Aardopwarming niet door Zon
Schommelingen in helderheid van de Zon hebben een miniem effect op de aardopwarming.
DE opwarming van de aarde is veel meer de schuld van de mens dan van de Zon, concluderen onderzoekers uit de VS, Zwitserland en Duitsland vandaag in Nature .
Reconstructie van het klimaat van het voorbije millennium laat zien dat sinds de 17de eeuw een opwarming aan de gang is, die de jongste honderd jaar nog flink is versneld. Veel recente studies wijten de opwarming van de aarde aan een toegenomen uitstoot van door de mens geproduceerde broeikasgassen (vooral koolstofdioxide en methaangas) in de atmosfeer. Maar natuurlijke variatie van het aardse klimaat kan ook een rol hebben gespeeld. En dan is er nog een derde mogelijkheid: dat de Zon de voorbije eeuw harder is gaan schijnen.
De helderheid van de Zon hangt af van de verhouding tussen donkere zonnevlekken en heldere faculae . Als de Zon erg actief is, nemen beide in aantal toe, maar het effect van de faculae overheerst, zodat de Zon harder gaat schijnen.
De onderzoekers verzamelen radiometrische waarnemingen van de helderheid van de zon sinds 1978 en indirecte metingen van voor die tijd, om de schommelingen in de helderheid van onze ster te bepalen. Ze concluderen dat de Zon wanneer ze op haar helderst is (zoals laatst in 2000), 0,07 procent harder schijnt dan in jaren van minimale zonneactiviteit (zoals nu, op het dieptepunt van de elfjarige zonnecyclus). Dergelijke schommelingen zijn te klein om een beduidende bijdrage te hebben geleverd aan de versnelde aardopwarming sinds het midden van de jaren zeventig, volgens de onderzoekers, en er zijn geen aanwijzingen voor een nettotoename in helderheid sinds 1978.
Om de periode voor 1978 in te schatten, gebruikten de onderzoekers historische verslagen van zonnevlekactiviteit en onderzochten ze radioisotopen die in de aardse atmosfeer worden geproduceerd en opgeslagen in Groenlands en Antarctisch ijs. Tijdens perioden van hoge zonneactiviteit beschermt de zonnewind de aarde tegen de kosmische straling die de isotopen produceert. Ook hier vonden ze geen verband tussen zonneactiviteit en de temperatuur op aarde. Het aantal zonnevlekken en faculae is de voorbije vierhonderd jaar weliswaar toegenomen, maar onvoldoende om de opwarming van de aarde in hun eentje te verklaren.
(hvde)
Schommelingen in helderheid van de Zon hebben een miniem effect op de aardopwarming.
DE opwarming van de aarde is veel meer de schuld van de mens dan van de Zon, concluderen onderzoekers uit de VS, Zwitserland en Duitsland vandaag in Nature .
Reconstructie van het klimaat van het voorbije millennium laat zien dat sinds de 17de eeuw een opwarming aan de gang is, die de jongste honderd jaar nog flink is versneld. Veel recente studies wijten de opwarming van de aarde aan een toegenomen uitstoot van door de mens geproduceerde broeikasgassen (vooral koolstofdioxide en methaangas) in de atmosfeer. Maar natuurlijke variatie van het aardse klimaat kan ook een rol hebben gespeeld. En dan is er nog een derde mogelijkheid: dat de Zon de voorbije eeuw harder is gaan schijnen.
De helderheid van de Zon hangt af van de verhouding tussen donkere zonnevlekken en heldere faculae . Als de Zon erg actief is, nemen beide in aantal toe, maar het effect van de faculae overheerst, zodat de Zon harder gaat schijnen.
De onderzoekers verzamelen radiometrische waarnemingen van de helderheid van de zon sinds 1978 en indirecte metingen van voor die tijd, om de schommelingen in de helderheid van onze ster te bepalen. Ze concluderen dat de Zon wanneer ze op haar helderst is (zoals laatst in 2000), 0,07 procent harder schijnt dan in jaren van minimale zonneactiviteit (zoals nu, op het dieptepunt van de elfjarige zonnecyclus). Dergelijke schommelingen zijn te klein om een beduidende bijdrage te hebben geleverd aan de versnelde aardopwarming sinds het midden van de jaren zeventig, volgens de onderzoekers, en er zijn geen aanwijzingen voor een nettotoename in helderheid sinds 1978.
Om de periode voor 1978 in te schatten, gebruikten de onderzoekers historische verslagen van zonnevlekactiviteit en onderzochten ze radioisotopen die in de aardse atmosfeer worden geproduceerd en opgeslagen in Groenlands en Antarctisch ijs. Tijdens perioden van hoge zonneactiviteit beschermt de zonnewind de aarde tegen de kosmische straling die de isotopen produceert. Ook hier vonden ze geen verband tussen zonneactiviteit en de temperatuur op aarde. Het aantal zonnevlekken en faculae is de voorbije vierhonderd jaar weliswaar toegenomen, maar onvoldoende om de opwarming van de aarde in hun eentje te verklaren.
(hvde)
