Het jeugdige volkje slaat immers al te gauw in paniek tegenwoordig. Jouw verhalen Frank, doen me trouwens denken aan de jeugd die ik als weerliefhebber heb gekend. De waarneming liep toen zelden van een leien dakje. De tv bestond toen nog niet, en de telegraaf maakte enkel melding van aankomende treinen. Wat wil je ook. Het gebeurde wel eens dat een reiziger uit één van die treinen gewag maakte van een donderbui in Gent of Ronse, of - zoals in 1865 - van een hevige sneeuwvlaag in Petegem-aan-de-Leie, maar voor de rest was het koffiedik kijken. En uit het raam natuurlijk. Maar ook dat was geen sinecure. Je mag niet vergeten dat ik in die tijd nauwelijks een halve meter hoog was, en de ramen in ons huis hingen zeker op 1m 20. Dus stoelen aangesleept, tafels verschoven, op de vensterbank gekropen...alles voor die ene bui die mogelijks zelfs het huis nog kon missen ook (en dat maar al te vaak deed). Temperaturen kon ik enkel inschatten door naar buiten te lopen en diep in te ademen. Een schaal om ze te meten was er niet. Ik schreef in mijn nota's dagelijks een van de vele adjectieven die ik zelf had moeten verzinnen en die varieerden van 'zeer koud tot ongelooflijk heet'. Het noorden vond ik pas op 15-jarige leeftijd op aanwijzen van een schoolmeester uit het naburige dorp waar men een windhaantje op de kerk had staan. Hoeft het nog gezegd dat de waarnemingen van overkomende fronten en heersende winden nauwelijks tot niet betrouwbaar waren ?
Nee toch.
Nee toch.
