Hoi Victor,
De maan draait niet om de aarde, maar aarde en maan draaien om hun gezamenlijke massamiddelpunt, met een periode van 27.3 dagen.
Daardoor is er op aarde een centrifugale kracht langs de lijn die de middelpunten van aarde en maan met elkaar verbindt, van die rotatieas af. Omdat de aarde één geheel vormt met z'n atmosfeer, is die centrifugale kracht overal op aarde gelijk.
Omdat aarde en maan niet dichter bij elkaar komen, moet er in het middelpunt van de aarde een balans tussen de zwaartekracht van de maan en die centrifugaalkracht. Hiervan uitgaand, kun je de getijkrachten op aarde berekenen. Langs de lijn aarde-maan, zullen de centrifugaalkracht en de zwaartekracht van de maan precies tegengesteld zijn. Aan de maanzijde van de aarde zal de zwaartekracht van de maan het winnen en aan de maanloze zijde zal de centrifugaalkracht het winnen, zodat aan beide zijden een kracht van de aarde af gericht is.
We hebben de zwaartekracht van de aarde nog even buiten beschouwing gelaten. Als je die meeneemt, zie je hoe klein de aantrekkingskracht van de maan eigenlijk is. De maximale getijkrachten zijn veel en veel kleiner dan de aantrekkingskracht van de aarde (orde 10 miljoen keer zo klein). Vandaar dat alleen de horizontale componenten van de getijkrachten nog te merken zijn als getijden in de oceaan. In de atmosfeer zijn de horizontale krachten veel groter dan in de oceaan (grotere versnellingen = grotere krachten per massaeenheid). Hierdoor merk je in de atmosfeer bij mijn weten erg weinig van het maansgetij. Wel is er een dagelijks atmosferisch tij dat opgewekt wordt doordat stratosferisch ozon UV straling absorbeert (en zo de stratosfeer opwarmt) en waterdamp in de troposfeer IR straling absorbeert. Meer hierover op onderstaande link.
De clou van dit verhaal is, dat centrifugaalkrachten sterk genoeg zijn om de zwaartekracht van de maan in het middelpunt van de aarde volledig te compenseren en dat deze compensatie ervoor zorgt dat maan en aarde niet op elkaar botsen.
Groet,
Alwin
Quote selectie