Tijd voor een wekelijks winterverhaaltje over vroeger.
Na een week waarin sommige nederlandse kabinetsmannen zich uitspreken over inlevering van de duur betaalde atv uren, verkregen dmv inlevering loonsverhoging in de 90-tig jaren, terug naar 1800....
Toen moest de welvaart nog echt goed van de grond komen en verreed men schaatswedstrijden met als prijs rogge, spek en soep....
We gaan naar het stadje IJlst, 1 van de 11-steden in friesland, daar waar firma Nooitgedacht zijn schitterende houtjes maakte. (schaatsen)
25 januari 1892: Te IJlst doet zich het geval voor, dat de burgemeester het verlof voor het houden van hardrijderijen voor nu en voor later geweigerd heeft. De ijsclub, die verlof vroeg, telt ruim 60 leden.
26 januari 1892: In ons stedeken - zoo schrijft men uit IJlst - zoo beroemd om hare schaatsen, zal men deze niet kunnen gebruiken voor eene hardrijderij. De burgemeester toch heeft geweigerd, toestemming te geven tot het houden eener hardrijderij, omdat hij dit, gelijk aan den voorzitter van de ijsclub verklaarde, niet voor God en zijn gewezen als burgemeester en vooral als ouderling zou kunnen verantwoorden.
16 januari 1893: Men schrijft uit IJlst: Terwijl in Friesland de burgemeesters te allen tijde alles deden om het den schaatsrijders zoo aangenaam mogelijk te maken, denkt onze burgemeester, een pur-sang doleerende, er anders over. Evenals vorig jaar weigerde hij hardnekkig aan onze IJsclub de volgens de politie-verordering noodige vergunning tot het houden van eener hardrijderij, o.a. op grond dat zoodanig volksvermaak zou strijden met....de zedelijkheid, want men bleef, na verloop der rijderij, te laat vroolijk bijeen! Verleden jaar stoorde de directie der IJsclub er niet aan en liet zij toch eene hardrijderij houden. Er werd echter proces-verbaal van opgemaakt, en de kantonrechter moest wel eene veroordeling uitspreken; hij legde den overtreders evenwel een geldboete van 50 cent op.
De directie bedacht er nu wat anders op. Zij vroeg en verkreeg vergunning van den burgermeester van Wijmbritseradeel, om eene hardrijderij te houden op de Wijmerts bij de Nauwe Zijl, onder die gemeente en toch in de onmiddelijke nabijheid van IJlst. En tot genoegen van de talrijke aanwezigheid had Dinsdag het geliefde volksfeest plaats en, misschien wel tot teleurstelling van onzen burgemeester, liep alles in gepaste vroolijkheid, doch tevens in de beste orde af.
9 januari 1894: Op het verzoek van het bestuur der ijsclub "De IJlster Schaats" te IJlst, om verlof tot houden van hardrijderijen, is door den burgemeester schriftelijk geantwoord: "Ik kan noch mag aan uw verzoek niet voldoen". Ofschoon de dubbele ontkenning in deze woorden ook als bevestiging zou kunnen opgevat worden, is men thans besloten zich tot den burgemeester van Wijmbritseradeel te wenden, met het verzoek in die gemeente te mogen rijden.
Tot zover dit artikeltje uit de kranten van weleer, uit het boek van Nederlandsche Winters van weleer, geschreven door Rene Diekstra.
isbn 9043507075 Kok uitgevers.
Na een week waarin sommige nederlandse kabinetsmannen zich uitspreken over inlevering van de duur betaalde atv uren, verkregen dmv inlevering loonsverhoging in de 90-tig jaren, terug naar 1800....
Toen moest de welvaart nog echt goed van de grond komen en verreed men schaatswedstrijden met als prijs rogge, spek en soep....
We gaan naar het stadje IJlst, 1 van de 11-steden in friesland, daar waar firma Nooitgedacht zijn schitterende houtjes maakte. (schaatsen)
25 januari 1892: Te IJlst doet zich het geval voor, dat de burgemeester het verlof voor het houden van hardrijderijen voor nu en voor later geweigerd heeft. De ijsclub, die verlof vroeg, telt ruim 60 leden.
26 januari 1892: In ons stedeken - zoo schrijft men uit IJlst - zoo beroemd om hare schaatsen, zal men deze niet kunnen gebruiken voor eene hardrijderij. De burgemeester toch heeft geweigerd, toestemming te geven tot het houden eener hardrijderij, omdat hij dit, gelijk aan den voorzitter van de ijsclub verklaarde, niet voor God en zijn gewezen als burgemeester en vooral als ouderling zou kunnen verantwoorden.
16 januari 1893: Men schrijft uit IJlst: Terwijl in Friesland de burgemeesters te allen tijde alles deden om het den schaatsrijders zoo aangenaam mogelijk te maken, denkt onze burgemeester, een pur-sang doleerende, er anders over. Evenals vorig jaar weigerde hij hardnekkig aan onze IJsclub de volgens de politie-verordering noodige vergunning tot het houden van eener hardrijderij, o.a. op grond dat zoodanig volksvermaak zou strijden met....de zedelijkheid, want men bleef, na verloop der rijderij, te laat vroolijk bijeen! Verleden jaar stoorde de directie der IJsclub er niet aan en liet zij toch eene hardrijderij houden. Er werd echter proces-verbaal van opgemaakt, en de kantonrechter moest wel eene veroordeling uitspreken; hij legde den overtreders evenwel een geldboete van 50 cent op.
De directie bedacht er nu wat anders op. Zij vroeg en verkreeg vergunning van den burgermeester van Wijmbritseradeel, om eene hardrijderij te houden op de Wijmerts bij de Nauwe Zijl, onder die gemeente en toch in de onmiddelijke nabijheid van IJlst. En tot genoegen van de talrijke aanwezigheid had Dinsdag het geliefde volksfeest plaats en, misschien wel tot teleurstelling van onzen burgemeester, liep alles in gepaste vroolijkheid, doch tevens in de beste orde af.
9 januari 1894: Op het verzoek van het bestuur der ijsclub "De IJlster Schaats" te IJlst, om verlof tot houden van hardrijderijen, is door den burgemeester schriftelijk geantwoord: "Ik kan noch mag aan uw verzoek niet voldoen". Ofschoon de dubbele ontkenning in deze woorden ook als bevestiging zou kunnen opgevat worden, is men thans besloten zich tot den burgemeester van Wijmbritseradeel te wenden, met het verzoek in die gemeente te mogen rijden.
Tot zover dit artikeltje uit de kranten van weleer, uit het boek van Nederlandsche Winters van weleer, geschreven door Rene Diekstra.
isbn 9043507075 Kok uitgevers.
