Over dood en leven weet ik en velen met mij voldoende af.
Ik ook. Met als gevolg dat ik veel kan lachen om dingen daaraan gerelateerd, met op zijn beurt als gevolg dat ik weleens gehouden word voor mijn tegendeel (ik ben nìet een ongevoelig, harteloos, cynisch persoon, ik lijk er niet eens ooit op).
Ik moet bekennen dat ik wel kon lachen om die 'oude koeien'. Onschuldige, absurdistische humor. Daarmee wordt het gevoel dat ik heb als ik zo'n tragisch beeld zie heus niet minder sterk, misschien niet eens verdragelijker.
Je moet een beetje oppassen met al te strenge lachregels. In uitzonderlijke stress of verdriet kan het je gemakkelijk gebeuren dat je ergens om lacht waar alleen maar om te huilen valt, en met die regeltjes 'criminaliseer' je jezelf alleen maar - dat wil zeggen, je haalt je valse schaamte op de hals.
RR
