Allereerst mijn complimenten aan Rudy voor de heldere uiteenzetting van het fenomeen splitfront vanochtend. Het zal sommige enigszins boven het hoofd zijn gegaan, maar het zijn zeker waardevolle bijdragen. Ik wou hierbij nog een, overigens niet-noodzakelijke, aanvulling maken met behulp van wat plaatjes van mijn MM5 model. Het betreft een praktijkvoorbeeld van de illustratie die Rudy bij zijn posting plaatste.
Hieronder een dwarsdoorsnede van 1°WL t/m 13°OL langs de 52ste breedtegraad. Het tijdstip is 12Z vanmiddag. De gekleurde achtergrond geeft de isentropische potentiële vorticiteit weer in PV-eenheden. De witte lijnen geven het qe-gradiënt weer. De zwarte lijnen zijn de isotachen, de waarden in m/s zijn in de labels weergegeven. Het splitfront is in dit plaatje goed terug te vinden. Het hoogtefront zit duidelijk voor het echte front uit, dat is te zien aan het bijna 90°-staande qe-gradiënt zo rond 11°OL. Tussen de twee fronten in zien we de PV-anomalie die in Rudy's posting beschreven werd. Hier dringt stratosferische lucht de troposfeer binnen met als gevolg een daling van de tropopauze. We zien dit laatste ook terug in een verlaging van het grootste qe-gradiënt, die effectief de scheiding tussen de troposfeer en stratosfeer markeert. Onder de dwarsdoorsnede heb ik op hetzelfde plaatje nog even de fronten aangegeven.
Tot slot, de zwarte blokjes die je ziet tussen 6°OL en de rechterkant, met als top rond 10,5°OL, geven de lokale orografie weer. Je ziet ook mooi dat de 15 m/s-isotaach met het terrein meeloopt, dankzij het verticale terreinvolgende coördinatensysteem van MM5.
Hieronder een dwarsdoorsnede van 1°WL t/m 13°OL langs de 52ste breedtegraad. Het tijdstip is 12Z vanmiddag. De gekleurde achtergrond geeft de isentropische potentiële vorticiteit weer in PV-eenheden. De witte lijnen geven het qe-gradiënt weer. De zwarte lijnen zijn de isotachen, de waarden in m/s zijn in de labels weergegeven. Het splitfront is in dit plaatje goed terug te vinden. Het hoogtefront zit duidelijk voor het echte front uit, dat is te zien aan het bijna 90°-staande qe-gradiënt zo rond 11°OL. Tussen de twee fronten in zien we de PV-anomalie die in Rudy's posting beschreven werd. Hier dringt stratosferische lucht de troposfeer binnen met als gevolg een daling van de tropopauze. We zien dit laatste ook terug in een verlaging van het grootste qe-gradiënt, die effectief de scheiding tussen de troposfeer en stratosfeer markeert. Onder de dwarsdoorsnede heb ik op hetzelfde plaatje nog even de fronten aangegeven.
Tot slot, de zwarte blokjes die je ziet tussen 6°OL en de rechterkant, met als top rond 10,5°OL, geven de lokale orografie weer. Je ziet ook mooi dat de 15 m/s-isotaach met het terrein meeloopt, dankzij het verticale terreinvolgende coördinatensysteem van MM5.
