Lang geleden, in de winter van 1991, maakte ik als kleine jongen een fantastische winter mee.
Het begon met een continentale droge koude, die het meeste zoet water deed dichtvriezen. Maar, zei de meester op school, binnenkort zal het iets verzachten maar komt er sneeuw. Dat had ik ook al op de weerberichten gehoord.
Enkele momentopnames die ik nooit zal vergeten:
*Mijn verbazing was enorm, toen de weerman zei dat het overdag tijdelijk licht positief kon worden. Ik moest bijna huilen. Echter, het beste moest nog komen.
Op een avond sneeuwde het onverwacht, zomaar 10cm. Als dit niét voorspeld is, is dit extra fijn. En dit allemaal op een bevroren ondergrond.
Op het gras lopen deed ik niet, ik vond het tapijt veel te mooi, ik speelde in de sneeuw in een weiland vlakbij.
Het dooide overdag inderdaad licht. De straten werden nat. Ik ging spelen bij een klasgenoot, en zag droevig dat er druppels van de bomen vielen. Het terras, dat ze dagelijks sneeuwvrij maakten maar waarop de laatst gevallen cm nog lag, was ontdooid. Toen begon het alweer flink te sneeuwen. Het terras was meteen weer wit, en de druppels waren alweer ijspegels geworden. M' n geluk kon niet op wanneer ik moeizaam door de dikke sneeuw naar huis terug fietste.
Ik ging met m' n vader wandelen in het natuurreservaat het Hageven. Ook nu dooide het en waren de straten nat. Tot ik in de verte vallende sneeuw zag naderen. Geen vierkante millimeter was nog sneeuwvrij toen we thuiskwamen.
Elke nieuwe sneeuwdag werd ik steeds blijer ermee. Het wende écht niet. Op een avond speelde ik op de piano: Winterzeit, van Robert Schumann. Ons poezen, Tosca en Tobias, lagen te slapen op een kussen in een rieten zetel naast me. De muziek maakte ze rustig. En buiten, buiten was het muisstil: alweer aanhoudende sneeuwval, zo vredig en kalm. Geen wind, maar dwarrelende vlokjes.
Groot was mijn paniek toen ik vernam dat het op de waddeneilanden +5 was!! En dat bij een noordenwind! Echter, de koude plaklaag brak de dooi, het kwam hier niet boven nul.
De laatste dag van deze winterse periode ging ik langlaufen met een vriendin en haar moeder, in Ovifat (Hoge Venen). Toen haatte ik sneeuw! Bij het naderen van het dooifront trok de wind heel hard aan en ik had het verschrikkelijk koud in de striemende sneeuw. We vertrokken daarom vroegtijdig naar huis, helemaal verkleumd. Wel leuk was, dat de auto moest worden bevrijd van de opgehoopte sneeuw voordat we er in konden.
Beneden, aan de Maas bij Luik, zag ik dat ook daar er een flink pak was bijgevallen. Ik merkte echter ook dat vlokken overgingen in motregen... Ik maakte mezelf wijs dat die maar een waanidee was, er vielen immers geen duidelijke druppels. Voorbij Hasselt begon het inderdaad opnieuw te sneeuwen. Ik dacht toen nog dat dit door de zandgrond kwam; de echte reden zal waarschijnlijk met de bovenluchten te maken gehad hebben.
Thuisgekomen zag ik het dikste pak sneeuw ooit gezien. Ik mat 31cm op het gras. Net zoals nu, mat ik zeker tien keer en nam het gemiddelde, en vermeed ik plekken waar de sneeuw was opgehoopt of weggewaaid.
Nadat de dooi uiteindelijk genadeloos doorbrak, bleef er toch een aandenken. Sneeuwruimers hadden al die tijd de sneeuw op een hoop gegooid op een braakliggend stuk terrein op weg naar school. Dit was metershoog, we speelden er dagelijks in. Toen de bomen al in blad stonden, waren de laatste resten pas verdwenen.
mvg Rikkie
Het begon met een continentale droge koude, die het meeste zoet water deed dichtvriezen. Maar, zei de meester op school, binnenkort zal het iets verzachten maar komt er sneeuw. Dat had ik ook al op de weerberichten gehoord.
Enkele momentopnames die ik nooit zal vergeten:
*Mijn verbazing was enorm, toen de weerman zei dat het overdag tijdelijk licht positief kon worden. Ik moest bijna huilen. Echter, het beste moest nog komen.
Op een avond sneeuwde het onverwacht, zomaar 10cm. Als dit niét voorspeld is, is dit extra fijn. En dit allemaal op een bevroren ondergrond.
Op het gras lopen deed ik niet, ik vond het tapijt veel te mooi, ik speelde in de sneeuw in een weiland vlakbij.
Het dooide overdag inderdaad licht. De straten werden nat. Ik ging spelen bij een klasgenoot, en zag droevig dat er druppels van de bomen vielen. Het terras, dat ze dagelijks sneeuwvrij maakten maar waarop de laatst gevallen cm nog lag, was ontdooid. Toen begon het alweer flink te sneeuwen. Het terras was meteen weer wit, en de druppels waren alweer ijspegels geworden. M' n geluk kon niet op wanneer ik moeizaam door de dikke sneeuw naar huis terug fietste.
Ik ging met m' n vader wandelen in het natuurreservaat het Hageven. Ook nu dooide het en waren de straten nat. Tot ik in de verte vallende sneeuw zag naderen. Geen vierkante millimeter was nog sneeuwvrij toen we thuiskwamen.
Elke nieuwe sneeuwdag werd ik steeds blijer ermee. Het wende écht niet. Op een avond speelde ik op de piano: Winterzeit, van Robert Schumann. Ons poezen, Tosca en Tobias, lagen te slapen op een kussen in een rieten zetel naast me. De muziek maakte ze rustig. En buiten, buiten was het muisstil: alweer aanhoudende sneeuwval, zo vredig en kalm. Geen wind, maar dwarrelende vlokjes.
Groot was mijn paniek toen ik vernam dat het op de waddeneilanden +5 was!! En dat bij een noordenwind! Echter, de koude plaklaag brak de dooi, het kwam hier niet boven nul.
De laatste dag van deze winterse periode ging ik langlaufen met een vriendin en haar moeder, in Ovifat (Hoge Venen). Toen haatte ik sneeuw! Bij het naderen van het dooifront trok de wind heel hard aan en ik had het verschrikkelijk koud in de striemende sneeuw. We vertrokken daarom vroegtijdig naar huis, helemaal verkleumd. Wel leuk was, dat de auto moest worden bevrijd van de opgehoopte sneeuw voordat we er in konden.
Beneden, aan de Maas bij Luik, zag ik dat ook daar er een flink pak was bijgevallen. Ik merkte echter ook dat vlokken overgingen in motregen... Ik maakte mezelf wijs dat die maar een waanidee was, er vielen immers geen duidelijke druppels. Voorbij Hasselt begon het inderdaad opnieuw te sneeuwen. Ik dacht toen nog dat dit door de zandgrond kwam; de echte reden zal waarschijnlijk met de bovenluchten te maken gehad hebben.
Thuisgekomen zag ik het dikste pak sneeuw ooit gezien. Ik mat 31cm op het gras. Net zoals nu, mat ik zeker tien keer en nam het gemiddelde, en vermeed ik plekken waar de sneeuw was opgehoopt of weggewaaid.
Nadat de dooi uiteindelijk genadeloos doorbrak, bleef er toch een aandenken. Sneeuwruimers hadden al die tijd de sneeuw op een hoop gegooid op een braakliggend stuk terrein op weg naar school. Dit was metershoog, we speelden er dagelijks in. Toen de bomen al in blad stonden, waren de laatste resten pas verdwenen.
mvg Rikkie
