Ik ga voor altijd op een andere manier naar buien kijken vanaf de jongste 2 weken.
Echt jammer, ik zie een deel van het genot in m'n hobby verloren gaan. En dat allemaal doordat ik op het slechte moment op de verkeerde plaats wilde gaan bouwen...
Nooit van m'n leven vergeet ik deze ellende. Zoveel energie en werklust... allemaal voor niets geweest.
Stel je niet aan zal je zeggen... maar je weet niet wat het is om
- vanaf 7u eerst 3u te pompen en ingevallen aarde weg te schoppen
- Daarna vol nieuwe moed 50m loodzware bekisting te plaatsen.
- Om 19u met voldoening een pintje drinken
- Om 20u weer van hot naar her moeten rennen met pompen om een wolkbreuk het hoofd proberen te bieden
- Kletsnat worden waardoor je kou krijgt, maar je kan niet stoppen in de poging om nog te redden wat er te redden valt
- Terwijl je bezig bent op 3 plaatsen harde klappen hoort van invallende zijwanden tegen de bekisting, wetende dat je alle bekisting opnieuw moet afbreken
- Om 22u wegens de duisternis moeten stoppen, fysiek en mentaal compleet uitgeput.
- Heel de dag niets gegeten te hebben
- Vanochtend moeten vaststellen dat er nog veel meer is ingevallen vannacht en dat het geen zin meer heeft om op deze manier in deze omstandigheden verder te werken
- Moet gaan stressen om een grondwerker vast te krijgen.
Deprimerend ja. Ik heb een dipje.
Quote selectie