Een goede uitleg, Ben maar ik had graag nog een opmerking gemaakt.
Je maakt onderscheid tussen single cells en multicells. Het is heel goed dat je dit onderscheid maakt want beide processen zijn totaal verschillend.
Maar het is ook nodig om onderscheid te maken tussen latente en potentiële onstabiliteit. Want latente onstabiliteit leidt naar single cel ontwikkeling en dit is mooi uitgelegd aan de hand van de peiling met het groene oppervlak. Hierin wordt de con. inh. overwonnen door (meestal) de dagelijkse opwarming waarbij, eenmaal het LFC bereikt, er spontane convectie optreedt die pas afneemt als het stijgend luchtdeeltje opnieuw kouder wordt dan zijn omgeving. Maar dit is geen potentiële onstabiliteit!
Bij potentiële onstabiliteit moet je werkelijk de verticale verplaatsing hebben van een hele laag (en niet van aparte luchtpakketjes zoals bij lat. onstabiliteit) maw een laminaire beweging. Hieronder vind je een peiling die potentiële onstabiliteit toont. Een potentieel onstabiele peiling kun je herkennen (zie illustratie) eerst en vooral aan de configuratie van de natteboltemperatuurcurve. In normale omstandigheden neemt de potentiele natteboltemperatuur toe met de hoogte. In een luchtlaag die potentieel onstabiel is neemt die af. De peiling toont een onderste laag die goed gemengd is en warm en vochtig is: maw hoge potentiele natteboltemperatuur. Let ook op het feit dat de toestandskromme bijna volgens een natadiabaat verloopt. Deze laag wordt bovenaan begrensd door een sterke inversie (op het eerste gezicht zou men kunnen deken aan een subsidentie-inversie maar dit is dus niet het geval!) Daarboven vind je dan een luchtlaag die droog is maar waarvan de potentiele natteboltemperatuurwaarden heel wat lager liggen. (Let op het feit dat de toestandskromme hier droogadiabatisch verloopt). De inversie dient als deksel (cap) die de warme vochtige lucht onderaan houdt maar als door omstandigheden er onderaan nog warmere, vochtigere lucht wordt toegevoegd of bovenaan wordt er koudere (in sommige gevallen lucht uit de onderste laag van de stratosfeer) geadvecteerd dan wordt die inversie teniet gedaan en kan die hele onderste luchtlaag explosief stijgen. Dit resulteert in de multicell ontwikkeling. Een typisch voorbeeld hiervan is 'the spanish plume'.
Ik wil met deze kleine aanvulling geen kritiek geven op je overigens zeer goede uitleg.
Je maakt onderscheid tussen single cells en multicells. Het is heel goed dat je dit onderscheid maakt want beide processen zijn totaal verschillend.
Maar het is ook nodig om onderscheid te maken tussen latente en potentiële onstabiliteit. Want latente onstabiliteit leidt naar single cel ontwikkeling en dit is mooi uitgelegd aan de hand van de peiling met het groene oppervlak. Hierin wordt de con. inh. overwonnen door (meestal) de dagelijkse opwarming waarbij, eenmaal het LFC bereikt, er spontane convectie optreedt die pas afneemt als het stijgend luchtdeeltje opnieuw kouder wordt dan zijn omgeving. Maar dit is geen potentiële onstabiliteit!
Bij potentiële onstabiliteit moet je werkelijk de verticale verplaatsing hebben van een hele laag (en niet van aparte luchtpakketjes zoals bij lat. onstabiliteit) maw een laminaire beweging. Hieronder vind je een peiling die potentiële onstabiliteit toont. Een potentieel onstabiele peiling kun je herkennen (zie illustratie) eerst en vooral aan de configuratie van de natteboltemperatuurcurve. In normale omstandigheden neemt de potentiele natteboltemperatuur toe met de hoogte. In een luchtlaag die potentieel onstabiel is neemt die af. De peiling toont een onderste laag die goed gemengd is en warm en vochtig is: maw hoge potentiele natteboltemperatuur. Let ook op het feit dat de toestandskromme bijna volgens een natadiabaat verloopt. Deze laag wordt bovenaan begrensd door een sterke inversie (op het eerste gezicht zou men kunnen deken aan een subsidentie-inversie maar dit is dus niet het geval!) Daarboven vind je dan een luchtlaag die droog is maar waarvan de potentiele natteboltemperatuurwaarden heel wat lager liggen. (Let op het feit dat de toestandskromme hier droogadiabatisch verloopt). De inversie dient als deksel (cap) die de warme vochtige lucht onderaan houdt maar als door omstandigheden er onderaan nog warmere, vochtigere lucht wordt toegevoegd of bovenaan wordt er koudere (in sommige gevallen lucht uit de onderste laag van de stratosfeer) geadvecteerd dan wordt die inversie teniet gedaan en kan die hele onderste luchtlaag explosief stijgen. Dit resulteert in de multicell ontwikkeling. Een typisch voorbeeld hiervan is 'the spanish plume'.
Ik wil met deze kleine aanvulling geen kritiek geven op je overigens zeer goede uitleg.
Bericht laatst bijgewerkt: 16-02-2006 09:59