Deze namiddag een fietstochtje met mijn makker gedaan door de Limburgse natuur. Rond 16h kwamen we door een landbouwgebied tussen Hamont en Achel (Noord Limburg)toen we een windhoosje met veel stof opmerkte over een mais veld met jonge plantjes van circa 10 a 15 cm hoog. Opmerkelijk bleef dit windhoosje goed stand houden en zijn we afgestapt om het fenomeen nader te bekijken. Plots merkte ik dat het richting een klein wegje ging, dwars door het maisveld op een afstand van circa 20 meter. Ik sprong terug op mijn fiets en reeds recht naar de plaats waar het windhoosje nu het middenpunt van dat zandwegje had bereikt. Ik kreeg plots een flinke duw zodat ik mijn fiets niet meer onder kontrole had en moest stoppen. De wind floot daar ter plaatse flink rond de oren, maar het ergste was het stof dat als scherpe naalden in mijn gezicht prikte. Hoewel ik een zonnebril ophad ( goddank) moest ik meteen mijn ogen sluiten van het fijne zand dat tussen bril en gezicht doorschoot. Even later was het hoosje dan weer verder opgeschoven over het maisveld en hebben het nog ruim vijf minuten op zeer korte afstand kunnen bekijken.
Ik heb in mijn leven nog wel ooit kleine windhoosjes gezien, maar deze bleef wel erg lang in werking, maar er midden in staan is wel een belevenis. In Achel dorp zijn we dan een pintje gaan pakken voor de droge stofkeel door te spoelen en de kleine zandkorreltjes uit mijn weinig haar te kammen.
Ik heb in mijn leven nog wel ooit kleine windhoosjes gezien, maar deze bleef wel erg lang in werking, maar er midden in staan is wel een belevenis. In Achel dorp zijn we dan een pintje gaan pakken voor de droge stofkeel door te spoelen en de kleine zandkorreltjes uit mijn weinig haar te kammen.
