog wisselt in afstand en richting omdat de maan (en ook de andere planeten) de gravitatie vermeerdert of vermindert.
"Koersen, dat is stampen en afzien tot ge niet meer weet van welke parochie ge zijt." (Briek Schotte)