Op de weerkaarten is die niet meer te zien maar heb sterk de indruk dat we nog met (restanten van) een BBOC te maken hebben. Het weer is tenminste bar slecht in het noorden met aan de lopende band buien, veelal geclusterd tot regengebieden.
Wat is een bendbackocclusie ?
Bij een koufront walst de koude lucht onder de warme lucht. Bij een warmtefront glijdt de warme lucht tegen de koude lucht omhoog. Omdat het koufront zich sneller verplaatst dan het warmtefront komen ze samen en vormen een occlussiefront. De koude lucht ontmoet dan de koude lucht voor het warmtefront en tilt de warme lucht in een wig omhoog. Dit gebeurt het eerst nabij het centrum van de depressie. Naarmate het front verder occludeert wordt de warme en vochtige lucht steeds hoger opgeheven en koelt tegelijk verder af. Het komt vaak voor dat de occlusie achter het lagedrukgebied teruggebogen wordt. Dit heet een backbend-occlusie. Het is het oudste deel van het frontensysteem waaraan de depressie is gevormd maar desondanks vaak flink aktief.
Op grote hoogte bevindt zich dan nog een portie, van oorsprong warme, en vochtige lucht die tot op de laatste drup wordt uitgeknepen. Door stijgbewegingen o.i.v. van de depressie blijven wolkendekens van ijskristallen (altostratus, cirrostratus) lichte neerslag produceren.
Daaronder bevindt zich al een diepe laag onstabiele polaire lucht. Hierin onstaan stapelwolken die naar het grijze sluierdak groeien. De onderkoelde toppen worden bezaaid door de ijskristallen en maken de stapelwolken spoedig tot buien. Vervolgens spreiden de verijsde toppen zich uit tegen het frontvlak (want daarboven is de lucht relatief warmer en dus stabiel) en helpen naburige wolkentoppen te bezaaien. Ook die spreiden zich weer uit en zo onstaat een voortdurende aanvulling van onderen van het frontale wolkendek en houden de neerslagproductie op peil. Tussen de stapelwolken is er hooguit wat lichte regen maar onder de stapelwolken valt stevige regen (bui). Op grotere hoogte blijft de lucht koud tussen de wolkentoppen omdat er voortdurend ijskristallen smelten en verdampen. Hiermee blijft de onstabiliteit in stand. Een aktieve BBOCC kenmerkt zich door buiige regen of een hoge dichtheid aan kleine buien.
In het zomerseizoen zijn het juist deze systemen die het weer voor de vakantieganger/recreanten het meest verzieken. Naast regen is het kil en staat er vaak veel wind. Maar vooral de duur is vervelend en ook tussen de buien is het nauwelijks droog. Bendbackocclusies liggen vaak in het verlengde van de stroming en kunnen daardoor hoge etmaalsommen achterlaten in de regenmeter. Vooral bendbacks van depressies met cycloonrestanten zijn berucht. Die hebben al een aantal keren delen van Nederland zowat onder water gezet, zoals bijvoorbeeld 14 september 1999 in Zuid-Holland en Zeeland (Dirksland > 140 mm) en 13 augustus 2004 in Friesland met vrijwel overal 50-100 mm over het etmaal.
Victor de Vries
Wat is een bendbackocclusie ?
Bij een koufront walst de koude lucht onder de warme lucht. Bij een warmtefront glijdt de warme lucht tegen de koude lucht omhoog. Omdat het koufront zich sneller verplaatst dan het warmtefront komen ze samen en vormen een occlussiefront. De koude lucht ontmoet dan de koude lucht voor het warmtefront en tilt de warme lucht in een wig omhoog. Dit gebeurt het eerst nabij het centrum van de depressie. Naarmate het front verder occludeert wordt de warme en vochtige lucht steeds hoger opgeheven en koelt tegelijk verder af. Het komt vaak voor dat de occlusie achter het lagedrukgebied teruggebogen wordt. Dit heet een backbend-occlusie. Het is het oudste deel van het frontensysteem waaraan de depressie is gevormd maar desondanks vaak flink aktief.
Op grote hoogte bevindt zich dan nog een portie, van oorsprong warme, en vochtige lucht die tot op de laatste drup wordt uitgeknepen. Door stijgbewegingen o.i.v. van de depressie blijven wolkendekens van ijskristallen (altostratus, cirrostratus) lichte neerslag produceren.
Daaronder bevindt zich al een diepe laag onstabiele polaire lucht. Hierin onstaan stapelwolken die naar het grijze sluierdak groeien. De onderkoelde toppen worden bezaaid door de ijskristallen en maken de stapelwolken spoedig tot buien. Vervolgens spreiden de verijsde toppen zich uit tegen het frontvlak (want daarboven is de lucht relatief warmer en dus stabiel) en helpen naburige wolkentoppen te bezaaien. Ook die spreiden zich weer uit en zo onstaat een voortdurende aanvulling van onderen van het frontale wolkendek en houden de neerslagproductie op peil. Tussen de stapelwolken is er hooguit wat lichte regen maar onder de stapelwolken valt stevige regen (bui). Op grotere hoogte blijft de lucht koud tussen de wolkentoppen omdat er voortdurend ijskristallen smelten en verdampen. Hiermee blijft de onstabiliteit in stand. Een aktieve BBOCC kenmerkt zich door buiige regen of een hoge dichtheid aan kleine buien.
In het zomerseizoen zijn het juist deze systemen die het weer voor de vakantieganger/recreanten het meest verzieken. Naast regen is het kil en staat er vaak veel wind. Maar vooral de duur is vervelend en ook tussen de buien is het nauwelijks droog. Bendbackocclusies liggen vaak in het verlengde van de stroming en kunnen daardoor hoge etmaalsommen achterlaten in de regenmeter. Vooral bendbacks van depressies met cycloonrestanten zijn berucht. Die hebben al een aantal keren delen van Nederland zowat onder water gezet, zoals bijvoorbeeld 14 september 1999 in Zuid-Holland en Zeeland (Dirksland > 140 mm) en 13 augustus 2004 in Friesland met vrijwel overal 50-100 mm over het etmaal.
Victor de Vries
