Ik was al eerder in Winterberg geweest, maar toen ontbrak mij de tijd om wat te wandelen en foto's te maken van de sneeuw. Afgelopen dinsdag en woensdag was ik in Sauerland, en het was helemaal geslaagd! Gisteravond schreef ik al iets, nu een wat uitgebreider verslag.
Natuurlijk had ik vanaf afgelopen donderdag, toen ik de tweedaagse excursie gepland had, de voorspellingen in de gaten gehouden. Dat maakte me wat ongerust. De temperatuur zou langzaam oplopen, er zou geen sneeuw meer vallen en zelfs de sneeuw op de heuvels van Sauerland zou langzaam smelten. Maar de schade zou vast meevallen... Ik sliep tussen Bochum en Dortmund, van waaruit ik gistermorgen vroeg binnendoor naar Winterberg ben gereden. Voor de kenners: Via Hagen-Altena-Werdohl-Plettenberg-Lennestad.
Het was dinsdag flink mistig in grote delen van Nederland, en dat was in Sauerland niet anders. Dinsdagmiddag waren de heuvels nagenoeg geheel gevangen in witte plukken mist. Maar woensdag was het gelukkig slechts hier en daar wat nevelig, het zicht was duidelijk beter. Het eerste deel van de route verliep vrijwel zonder sneeuw, tot ik op een zeker moment op een in de verte gelegen hogere heuveltop duidelijk witte stukken ontdekte. Dat moest sneeuw zijn!
Langzaam maar zeker werden de hellingen witter, al was alles duidelijk aan het smelten.
Vanaf Oberkirchen, op zo'n 20 km vóór Winterberg, werd het serieuzer. Er lagen hier sneeuwresten op de daken, en bergjes sneeuw aan de kant van de weg als gevolg van het sneeuwruimen. Het landschap veranderde eigenlijk met de minuut. Steeds vaker zag ik in het voorbijgaan witte stoepen, witte daken, en besneeuwde plantsoenen. Op het laatste stuk naar Winterberg lag er zowaar méér sneeuw op de heuvels dan waarop ik had durven dromen Ik heb mijn auto geparkeerd en ben als een klein kind even in de 25 cm hoge sneeuw gaan staan
En natuurlijk moest ook mijn trouwe vierbander even vereeuwigd worden, om zo de winterse setting te typeren. Met perfect begaanbare wegen, terwijl plaatselijk nog te zien was dat in de regio heel veel sneeuw was gevallen.
Eenmaal weer op weg was ik een kwartier later op de Kahler Asten, met zijn 841 meter de hoogste berg van Sauerland. En vandaag tevens de witste. Ik keek werkelijk mijn ogen uit. In Zwitserland was ik eens met een kabelbaan vanuit een groen en zonnig dal naar een besneeuwde bergtop gegaan, toen stond ik ook in de sneeuw. Maar dit was eigenlijk mooier, omdat ik het landschap zo geleidelijk kon zien veranderen. Op de Kahler Asten lag nog minstens 30 centimeter sneeuw, en er moet vorige week nog meer gelegen hebben.
Hieronder volgen wat foto's die eigenlijk voor zich spreken, die vertellen zelf hun verhaal
Ik was een stukje het bos in gelopen, haast ritmisch vielen daar sneeuwresten uit de bomen terwijl gestaag hele kleine ijsdruppeltjes omlaag kwamen. Het was eigenlijk motregen met een dun ijslaagje, het gaf een prikkend en bijtend gevoel. Ik ben om die reden niet lang gebleven, ook door de aanwezige mist. En lopen naar Winterberg vanaf de parkeerplaats was ik niet van plan
Ik heb in Winterberg zelf nog even tussen de andere Nederlanders gelopen - 4 Nederlandse auto's stonden er op een parkeerplaats met in totaal 9 auto's.
Grappig toch die sneeuwbergen tussen de auto's
De terugweg liep langs Meschede, dat aan de Autobahn richting Dortmund ligt. Ik kwam verrassend snel weer in een groen en bruin landschap terecht, eigenlijk na zo'n 20 minuten rijden vanaf Winterberg waren er alleen nog wat sneeuwresten te zien. Dat was misschien nog wel het meest wonderbaarlijke van de hele dag.
Natuurlijk had ik vanaf afgelopen donderdag, toen ik de tweedaagse excursie gepland had, de voorspellingen in de gaten gehouden. Dat maakte me wat ongerust. De temperatuur zou langzaam oplopen, er zou geen sneeuw meer vallen en zelfs de sneeuw op de heuvels van Sauerland zou langzaam smelten. Maar de schade zou vast meevallen... Ik sliep tussen Bochum en Dortmund, van waaruit ik gistermorgen vroeg binnendoor naar Winterberg ben gereden. Voor de kenners: Via Hagen-Altena-Werdohl-Plettenberg-Lennestad.
Het was dinsdag flink mistig in grote delen van Nederland, en dat was in Sauerland niet anders. Dinsdagmiddag waren de heuvels nagenoeg geheel gevangen in witte plukken mist. Maar woensdag was het gelukkig slechts hier en daar wat nevelig, het zicht was duidelijk beter. Het eerste deel van de route verliep vrijwel zonder sneeuw, tot ik op een zeker moment op een in de verte gelegen hogere heuveltop duidelijk witte stukken ontdekte. Dat moest sneeuw zijn!
Langzaam maar zeker werden de hellingen witter, al was alles duidelijk aan het smelten.Vanaf Oberkirchen, op zo'n 20 km vóór Winterberg, werd het serieuzer. Er lagen hier sneeuwresten op de daken, en bergjes sneeuw aan de kant van de weg als gevolg van het sneeuwruimen. Het landschap veranderde eigenlijk met de minuut. Steeds vaker zag ik in het voorbijgaan witte stoepen, witte daken, en besneeuwde plantsoenen. Op het laatste stuk naar Winterberg lag er zowaar méér sneeuw op de heuvels dan waarop ik had durven dromen
Ik heb mijn auto geparkeerd en ben als een klein kind even in de 25 cm hoge sneeuw gaan staan En natuurlijk moest ook mijn trouwe vierbander even vereeuwigd worden, om zo de winterse setting te typeren. Met perfect begaanbare wegen, terwijl plaatselijk nog te zien was dat in de regio heel veel sneeuw was gevallen.
Eenmaal weer op weg was ik een kwartier later op de Kahler Asten, met zijn 841 meter de hoogste berg van Sauerland. En vandaag tevens de witste. Ik keek werkelijk mijn ogen uit. In Zwitserland was ik eens met een kabelbaan vanuit een groen en zonnig dal naar een besneeuwde bergtop gegaan, toen stond ik ook in de sneeuw. Maar dit was eigenlijk mooier, omdat ik het landschap zo geleidelijk kon zien veranderen. Op de Kahler Asten lag nog minstens 30 centimeter sneeuw, en er moet vorige week nog meer gelegen hebben.
Hieronder volgen wat foto's die eigenlijk voor zich spreken, die vertellen zelf hun verhaal
Ik was een stukje het bos in gelopen, haast ritmisch vielen daar sneeuwresten uit de bomen terwijl gestaag hele kleine ijsdruppeltjes omlaag kwamen. Het was eigenlijk motregen met een dun ijslaagje, het gaf een prikkend en bijtend gevoel. Ik ben om die reden niet lang gebleven, ook door de aanwezige mist. En lopen naar Winterberg vanaf de parkeerplaats was ik niet van plan
Ik heb in Winterberg zelf nog even tussen de andere Nederlanders gelopen - 4 Nederlandse auto's stonden er op een parkeerplaats met in totaal 9 auto's
.Grappig toch die sneeuwbergen tussen de auto's
De terugweg liep langs Meschede, dat aan de Autobahn richting Dortmund ligt. Ik kwam verrassend snel weer in een groen en bruin landschap terecht, eigenlijk na zo'n 20 minuten rijden vanaf Winterberg waren er alleen nog wat sneeuwresten te zien. Dat was misschien nog wel het meest wonderbaarlijke van de hele dag.
Bericht laatst bijgewerkt: 18-12-2008 22:01
Rode pillen, blauwe pillen, zenuwachtig, vingers trillen, site verversen, pluimen staren, ondanks alles rust bewaren...