Bedankt voor deze reactie en vooral hoe met de theta-e850 te werken. Ik had er ook al bij stilgestaan dat de natte-bol temperatuur op 850 hPa bepalend is voor de downdraft (in theorie).
Kijkend naar de praktijk (ter aanvulling). Wanneer het verschil tussen theta-W en theta-e (schrijf ik dit zo goed?) groot is is de RV erg laag. De buien zijn dan geïsoleerd of gerangschikt in smalle lijnen. Langs de flanken van de buien, waar de droge omgevingslucht instroomt, verdampt ook een groot deel van de neerslag. Deze waarden gelden dan plaatselijk en van korte duur. Maar goed, sneeuw is sneeuw! In geclusterde buien ligt de RV op 850 hPa dichter tegen 100% en is er nauwelijks verschil tussen theta-W en theta-e. Voor de neerslag op grotere schaal zou je dus ook net zo goed de theta-W kunnen gebruiken. Ik stel me zo voor dat er in de praktijk op kleine schaal grote verschillen in RV voor kunnen komen op 850 hPa. De modelwaarden geven slechts een gemiddelde rond een roosterpunt. In theorie komen lokaal dus nog lagere theta-e waarden voor. In de praktijk is er daarentegen weer menging van de downdraft met lucht nabij het aardoppervlak waardoor de neerslagtemperatuur wat hoger uit kan vallen. Zo vormen deze parameters een benadering van de in werkelijkheid te verwachten neerslagsoort. Met de uiterste theta-e waarde kun je iets zeggen over de 'bandbreedte' van de neerslagsoort.
Overigens wil ik er nog even aan toevoegen dat je de theta-e niet altijd mag toepassen bij buiensituaties. Voorwaarde is dat de convectie voldoende diep is. Bij stratocumulus-buitjes, typisch bij NW-stroming onder opbouwende hogedruk, geldt dat niet. Het 850hPa-vlak ligt dan door de bovenlichamen van convectie cellen, waar omheen de divergentie overheerst. Er is juist convergentie nodig om omgevingslucht aan te zuigen voor de downdraft. Belangrijk is dat de onstabiliteit door gaat tot grote hoogte. Voor situaties met buien in de winter gebruik ik zelf de 'regel' T850-T700 > 10°C of TFL050-TFL100 > 10°C.
groeten Victor
Quote selectie