Zaterdag 7 februari 2004, 20:30 uur.
Met wat gezwaai laat ik mijn zwager en schoonzus achter in hun appartementje in Osnabruck, Duitsland. Naast me zit mijn andere zwager, en die moet ik naar Borne (NL) brengen alvorens ik zelf naar huis kan. De weersverwachting laat weten dat er kans is op regen, veel wind, onweer en (natte) sneeuw.
Na een tankbeurt in Osnabruck waar ik 2 cent te weinig betaal (geen idee waarom, ) draai ik met een flinke zwier de A30 op richting Amsterdam. Ruben klungelt wat aan de radio, geeft me ondertussen een snoepje, en ik probeer op de snelweg in te voegen maar een Nederlandse vrachtwagenchauffeur geeft geen ruimte en ik moet eerst een stukje vluchtstrook gebruiken. Hollanders ... zucht
Eindelijk op de snelweg. Het is droog en we zetten de gang erin. De A30 loopt wat naar beneden aangezien Osnabruck al op een aardige hoogte ligt, en zodoende hebben we een aardig uitzicht richting het westen.
Het is donker en we zien niet veel, maar plots wordt de hemel voor ons verlicht ..... ONWEER! Nou ja, weerlicht, op flinke afstand. Ik had geen idee dat je vanuit Osnabruck tot Dordrecht kon kijken .....
Dat heb ik al weer een tijdje niet meer gezien, mijn zwager vind het ook leuk, tenminste, als hij bij mij in de buurt is, en samen genieten we nog wat na.
We rijden verder, met een gangetje van 160 kmh. Ik heb de hele dag nog geen weerkaart gezien en bedenk me dat de wind alras naar het noordwesten zou moeten draaien en dat de verwachtte pittige buien nu hun opwachting gaan maken, Dat het nog niet zover is kon ik toen niet weten.
We zijn bij Rheine-Kanalhafen als de hemel weer verlicht wordt door een stevige ontlading. Helaas weer alleen weerlicht.
Normaal roept Ruben dan iets van ''het weer ligt, oh nee, het staat alweer'' maar ditmaal blijven de grapjes achterwege.
Inmiddels rijden we ter hoogte van afslag Rheine. Voor me is goed te zien dat de lucht in een dynamische toestand is en het lijkt wel alsof er een verlaagde basis voor me opduikt. Maar goed, het is donker en dan valt het nogal tegen wat je allemaal kunt zien.
Plots begint het keihard te regenen. Er lijkt hagel en natte sneeuw tussen te zitten en in no-time loopt het zicht terug tot 50 meter of minder. Ik heb het gas al los gelaten en de snelheid zakt af naar 70-80 kmh. Ondertussen bedenk ik me dat ik toch wel blij ben dat ik vorige week mijn sliks (versleten voorbanden dus) heb vervangen door nieuwe winterbanden met reuze profiel. Op de oude banden was het zeker weten niet mogelijk geweest om door te rijden.
Maar goed, we rijden nog steeds op de A30. Voor me rijd een vrachtwagen maar ik heb de snelheid nog meer verlaagd om uit de bagger van de vrachtwagen te geraken. Achter me rijd een lange sliert van auto's, niemand is zo stom om te proberen in te halen. Immers, we zien zowat niets.
Terwijl het bij vlagen heel stevig doorregent en de auto enigszins slingert door de harde windstoten slaat plots de bliksem in, zo'n 300 meter rechts van me, en een crawler kruipt vanaf daar recht over ons heen. In een reflex doe ik het raam open en zet de radio uit, om nog net de donder te kunnen horen wegrollen. FANTASTISCH! Adrenaline spuit blijkbaar door mijn lijf en het voorjaarsgevoel maakt zich van me meester. Ik geniet met volle teugen van dit noodweer en met veel plezier rijden we verder. Terwijl we iets voorbij Schuttorf de regen uit rijden verontschuldig ik me nog even voor mijn gedrag, ik realiseer me nl dat ik joelend achter het stuur zat te genieten
Een half uur later komen we in Borne aan alwaar ik me direct even meester maak van de pc. Op de radarbeelden is te zien dat een buienlijntje van west naar oost trekt en dat ik blijkbaar door het meest actieve deel ben gereden. Ik zie ook dat de activiteit snel afneemt dus terug gaan om te jagen is zinloos.
Moraal van dit verhaal: aan mijn meteorologische winterslaap is met die laatste donderklap een definitief einde gekomen. Met de voorjaarstemperaturen van vorige week en het onweersgeweld van vandaag hoop ik dat we de winter snel achter ons laten en dat het voorjaar met al zijn dynamiek zich aandient. De komende winterprik, euh LENTEDIP, is hopelijk van korte duur. Laat de squallines maar weer lekker overtrekken.....
Herman
p.s. Het is wel een beetje een zwamverhaal geworden,maar ik had niets beters te doen
Met wat gezwaai laat ik mijn zwager en schoonzus achter in hun appartementje in Osnabruck, Duitsland. Naast me zit mijn andere zwager, en die moet ik naar Borne (NL) brengen alvorens ik zelf naar huis kan. De weersverwachting laat weten dat er kans is op regen, veel wind, onweer en (natte) sneeuw.
Na een tankbeurt in Osnabruck waar ik 2 cent te weinig betaal (geen idee waarom, ) draai ik met een flinke zwier de A30 op richting Amsterdam. Ruben klungelt wat aan de radio, geeft me ondertussen een snoepje, en ik probeer op de snelweg in te voegen maar een Nederlandse vrachtwagenchauffeur geeft geen ruimte en ik moet eerst een stukje vluchtstrook gebruiken. Hollanders ... zucht
Eindelijk op de snelweg. Het is droog en we zetten de gang erin. De A30 loopt wat naar beneden aangezien Osnabruck al op een aardige hoogte ligt, en zodoende hebben we een aardig uitzicht richting het westen.
Het is donker en we zien niet veel, maar plots wordt de hemel voor ons verlicht ..... ONWEER! Nou ja, weerlicht, op flinke afstand. Ik had geen idee dat je vanuit Osnabruck tot Dordrecht kon kijken .....
Dat heb ik al weer een tijdje niet meer gezien, mijn zwager vind het ook leuk, tenminste, als hij bij mij in de buurt is, en samen genieten we nog wat na.
We rijden verder, met een gangetje van 160 kmh. Ik heb de hele dag nog geen weerkaart gezien en bedenk me dat de wind alras naar het noordwesten zou moeten draaien en dat de verwachtte pittige buien nu hun opwachting gaan maken, Dat het nog niet zover is kon ik toen niet weten.
We zijn bij Rheine-Kanalhafen als de hemel weer verlicht wordt door een stevige ontlading. Helaas weer alleen weerlicht.
Normaal roept Ruben dan iets van ''het weer ligt, oh nee, het staat alweer'' maar ditmaal blijven de grapjes achterwege.
Inmiddels rijden we ter hoogte van afslag Rheine. Voor me is goed te zien dat de lucht in een dynamische toestand is en het lijkt wel alsof er een verlaagde basis voor me opduikt. Maar goed, het is donker en dan valt het nogal tegen wat je allemaal kunt zien.
Plots begint het keihard te regenen. Er lijkt hagel en natte sneeuw tussen te zitten en in no-time loopt het zicht terug tot 50 meter of minder. Ik heb het gas al los gelaten en de snelheid zakt af naar 70-80 kmh. Ondertussen bedenk ik me dat ik toch wel blij ben dat ik vorige week mijn sliks (versleten voorbanden dus) heb vervangen door nieuwe winterbanden met reuze profiel. Op de oude banden was het zeker weten niet mogelijk geweest om door te rijden.
Maar goed, we rijden nog steeds op de A30. Voor me rijd een vrachtwagen maar ik heb de snelheid nog meer verlaagd om uit de bagger van de vrachtwagen te geraken. Achter me rijd een lange sliert van auto's, niemand is zo stom om te proberen in te halen. Immers, we zien zowat niets.
Terwijl het bij vlagen heel stevig doorregent en de auto enigszins slingert door de harde windstoten slaat plots de bliksem in, zo'n 300 meter rechts van me, en een crawler kruipt vanaf daar recht over ons heen. In een reflex doe ik het raam open en zet de radio uit, om nog net de donder te kunnen horen wegrollen. FANTASTISCH! Adrenaline spuit blijkbaar door mijn lijf en het voorjaarsgevoel maakt zich van me meester. Ik geniet met volle teugen van dit noodweer en met veel plezier rijden we verder. Terwijl we iets voorbij Schuttorf de regen uit rijden verontschuldig ik me nog even voor mijn gedrag, ik realiseer me nl dat ik joelend achter het stuur zat te genieten
Een half uur later komen we in Borne aan alwaar ik me direct even meester maak van de pc. Op de radarbeelden is te zien dat een buienlijntje van west naar oost trekt en dat ik blijkbaar door het meest actieve deel ben gereden. Ik zie ook dat de activiteit snel afneemt dus terug gaan om te jagen is zinloos.
Moraal van dit verhaal: aan mijn meteorologische winterslaap is met die laatste donderklap een definitief einde gekomen. Met de voorjaarstemperaturen van vorige week en het onweersgeweld van vandaag hoop ik dat we de winter snel achter ons laten en dat het voorjaar met al zijn dynamiek zich aandient. De komende winterprik, euh LENTEDIP, is hopelijk van korte duur. Laat de squallines maar weer lekker overtrekken.....
Herman
p.s. Het is wel een beetje een zwamverhaal geworden,maar ik had niets beters te doen
