Sneeuw valt met bakken uit de lucht,
het verkeer halt roerloos in bedompte stilte.
De wind wakkert aan en zo ook de winter,
ijskoud stuifzand struint door de kieren,
oh heb meelij met de dieren,
en de armen in het park.
De lucht huilt deerzinwekkend,
vlokkend ijs als sterrenvelden.
Mensen kijken somber uit hun ramen,
dubbel glas, maar 't heeft geen zin meer.
Rillingen maken zich van hen meester,
en men ziet geen hand voor ogen,
noch Noordpools landschap met witte kraters,
wat zich buiten krijsend vormt.
Het duurde circa zeven weken,
niemand kon de deur nog uit.
Van TV en radio totaal verstoken,
men voelde zich alras gebroken,
en vroeg zich angstig dingen af.
Doch eindelijk begon het op te klaren,
kon men met veel moeite uit het dakraam staren,
in een witte oceaan kwam men aan de vlakte,
schitterend in een stralende zon.
Kinderen waren in hun sas.
Ha fijn, morgen lekker buiten spelen,
in meters dikke sneeuw!
Ja, een kinderhand is gauw gevuld,
maar wat wil de mens nog meer?
Maar helaas, 's avonds begon het plots te dooien,
een douche van warme druppels stroomde neer.
De dag erna was niets meer over,
dat herinnerde aan geweld en wonderpracht.
Zelfs Timofeef had dit niet durven dromen,
in de donkerste nacht van zijn leven.
Extra kranten waren uitgekomen, kopten
'koudste winter in miljoenen jaren', en
'grootste dooi ooit', en
'gasprijs erg hoog geworden', en
'binnenkort weer naar het strand!'
Want weet u?
U mag dan wel van winter houden,
graag schaatsen over besneeuwde plassen,
zonder teveel te moeten op te passen,
maar dit is en blijft natuurlijk Nederland.
En omstreken.
het verkeer halt roerloos in bedompte stilte.
De wind wakkert aan en zo ook de winter,
ijskoud stuifzand struint door de kieren,
oh heb meelij met de dieren,
en de armen in het park.
De lucht huilt deerzinwekkend,
vlokkend ijs als sterrenvelden.
Mensen kijken somber uit hun ramen,
dubbel glas, maar 't heeft geen zin meer.
Rillingen maken zich van hen meester,
en men ziet geen hand voor ogen,
noch Noordpools landschap met witte kraters,
wat zich buiten krijsend vormt.
Het duurde circa zeven weken,
niemand kon de deur nog uit.
Van TV en radio totaal verstoken,
men voelde zich alras gebroken,
en vroeg zich angstig dingen af.
Doch eindelijk begon het op te klaren,
kon men met veel moeite uit het dakraam staren,
in een witte oceaan kwam men aan de vlakte,
schitterend in een stralende zon.
Kinderen waren in hun sas.
Ha fijn, morgen lekker buiten spelen,
in meters dikke sneeuw!
Ja, een kinderhand is gauw gevuld,
maar wat wil de mens nog meer?
Maar helaas, 's avonds begon het plots te dooien,
een douche van warme druppels stroomde neer.
De dag erna was niets meer over,
dat herinnerde aan geweld en wonderpracht.
Zelfs Timofeef had dit niet durven dromen,
in de donkerste nacht van zijn leven.
Extra kranten waren uitgekomen, kopten
'koudste winter in miljoenen jaren', en
'grootste dooi ooit', en
'gasprijs erg hoog geworden', en
'binnenkort weer naar het strand!'
Want weet u?
U mag dan wel van winter houden,
graag schaatsen over besneeuwde plassen,
zonder teveel te moeten op te passen,
maar dit is en blijft natuurlijk Nederland.
En omstreken.
:D
