In de bergen is de winter nog niet vergeten (boel plaatjes)
Bericht van: Joachim (München) , 12-06-2006 22:10
Eergisteren was ik onderweg over de Mondscheinspitze, in het Karwendel, net ten westen van het meer Achensee (net als beer JJ1, naar later bleek 
). Ik begon in Pertisau. Vanuit het dal op 1000 m, waar alles fris groen was (en de koeien graasden), kon je de top al zien. Ik begon te vrezen met grooten vreeze.
zeker na deze blik op de Bettlerkarspitze...
Op het Schleimssattel (1500 m) was het voorjaar kennelijk net begonnen. Goed te zien is, hoe de bomen daar te lijden hebben.
Gewoon een mooi plaatje van de Mondscheinspitze
Ik kwam inderdaad sneeuwvelden tegen, maar die bleken niet hinderlijk. Oef! De top is hier ook al te zien. Daar geen sneeuw van betekenis. Wel moest je af en toe je handen gebruiken, maar geen problemen van naam (die route is overigens alleen ervaren bergtouristen met tredzekerheid zonder hoogtevrees aan te raden!)
Het pad was in de steile grashellingen af en toe door lawines weggeslagen....
Geen kommentaar...
Uiteindelijk kwam ik dan toch op de top, een half uur voor op schema.
Hier moest ik weer naar beneden, een stuk pittiger dan de route naar boven
Op één punt moest je serieus klimmen...
Uitzicht richting Pertisau en Achensee...
Uiteindelijk kwam ik dan bij de Plumsjochhut.
Bij de bushalte in het Rißdal (bij de Eng), voor de bus naar Lenggries.
). Ik begon in Pertisau. Vanuit het dal op 1000 m, waar alles fris groen was (en de koeien graasden), kon je de top al zien. Ik begon te vrezen met grooten vreeze.zeker na deze blik op de Bettlerkarspitze...
Op het Schleimssattel (1500 m) was het voorjaar kennelijk net begonnen. Goed te zien is, hoe de bomen daar te lijden hebben.
Gewoon een mooi plaatje van de Mondscheinspitze
Ik kwam inderdaad sneeuwvelden tegen, maar die bleken niet hinderlijk. Oef! De top is hier ook al te zien. Daar geen sneeuw van betekenis. Wel moest je af en toe je handen gebruiken, maar geen problemen van naam (die route is overigens alleen ervaren bergtouristen met tredzekerheid zonder hoogtevrees aan te raden!)
Het pad was in de steile grashellingen af en toe door lawines weggeslagen....
Geen kommentaar...
Uiteindelijk kwam ik dan toch op de top, een half uur voor op schema.
Hier moest ik weer naar beneden, een stuk pittiger dan de route naar boven
Op één punt moest je serieus klimmen...
Uitzicht richting Pertisau en Achensee...
Uiteindelijk kwam ik dan bij de Plumsjochhut.
Bij de bushalte in het Rißdal (bij de Eng), voor de bus naar Lenggries.