Hoe vaak moeten we nog de deksel op onze neus krijgen, om te beseffen dat de software van het weermodel dat deze verwachtingen op ons afstuurt zó geschreven is, dat de geestelijke marteling in wintertijd van ons arme Weerwoorders optimaal gegarandeerd kan worden? Keer op keer blijkt bij het naderen van de dag waarop de kou ons warme landje zou moeten binnenvallen, dat de temperaturen in de eens zo beloftevolle prognoses zó zijn opgelopen, dat van winters weer geen sprake meer is. En tóch trappen we er elke winter weer in, omdat we vrijwel massaal en vol verwachting hopen op die ene fantastische uitbraak van Arctische vrieskou die al onze dromen over besneeuwde wegen en bevroren meren niet alleen waarmaakt, maar volledig overtreft. En we blijven dromen...
Rode pillen, blauwe pillen, zenuwachtig, vingers trillen, site verversen, pluimen staren, ondanks alles rust bewaren...
DE VINGER !
DE VINGER !
