Vandaag weer met de tourenski´s op stap geweest, met wat bekenden (Eelco, Manfred, Peter) en nieuwe deelnemers (Thomas, Marion). We gingen van de weg van Bayrischzell naar Kufstein uit. Onderweg kwamen we langs de dichtgevroren Schliersee:
Bij de parkeerplaats achter Bayrischzell (die van het Sillberghuis, helaas momentaan geen overnachtingen) lag duidelijk meer sneeuw dan in München, maar het was -8°C, tegen -11°C in Waldperlach. Daar was nog sneeuw op de bomen: hoger in de bergen was dat er niet meer: boven in de bergen vroor het niet meer.
Een klassieke skitoer, eerst over een rijweg. Daarna over een almweide.
hapje eten in de zon, met de Ruchenköpfe op de achtergrond...
Deze route was erg rustig. Slechts een keer tegenverkeer. De stilte kwam door de route: landschappelijk erg mooi, en niet moeilijk of gevaarlijk, maar bij de afdaling leek het soms meer een langlauftocht, er waren erg lange vlakke stukken.
De Ruchenköpfe, waar ik in oktober klimmen was. Let op het verschil (zie link). Veel kruipdennen voledig ondergesneeuwd.
De top van de Auerspitze ligt tegenover de Ruchenköpfe, en biedt een prachtig uitzicht richting centrale Alpen. Richting vlakte kon je de laaghangende bewolking goed zien liggen. Het Beierse woud was ook te zien.
OP de steilere zuidhelling was een lawine (Schneebrett) afgegaan.
Hier zie je een mooi voorbeeld va, een "ontspannen" sneeuwdek, met "Fischmäuler" (in dezelfde helling).
Bij de parkeerplaats achter Bayrischzell (die van het Sillberghuis, helaas momentaan geen overnachtingen) lag duidelijk meer sneeuw dan in München, maar het was -8°C, tegen -11°C in Waldperlach. Daar was nog sneeuw op de bomen: hoger in de bergen was dat er niet meer: boven in de bergen vroor het niet meer.
Een klassieke skitoer, eerst over een rijweg. Daarna over een almweide.
hapje eten in de zon, met de Ruchenköpfe op de achtergrond...
Deze route was erg rustig. Slechts een keer tegenverkeer. De stilte kwam door de route: landschappelijk erg mooi, en niet moeilijk of gevaarlijk, maar bij de afdaling leek het soms meer een langlauftocht, er waren erg lange vlakke stukken.
De Ruchenköpfe, waar ik in oktober klimmen was. Let op het verschil (zie link). Veel kruipdennen voledig ondergesneeuwd.
De top van de Auerspitze ligt tegenover de Ruchenköpfe, en biedt een prachtig uitzicht richting centrale Alpen. Richting vlakte kon je de laaghangende bewolking goed zien liggen. Het Beierse woud was ook te zien.
OP de steilere zuidhelling was een lawine (Schneebrett) afgegaan.
Hier zie je een mooi voorbeeld va, een "ontspannen" sneeuwdek, met "Fischmäuler" (in dezelfde helling).