In Het Weermagazine stond het verhaal van marinier William Rankin die recht boven een onweersbui op ruim 14 km hoogte in 1959 zijn straaljager moest verlaten nadat zijn motor uitviel en een handle afbrak die de noodstroom moest inschakelen.
Het gebeurde tijdens een routinevlucht tussen de legerbasis South Weymouth en Massachussets, U.S.A.
"Hij werd gegezeld door hagelstenen en na een val van 10 minuten kreeg hij te maken met opwaartse windvlagen die steeds heviger werden...
En toen voelde hij voor het eerst het volle vermogen van de wolk!
"De kracht liet zich abrupt en woest gelden als een alles verpletterende vloedgolf, als een zware explosie die mij als een kogel afvuurde, steeds verder schoot ik omhoog. Alsof er geen maat bestond voor vuurkracht"
Door vallen en stijgen groeiden hagelstenen aan, waardoor ze in hardheid en omvang toenamen. William Rankin kreeg de hagelstenen als mokerslagen tegen zijn lichaam. Hij begon te braken door de felle wervelingen en het oorverdovende gestamp. Hij zat in het krankzinnigengesticht van de natuur, bliksem, gebrul van de wind en donder die hij waarnam als zware opdoffers i.p.v. geluid. Hij hoorde de donder niet hij voelde het. Soms moest hij zijn adem inhouden om niet te verdrinken in de ziedende stromen steenkoud water.
Tijdens een bliksemflits leek de geopende parachute boven hem op een verlicht koepelgewelf van een kathedraal, hij dacht dat de dood hem gevonden had.
Maar kort daarop werd de lucht minder turbulent en werd het ook lichter, de regen en hagel namen in felheid af en hij kwam buiten de bui.
Rankin zag, ondanks zijn verwondingen, kans een goede landing te maken. Op de grond woedde de "storm" nog steeds maar stelde in vergelijking met de ervaringen in de bui, niets voor.
Toen de piloot in een bos was neergekomen, zag hij in het vage licht dat zijn horloge 18.40 uur aangaf, hij had zijn toestel rond 18.00 uur verlaten. Normaal duurt het 10 minuten als je met een parachute van 14 km hoogte komt, nu had het 40 minuten geduurd. Rankin was 40 minuten op en neer gesmeten in de cumulonimbus en was een soort hagelsteen in de vorm van een piloot in het ijzige hart van de koning der wolken.
Hij kon op eigen gelegenheid de bewoonde wereld bereiken en werd wereldberoemd.
In het ziekenhuis bleek zijn lichaam verkleurd door bevriezing en met blauwe plekken bezaaid door de hagelstenen. Het stiksel van zijn jack had afdrukken op zijn huid achtergelaten toen zijn lichaam opzwol door het drukverschil op grote hoogte. Artsen en Rankin zelf stonden versteld dat hij het overleeft had.
Quote selectie