Hallo Ruben,
Ik ben geïnteresseerd geraakt in het weer in het voorjaar van 1990 bij een bezoek aan het KMI te Ukkel toen ik in het 6de leerjaar zat (ben er nu 25). De ontmoeting met Armand Pien was onvergetelijk (heb er jammer genoeg geen foto's van). Vanaf dan ben ik eerst beginnen boeken lezen over het klimaat zowel wat er vandaag aan het afspelen is al wat er in het verleden heeft plaatsgevonden. Toen was mij al opgevallen dat heel wat wetenschappelijke studies in de jaren '70 het hadden over een naderende ijstijd, 10-15jaar later niet anders dan over het broeikaseffect. Ik had heel graag klimatologie willen gaan studeren maar de weg was wel heel lang: eerst licentiaat wiskunde of fysica (5 jaar universiteit) en daarna verhuizen naar Nederland naar de Universiteit in Wageningen waar nog eens 3 jaar studie minstens zou volgen. Ik zag er tegenop op aan een studie van minstens 8 jaar te beginnen (zo'n superrekenwonder ben ik niet, ik hou wel van wiskunde maar ben geen fanatiekeling). Bovendien zou de studie in het buitenland mijn ouders teveel geld kosten (mijn ouders zijn al lang gescheiden, mijn moeder moest het maar zelf zien te beredderen): mijn échte vader zou nooit geld hebben willen geven voor mijn studies. Er waren dus praktische overwegingen om het niet te doen. Maar dan neemt niet weg dat mijn interesse voor weer en klimaat en vele aanverwanten mij enorm interesseren. Sinds mijn 12de lees ik veel boeken en artikels. Ik volg met veel aandacht de weerberichten zowel op Belgische, Franse, Nederlandse als Britse zenders. Daar viel mij dikwijls op dat er nogal eens verschillen waren. Voorbeelden zijn legio maar als op de Franse TF1 het slecht weer ging zijn voor N-Frankrijk regio Rijssel/Lille en hier voorspelden ze nog goed weer: 9 kansen op 10 hadden de Fransen gelijk. Daarom dat het mij niet verwondert dat Eddy de Mey af en toe eens pronkt met het Arpègemodel (Toulouse is trouwens de stad van de ESA, het Europees ruimtevaartcentrum, een heel interessante stad. Heb ze al eens bezocht omdat familie in de nabijheid woont). Ik vind het gewoon leuk om met het weer bezig te zijn. Ik ben helemaal geen professional, ik hou weerdata bij maar niet met modern uitgerust materiaal (computergestuurd bedoel ik). Ik bekijk de dingen graag nuchter, maar ik blijf ook altijd de optimist uithangen wat voor weer het ook zal zijn. Maar mijn hartje begint wel sneller te slaan bij het zien van sneeuw, het voelen van stevige wind tijdens een wandeling aan zee, zalige zomerdagen, ... . Enkel mist kan mij weinig bekoren: het beneemt je nogal sterk het zicht en je krijgt een benauwd gevoel van. Bovendien ben ik heel blij om met mensen te communiceren die zelf ook geïnteresseerd zijn in het weer. Het is echt plezant om met gelijkgestemden te keuvelen over het weer.
Vele vriendelijke groeten,
Christophe
Ik ben geïnteresseerd geraakt in het weer in het voorjaar van 1990 bij een bezoek aan het KMI te Ukkel toen ik in het 6de leerjaar zat (ben er nu 25). De ontmoeting met Armand Pien was onvergetelijk (heb er jammer genoeg geen foto's van). Vanaf dan ben ik eerst beginnen boeken lezen over het klimaat zowel wat er vandaag aan het afspelen is al wat er in het verleden heeft plaatsgevonden. Toen was mij al opgevallen dat heel wat wetenschappelijke studies in de jaren '70 het hadden over een naderende ijstijd, 10-15jaar later niet anders dan over het broeikaseffect. Ik had heel graag klimatologie willen gaan studeren maar de weg was wel heel lang: eerst licentiaat wiskunde of fysica (5 jaar universiteit) en daarna verhuizen naar Nederland naar de Universiteit in Wageningen waar nog eens 3 jaar studie minstens zou volgen. Ik zag er tegenop op aan een studie van minstens 8 jaar te beginnen (zo'n superrekenwonder ben ik niet, ik hou wel van wiskunde maar ben geen fanatiekeling). Bovendien zou de studie in het buitenland mijn ouders teveel geld kosten (mijn ouders zijn al lang gescheiden, mijn moeder moest het maar zelf zien te beredderen): mijn échte vader zou nooit geld hebben willen geven voor mijn studies. Er waren dus praktische overwegingen om het niet te doen. Maar dan neemt niet weg dat mijn interesse voor weer en klimaat en vele aanverwanten mij enorm interesseren. Sinds mijn 12de lees ik veel boeken en artikels. Ik volg met veel aandacht de weerberichten zowel op Belgische, Franse, Nederlandse als Britse zenders. Daar viel mij dikwijls op dat er nogal eens verschillen waren. Voorbeelden zijn legio maar als op de Franse TF1 het slecht weer ging zijn voor N-Frankrijk regio Rijssel/Lille en hier voorspelden ze nog goed weer: 9 kansen op 10 hadden de Fransen gelijk. Daarom dat het mij niet verwondert dat Eddy de Mey af en toe eens pronkt met het Arpègemodel (Toulouse is trouwens de stad van de ESA, het Europees ruimtevaartcentrum, een heel interessante stad. Heb ze al eens bezocht omdat familie in de nabijheid woont). Ik vind het gewoon leuk om met het weer bezig te zijn. Ik ben helemaal geen professional, ik hou weerdata bij maar niet met modern uitgerust materiaal (computergestuurd bedoel ik). Ik bekijk de dingen graag nuchter, maar ik blijf ook altijd de optimist uithangen wat voor weer het ook zal zijn. Maar mijn hartje begint wel sneller te slaan bij het zien van sneeuw, het voelen van stevige wind tijdens een wandeling aan zee, zalige zomerdagen, ... . Enkel mist kan mij weinig bekoren: het beneemt je nogal sterk het zicht en je krijgt een benauwd gevoel van. Bovendien ben ik heel blij om met mensen te communiceren die zelf ook geïnteresseerd zijn in het weer. Het is echt plezant om met gelijkgestemden te keuvelen over het weer.
Vele vriendelijke groeten,
Christophe
