Hoi Abe-Jan,
Leuke vraag! Om mijn verhaal behapbaar te houden heb ik de aanname gemaakt dat lucht die zich aan de stroomopwaartse zijde van de berg aan het aardoppervlak bevindt precies het aardoppervlak blijft volgen. Dit is echter niet helemáál waar, maar het is bv. de zogeheten kinematische randvoorwaarde die in eenvoudige modellen wordt toegepast.
In werkelijkheid neemt de baan van een luchtpakketje aan het aardoppervlak wel enigszins de vorm van de topografie aan, maar niet precies; vooral niet als de gelaagdheid heel stabiel is, want dan worden verticale bewegingen onderdrukt. Door menging met een warmere bovenlucht zal een luchtpakketje aan de lijzijde bv. in een zódanig stabiele omgeving terechtkomen, dat het hem niet meer lukt aan het aardoppervlak te blijven. Bovendien zorgt wrijving met het aardoppervlak ervoor dat er aan de loefzijde enige ophoping van lucht plaatsvindt. Dit zie je ook terug bij een noordelijke stroming over de Alpen, waarbij er een dynamisch hogedrukgebied aan de loefzijde ontstaat en een dynamisch lagedrukgebied aan de lijzijde.
Dit zijn allemaal effecten die mijn verhaal m.i. onnodig gecompliceerd zouden hebben gemaakt, maar die wel degelijk meespelen natuurlijk!
Wat je volgens mij op die satellietfoto ziet, is dat er vochtige en koele lucht gevangen zit onder een inversie, terwijl die inversie aan de loefzijde met geweld wordt gladgestreken. Bovendien is er misschien convergentie van vocht en enige optilling van de grenslaag door het effect van het dynamische lagedrukgebiedje aan de lijzijde, i.c.m. bodemwrijving die voor die convergentie zorgt. Maar dit hoeft zeker niet dé verklaring te zijn. Misschien hebben anderen hier nog ideeën over?
Groet
Alwin
Leuke vraag! Om mijn verhaal behapbaar te houden heb ik de aanname gemaakt dat lucht die zich aan de stroomopwaartse zijde van de berg aan het aardoppervlak bevindt precies het aardoppervlak blijft volgen. Dit is echter niet helemáál waar, maar het is bv. de zogeheten kinematische randvoorwaarde die in eenvoudige modellen wordt toegepast.
In werkelijkheid neemt de baan van een luchtpakketje aan het aardoppervlak wel enigszins de vorm van de topografie aan, maar niet precies; vooral niet als de gelaagdheid heel stabiel is, want dan worden verticale bewegingen onderdrukt. Door menging met een warmere bovenlucht zal een luchtpakketje aan de lijzijde bv. in een zódanig stabiele omgeving terechtkomen, dat het hem niet meer lukt aan het aardoppervlak te blijven. Bovendien zorgt wrijving met het aardoppervlak ervoor dat er aan de loefzijde enige ophoping van lucht plaatsvindt. Dit zie je ook terug bij een noordelijke stroming over de Alpen, waarbij er een dynamisch hogedrukgebied aan de loefzijde ontstaat en een dynamisch lagedrukgebied aan de lijzijde.
Dit zijn allemaal effecten die mijn verhaal m.i. onnodig gecompliceerd zouden hebben gemaakt, maar die wel degelijk meespelen natuurlijk!
Wat je volgens mij op die satellietfoto ziet, is dat er vochtige en koele lucht gevangen zit onder een inversie, terwijl die inversie aan de loefzijde met geweld wordt gladgestreken. Bovendien is er misschien convergentie van vocht en enige optilling van de grenslaag door het effect van het dynamische lagedrukgebiedje aan de lijzijde, i.c.m. bodemwrijving die voor die convergentie zorgt. Maar dit hoeft zeker niet dé verklaring te zijn. Misschien hebben anderen hier nog ideeën over?
Groet
Alwin
Bericht laatst bijgewerkt: 15-12-2007 18:30
