in het glazenbollenbereik te gluren heeft ons, zowel 's zomers als 's winters vaak hevige frustraties en decepties opgeleverd. Alleen daardoor tempert mijn opwinding m.b.t. alle Russiche beren op de weg verhalen al behoorlijk. Al moet ik daarbij opmerken dat die terughoudendheid net zo min reeël is als een winterse halleluja-stemming. Het is stomweg nog te ver vooruit. Wat dat betreft was het in de tijd van Pien met zijn lippenstift toch een stuk relaxter in weergekkenland...
Tis maar net hoe de wind waait....
