De barre, barre winter van 1963 Lees en huiver !
Bericht van: Anton de Wijk Stadskanaal , 03-12-2006 14:26
Hier is ie dan, weliswaar ik krantenknipsels maar
toch: De barre, barre winter van 1963.
Was deze winter bar?
Wis en waarachtig. Bij een sneeuwstorm en temperaturen ver beneden nul, in het open veld op weg naar een eenzame boerderij om de post te be-
zorgen, is ook zowaar voor een winter liefhebber
geen pretje. Je waande je in een poollandschap,
ploeterend door de sneeuw tegen de oosterstorm op-
torsend, waarbij de kou je door je botten vrat.
Verdwalend in de sneeuw, sloten waren volgestoven
met het witte poeder waar je tot je nek in
verdween omdat je het pad niet meer kon onder-
scheiden en niet meer wist waar je liep.
Uren zwalkten we door de sneeuw bij de weg, om
een uur of negen van kantoor en om vier vijf uur
's middags kwamen we terug verkleumd en moe.
Hondsmoe.
Maar mooie herinneringen ook, in die winter waar-
bij we weken alle dagen op het ijs stonden, leerde
ik mijn huidige vrouw kennen. We kenden elkaar al
wel wat langer, zwaaiden naar elkaar als we elkaar
zagen maar op het ijs werd het ijs gebroken.
Verleden jaar waren we al weer 40 jaar getrouwd.
Nu ik dit schrijf komen alle herinneringen weer
boven, het is alsof de tijd heeft stilgestaan, en
misschien beste weer vrienden, schrijf ik nog eens
een verhaal over de strengste winter van de 20e
eeuw. Maar lees nu eerst dit artikel die enigszins
weergeeft hoe het in die winter is geweest.
De barre winter van 1963.
Lees en huiver........
Quote selectie
toch: De barre, barre winter van 1963.
Was deze winter bar?
Wis en waarachtig. Bij een sneeuwstorm en temperaturen ver beneden nul, in het open veld op weg naar een eenzame boerderij om de post te be-
zorgen, is ook zowaar voor een winter liefhebber
geen pretje. Je waande je in een poollandschap,
ploeterend door de sneeuw tegen de oosterstorm op-
torsend, waarbij de kou je door je botten vrat.
Verdwalend in de sneeuw, sloten waren volgestoven
met het witte poeder waar je tot je nek in
verdween omdat je het pad niet meer kon onder-
scheiden en niet meer wist waar je liep.
Uren zwalkten we door de sneeuw bij de weg, om
een uur of negen van kantoor en om vier vijf uur
's middags kwamen we terug verkleumd en moe.
Hondsmoe.
Maar mooie herinneringen ook, in die winter waar-
bij we weken alle dagen op het ijs stonden, leerde
ik mijn huidige vrouw kennen. We kenden elkaar al
wel wat langer, zwaaiden naar elkaar als we elkaar
zagen maar op het ijs werd het ijs gebroken.
Verleden jaar waren we al weer 40 jaar getrouwd.
Nu ik dit schrijf komen alle herinneringen weer
boven, het is alsof de tijd heeft stilgestaan, en
misschien beste weer vrienden, schrijf ik nog eens
een verhaal over de strengste winter van de 20e
eeuw. Maar lees nu eerst dit artikel die enigszins
weergeeft hoe het in die winter is geweest.
De barre winter van 1963.
Lees en huiver........
Quote selectie