Wetenschappers hebben ontdekt dat het herstel van het ozongat op Antarctica eerder het gevolg is van verminderde zonneactiviteit, dan van het terugdringen van schadelijke stoffen, zoals chloorfluorkoolwaterstoffen (CFK's).
Metingen over een langere periode wijzen namelijk uit dat de ozonconcentratie een verlate reactie is op variaties in de zonneactiviteit. Deze vertoont een 11-jarige cyclus pas nu kan een betrouwbare relatie tussen zonnevlekken, de ozonconcentratie en de uitbanning van drijfgassen met redelijke zekerheid worden vastgesteld.
In 2008 bereikt de zonneactiviteit een minimum. Vooral wanneer de zonneactiviteit daarna weer toeneemt, neemt volgens de wetenschappers maatschappelijk het effect van de ban van CFK’s weer toe.
Een kleine opmerking bij dit laatste
: volgens mij wordt het zonnevlekkenminimum eind dit jaar al bereikt.
