Ook wel symptomen van de 'wanneerkomtdiewinternoudepressie'.
Bericht van: Katya - As (B) , 08-01-2008 18:00
Eerste symptomen/fase (einde van de herfst / begin van de meteorologische winter): eerste vroege signalen van een winterinval zien (die er soms zijn maar soms ook helemaal niet zijn, soms zijn het dus ook gewoon 'fata-morgana's').
Ook wel kenmerken menen te herkennen die er op kunnen wijzen dat er wel eens een winter van de eeuw 'zou kunnen gaan komen'. Symptomen die hierop kunnen wijzen zijn: continu eikels tellen, mollen gangen zien graven, okkernoten op hoopjes leggen en de grootte ervan vergelijken met die van vorig jaar (meestal bezitten die personen ook wel een grote bibliotheek met een notenarchief, handig gerangschikt per winterjaar).
Tweede fase (begin van de meteorologische winter tot ongeveer medio het desbetreffende seizoen): hoop koesteren bij het minste koude lijntje in het ensemble of bij een lichte, dalende tendens van het algemene geheel. Euforieverschijnselen bij het aanschouwen van een millimeter ochtendrijp, persé op ijs willen gaan staan (soms mét schaatsen), kunstsneeuw in etalages betasten. Deze fase kan zonder medicamenteuze behandeling verder evolueren in 'fase 3'...
Derde fase/kritieke fase: (kan tijdens het gehele winterseizoen voorkomen en zonder voorafgaande symptomen of kenmerken bereikt worden). Meestal gaat deze fase vanzelf weer over bij het aanbreken van de lente, al zijn er uitzonderlijke gevallen in de medische wintervakliteratuur gemeld.
Ook wel de ontkenningsfase genoemd. Het zien van dingen die er niet zijn, denken dat het buiten berekoud is, een sneeuwpop willen maken van gras maar er toch van overtuigd zijn (ondanks doorgedreven pogingen van de omgeving) dat het sneeuw is. Aan medemensen van de patiënten wordt gevraagd het gras niet af te rijden. Gevallen van agressie komen voor. Andere symptomen kunnen zijn: moedeloosheid, slapeloosheid, depressiviteit, waanbeelden (zie beschrijving). Mogelijke behandeling (met succes): de patiënt zo snel mogelijk in contact brengen met échte sneeuw en ijs (desnoods kunstmatig toedienen), internetverbinding toestaan maar dit slechts één keer per etmaal (het aanschouwen van teveel opeenvolgende runs kan onherstelbare hersenschade aanrichten). Indien bovenstaande therapie niet voldoende blijkt te zijn, patiënt onder dwang (wat hij/zij absoluut niet erg zal vinden) vervoeren naar een sneeuw- en ijsrijke omgeving, bijvoorbeeld Ijsland. De vervoers- en andere onkosten worden in zijn geheel terugbetaald door de 'ijsjerijkstichting'. Medicamenteuze behandeling kan aanvullend werken maar tegenovergestelde effecten zijn eveneens gemeld.
Groetjes,
Katya
Ook wel kenmerken menen te herkennen die er op kunnen wijzen dat er wel eens een winter van de eeuw 'zou kunnen gaan komen'. Symptomen die hierop kunnen wijzen zijn: continu eikels tellen, mollen gangen zien graven, okkernoten op hoopjes leggen en de grootte ervan vergelijken met die van vorig jaar (meestal bezitten die personen ook wel een grote bibliotheek met een notenarchief, handig gerangschikt per winterjaar).
Tweede fase (begin van de meteorologische winter tot ongeveer medio het desbetreffende seizoen): hoop koesteren bij het minste koude lijntje in het ensemble of bij een lichte, dalende tendens van het algemene geheel. Euforieverschijnselen bij het aanschouwen van een millimeter ochtendrijp, persé op ijs willen gaan staan (soms mét schaatsen), kunstsneeuw in etalages betasten. Deze fase kan zonder medicamenteuze behandeling verder evolueren in 'fase 3'...
Derde fase/kritieke fase: (kan tijdens het gehele winterseizoen voorkomen en zonder voorafgaande symptomen of kenmerken bereikt worden). Meestal gaat deze fase vanzelf weer over bij het aanbreken van de lente, al zijn er uitzonderlijke gevallen in de medische wintervakliteratuur gemeld.
Ook wel de ontkenningsfase genoemd. Het zien van dingen die er niet zijn, denken dat het buiten berekoud is, een sneeuwpop willen maken van gras maar er toch van overtuigd zijn (ondanks doorgedreven pogingen van de omgeving) dat het sneeuw is. Aan medemensen van de patiënten wordt gevraagd het gras niet af te rijden. Gevallen van agressie komen voor. Andere symptomen kunnen zijn: moedeloosheid, slapeloosheid, depressiviteit, waanbeelden (zie beschrijving). Mogelijke behandeling (met succes): de patiënt zo snel mogelijk in contact brengen met échte sneeuw en ijs (desnoods kunstmatig toedienen), internetverbinding toestaan maar dit slechts één keer per etmaal (het aanschouwen van teveel opeenvolgende runs kan onherstelbare hersenschade aanrichten). Indien bovenstaande therapie niet voldoende blijkt te zijn, patiënt onder dwang (wat hij/zij absoluut niet erg zal vinden) vervoeren naar een sneeuw- en ijsrijke omgeving, bijvoorbeeld Ijsland. De vervoers- en andere onkosten worden in zijn geheel terugbetaald door de 'ijsjerijkstichting'. Medicamenteuze behandeling kan aanvullend werken maar tegenovergestelde effecten zijn eveneens gemeld.
Groetjes,
Katya
Bericht laatst bijgewerkt: 08-01-2008 18:03
De temperaturen buiten worden gemeten vanop de eerste verdieping 
.
.
You wish!
.