Jouw verhaal maakt gelijk de herinnering weer bij mij los.
Ik heb van alle koude winters het meest van 1997 mee gekregen. De nieuwjaarsnacht staat bij mij nog steeds in het geheugen gegrift. Wat was het toen koud! Allemachtig, zoiets had ik nog nooit eerder meegemaakt, want in 1996 kreeg ik er niet zoveel van mee. Ik weet nog goed hoe ik die oudjaarsdag ben gaan schaatsen, maar dat ik na een uurtje alweer terug was met zere tenen. Mijn vader gaf mij gelijk een voetbadje met koel water, wat deed dat een pijn! Daarna pannenkoeken gehad, en mij niet meer buiten gewaagd, zo koud dat het was.
Na de nieuwjaarswens was ik niet meer te houden en wist ik niet hoe snel ik naar buiten moest voor het vuurwerk. De haaste spoed was dus niet goed, want na de eerste stappen lag ik languit op de grond. Het had licht geijzeld! Bijna alles was bedenkt met een dun laagje ijs, waardoor de straat in een levensgevaarlijke ijsbaan was veranderd. En koud dat het was, ongelovelijk, de thermometer gaf -11° aan! Ik geloof dat ik ondanks mijn enthousiastme maar een kwartier buiten ben geweest. Ons eigen vuurwerk hadden we maar in de doos gelaten, veel te koud en glad. Opnieuwjaarsdag ging mijn buurmeisje nog rondjes door de straat maken op haar schaatsen, iets wat ik ook probeerde, maar de ijslaag was te gebroken, de sloot was toch maar beter als alternatief voor botte noren. Wat een wintermaand. Zelfs de ringvaart lag dicht waardoor je vanaf gemaal Cruquius helemaal tot in Haarlem kon schaatsen.
Ik heb van alle koude winters het meest van 1997 mee gekregen. De nieuwjaarsnacht staat bij mij nog steeds in het geheugen gegrift. Wat was het toen koud! Allemachtig, zoiets had ik nog nooit eerder meegemaakt, want in 1996 kreeg ik er niet zoveel van mee. Ik weet nog goed hoe ik die oudjaarsdag ben gaan schaatsen, maar dat ik na een uurtje alweer terug was met zere tenen. Mijn vader gaf mij gelijk een voetbadje met koel water, wat deed dat een pijn! Daarna pannenkoeken gehad, en mij niet meer buiten gewaagd, zo koud dat het was.
Na de nieuwjaarswens was ik niet meer te houden en wist ik niet hoe snel ik naar buiten moest voor het vuurwerk. De haaste spoed was dus niet goed, want na de eerste stappen lag ik languit op de grond. Het had licht geijzeld! Bijna alles was bedenkt met een dun laagje ijs, waardoor de straat in een levensgevaarlijke ijsbaan was veranderd. En koud dat het was, ongelovelijk, de thermometer gaf -11° aan! Ik geloof dat ik ondanks mijn enthousiastme maar een kwartier buiten ben geweest. Ons eigen vuurwerk hadden we maar in de doos gelaten, veel te koud en glad. Opnieuwjaarsdag ging mijn buurmeisje nog rondjes door de straat maken op haar schaatsen, iets wat ik ook probeerde, maar de ijslaag was te gebroken, de sloot was toch maar beter als alternatief voor botte noren. Wat een wintermaand. Zelfs de ringvaart lag dicht waardoor je vanaf gemaal Cruquius helemaal tot in Haarlem kon schaatsen.
Bericht laatst bijgewerkt: 20-10-2006 13:13
Alles komt op zijn eigen tijd
