De uitkomsten van de berekeningen van het Europese Weercentrum in Reading bij Londen waren in het verleden curieus genoeg níet leidend bij enkele spraakmakende vorstperioden.
Deze vorstperioden zijn:
1. De koudegolf van januari 1985. Het was destijds het Duitse atmosfeermodel dat als eerste onraad rook.
2. De 2e vorstperiode van die winter in 1985. EC zat op de lijn van een zuidwestcirculatie terwijl onder de bedrijven door de vorst inviel...
3. De ontijdige vorstinval van medio november 1985. EC deed alsof er niets aan de hand was. Duitse model was hier weer nummer 1.
4. EC had ook de grootste moeite met de koudegolf van januari 1987. Deze werd pas gefiatteerd circa 48 uur vantevoren.
5. De koudegolf van maart 1987 voltrok zich, terwijl de 5-daagse vooruitzichten gewoon een zuidwestcirculatie in het vooruitzicht stelden.
Ik weet wel dat deze winterperioden al weer zo'n beetje van de vorige generatie zijn en dat we intussen in een totaal ander tijdperk leven, waarin het ECMWF zich een leidende positie heeft verworven.
Gisteren schreef ik nog ergens over het volgende.
Zéér opvallend is geweest dat de Amerikaanse weerkundigen op basis van wat vast experimentele computerberekeningen voor vijf dagen vooruit zullen zijn geweest, zeer hoog scoorden op de meest essentiële momenten in de spraakmakende winter van 1978/1979.
Ik herinner mij het lezen in het weerbericht van Hans de Jong de dag ná Kerst, dat de Amerikanen "voor vrijdag aanstaande een stormachtige koude-inval uit het noordoosten verwachten". Dat was een droomaankondiging die natuurlijk niet leek uit te komen. Maar ze werd volledig gerealiseerd. En op zaterdag 30 december 1978 stond in de krant: "De huidige stormachtige koude-inval uit het noordoosten is afgelopen maandag al zeer accuraat voorspeld door de Amerikaanse weerkundigen".
Oók zagen ze de stormachtige koude-inval van medio februari 1979 vroegtijdig, welke met de escalerende sneeuwstorm gepaard ging.
Het was Feest!
Quote selectie