De koudste tweedaagse lag eigenlijk toen op woensdag 6 en donderdag 7 februari 1991.
Op die zesde stond er een siberisch aanvoelende felle noordoostenwind met lichte motsneeuw die over de weg verstuifde. Ik heb die dag toen het eerst geschaatst.
De eerste echte sneeuw viel in Vlaanderen toen op vrijdag 8 februari '91, een onvervalste sneeuwdag recht uit de oude doos. Ik zat die dag op de universiteit van Antwerpen en de hele stad sneeuwde die dag gewoon dicht bij temperaturen ver onder nul. Ook op zaterdag 9 februari sporadisch nog sneeuwbuien (in Nederland moet toen meer zijn gevallen) en nog steeds permanente vorst. Heerlijk geschaatst toen. Zondag 10 februari was een van de mooiste winterdagen uit mijn (lange) carrière. Overdag zaten de meren en vijvers dicht van het schaatsvolk, met kraampjes en temperaturen op -4°C. In de loop van de namiddag trok de hemel dicht en daalde de temperatuur verder op nadering van een omvangrijke sneeuwzone. Het heeft toen zondagavond gesneeuwd in Vlaanderen tot maandagochtend.
Maandag 11 februari dooide het lichtjes overdag, maar schaatsen bleef perfect mogelijk. Na 16.00 uur ging de thermometer weer de dieperik in. Hetzelfde beeld op dinsdag 12 februari. Overdag lichte dooi, 's nachts matige tot strenge vorst (het werd telkens -12° in de Kempen). Maar op maandag en dinsdag viel geen sneeuw in Vlaanderen.
Toen kwam woensdag de 13de februari. Overdag weer lichte dooi, maar wel ideaal schaatsweer met af en toe zon en half bewolkt. In de loop van de latere namiddag trok alles weer dicht en trok ook de (toen noorden)wind aan. De eerste sneeuw viel nog op een licht ontdooide ondergrond en het leek alsof dit een dooioffensief zou worden, maar niets was minder waar. In de namiddag was de vorst wellicht al in heel Nederland ingevallen en viel er op grote schaal sneeuw. De sneeuwzone bereikte Vlaanderen pal in de avondspits, samen met de opnieuw invallende vorst en de sneeuw intensifieerde nog naar middernacht toe. De volgende ochtend lag er in Vlaanderen zowat 15 cm verse sneeuw. Indien het de voorbije dagen niet licht had gedooid dan hadden we toen zeker een cumul gehad van een kleine halve meter op een week bekeken.
Op donderdag 14 februari bleef het kwik zowaar weer onder nul en kon lustig verder geschaatst worden. Ik heb toen de Damse vaart gedaan, in een prachtig wit decor.
Vrijdag 15 februari 1991 diende zich het begin van het einde aan. Een omvangrijk occlusiefront, die een dooiaanval vooraf ging, zorgde eerst nog voor een dik pak sneeuw (net als de week tevoren) in Noordwest-Vlaanderen, maar in de loop van de latere avond drong zachtere lucht door en zette de dooi in. Tegen zaterdagochtend was meer dan de helft van de sneeuwlaag weg en was zelfs schaatsen niet echt meer mogelijk wegens het water.
Slotsom van deze februariwinter van 1991 is vandaag anders dan toen. Eerlijk gezegd vond ik die winter wel vrij spectaculair, maar aangezien we net 4 jaar eerder de onvergelijkbare trilogie 85-86-87 hadden meegemaakt, percipieerde ik die winter toch op een lager echelon. Wat vooral jammer was, was dat de schaats- en sneeuwperiode zelf iets te kort duurde, nl. slechts een goede 10 dagen (hoewel toch zeer intens. Om écht in het pantheon der groten te worden ondergebracht is dit beslist te kort, temeer daar deze winter van '91 voor het overige een grote zachte flop was (een sneeuwdagje in december niet te na gesproken). Ik herinner me nog dat het toen op de eerste zondag van het jaar (6 januari '91) regelrecht lente was bij een zacht zonnetje en temperaturen tot bijna 12°C.
Ik zit dus in de knoop of ik, aan het begin van dit nieuwe seizoen, wel op voorhand zou tekenen voor een W'91 scenario. Ik vind dat altijd zo zonde, als je evengoed een W'85 scenario kunt vragen aan de Goede Sint.
Want waarom zou een '85 scenario niet meer kunnen? Pardon, ons nieuwe klimaat heeft al zwart op wit bewezen dat dit nog kan. Als je de periode 15 februari 2005 tot 15 maart 2005 even transponeert naar een januarimaand, dan heb je je '85 scenario zo beet.
Op die zesde stond er een siberisch aanvoelende felle noordoostenwind met lichte motsneeuw die over de weg verstuifde. Ik heb die dag toen het eerst geschaatst.
De eerste echte sneeuw viel in Vlaanderen toen op vrijdag 8 februari '91, een onvervalste sneeuwdag recht uit de oude doos. Ik zat die dag op de universiteit van Antwerpen en de hele stad sneeuwde die dag gewoon dicht bij temperaturen ver onder nul. Ook op zaterdag 9 februari sporadisch nog sneeuwbuien (in Nederland moet toen meer zijn gevallen) en nog steeds permanente vorst. Heerlijk geschaatst toen. Zondag 10 februari was een van de mooiste winterdagen uit mijn (lange) carrière. Overdag zaten de meren en vijvers dicht van het schaatsvolk, met kraampjes en temperaturen op -4°C. In de loop van de namiddag trok de hemel dicht en daalde de temperatuur verder op nadering van een omvangrijke sneeuwzone. Het heeft toen zondagavond gesneeuwd in Vlaanderen tot maandagochtend.
Maandag 11 februari dooide het lichtjes overdag, maar schaatsen bleef perfect mogelijk. Na 16.00 uur ging de thermometer weer de dieperik in. Hetzelfde beeld op dinsdag 12 februari. Overdag lichte dooi, 's nachts matige tot strenge vorst (het werd telkens -12° in de Kempen). Maar op maandag en dinsdag viel geen sneeuw in Vlaanderen.
Toen kwam woensdag de 13de februari. Overdag weer lichte dooi, maar wel ideaal schaatsweer met af en toe zon en half bewolkt. In de loop van de latere namiddag trok alles weer dicht en trok ook de (toen noorden)wind aan. De eerste sneeuw viel nog op een licht ontdooide ondergrond en het leek alsof dit een dooioffensief zou worden, maar niets was minder waar. In de namiddag was de vorst wellicht al in heel Nederland ingevallen en viel er op grote schaal sneeuw. De sneeuwzone bereikte Vlaanderen pal in de avondspits, samen met de opnieuw invallende vorst en de sneeuw intensifieerde nog naar middernacht toe. De volgende ochtend lag er in Vlaanderen zowat 15 cm verse sneeuw. Indien het de voorbije dagen niet licht had gedooid dan hadden we toen zeker een cumul gehad van een kleine halve meter op een week bekeken.
Op donderdag 14 februari bleef het kwik zowaar weer onder nul en kon lustig verder geschaatst worden. Ik heb toen de Damse vaart gedaan, in een prachtig wit decor.
Vrijdag 15 februari 1991 diende zich het begin van het einde aan. Een omvangrijk occlusiefront, die een dooiaanval vooraf ging, zorgde eerst nog voor een dik pak sneeuw (net als de week tevoren) in Noordwest-Vlaanderen, maar in de loop van de latere avond drong zachtere lucht door en zette de dooi in. Tegen zaterdagochtend was meer dan de helft van de sneeuwlaag weg en was zelfs schaatsen niet echt meer mogelijk wegens het water.
Slotsom van deze februariwinter van 1991 is vandaag anders dan toen. Eerlijk gezegd vond ik die winter wel vrij spectaculair, maar aangezien we net 4 jaar eerder de onvergelijkbare trilogie 85-86-87 hadden meegemaakt, percipieerde ik die winter toch op een lager echelon. Wat vooral jammer was, was dat de schaats- en sneeuwperiode zelf iets te kort duurde, nl. slechts een goede 10 dagen (hoewel toch zeer intens. Om écht in het pantheon der groten te worden ondergebracht is dit beslist te kort, temeer daar deze winter van '91 voor het overige een grote zachte flop was (een sneeuwdagje in december niet te na gesproken). Ik herinner me nog dat het toen op de eerste zondag van het jaar (6 januari '91) regelrecht lente was bij een zacht zonnetje en temperaturen tot bijna 12°C.
Ik zit dus in de knoop of ik, aan het begin van dit nieuwe seizoen, wel op voorhand zou tekenen voor een W'91 scenario. Ik vind dat altijd zo zonde, als je evengoed een W'85 scenario kunt vragen aan de Goede Sint.
Want waarom zou een '85 scenario niet meer kunnen? Pardon, ons nieuwe klimaat heeft al zwart op wit bewezen dat dit nog kan. Als je de periode 15 februari 2005 tot 15 maart 2005 even transponeert naar een januarimaand, dan heb je je '85 scenario zo beet.
Bericht laatst bijgewerkt: 21-09-2007 15:50
. Dank u voor die herinneringen.