Hoi mensen,
Rond 22.15 uur besloot ik eens het dak van onze 13 verdiepingen tellende flat te bezoeken. Het was nog licht, dus ik heb daar een halfuur tegen een contrastloze grijze hemel aangestaard. Totdat ik heel vaag een paar keer een flauwe flits meende te zien die vanaf de gehele horizon leek te komen.
Ik belde m'n vrouw dat er eindelijk iets te zien was en zo keken we in alle rust naar de flitsen die zich ong. elke 3 seconden opvolgden (met wel deelflitsen, maar die hoorden volgens mij bij een enkele ontlading).
Heel vaag hoorden we een keer iets gedreun, maar we stonden rustig naar het geflits te kijken. Plots kwam er een wat fellere flits. Even tellen... ruim een minuut... oh 20 km nog!
Daarna bleef het weer wat stiller, toen m'n vrouw zei dat ze een druppel voelde. Een druppel? Ja, zeker weten.
Ik besloot dat we meteen het dak moesten verlaten, hoe veilig ver weg het onweer ook nog leek.
We gingen naar beneden en hoorden een enorm geruis opkomen. We zaten plots middenin een hevig en agressief onweer. Het stortregende en de flitsen waren ineens erg fel en dichtbij! Een paar minuten eerder stonden we nog vrolijk tegen een metalen hek bovenop onze flat van ruim 40 meter hoog... ik denk dat het ongeveer 23.30 uur was.
Het bleef een poos met bakken uit de lucht komen, terwijl de felle flitsen pijn deden aan je ogen. Wel leek het veelal hoogteonweer te zijn, aan het vage gestommel te horen, die slechts af en toe werden afgewisseld door de enorme dreun van een inslag.
Zo zie je maar weer: als je een onweer afwacht op ogenschijnlijk veilige afstand, zoek dan z.s.m. een veilige plek zodra je een druppel voelt...
Groet,
Alwin
Quote selectie