Ik wacht al 11 jaar op 14 dagen winter. 7 dagen winter is leuk, ik kan schaatsen, maar als de dooi invalt doet het zeer; een gemiste kans.
Na 14 dagen winter, ken ik ongeveer elke uithoek van het ijs in de buurt. Dan neemt ook het nostalgische gevoel af als het wegdooit.
3-4 dagen winter...Tja, daar kàn ik gewoon niks mee. Ja, denken: wéér een gemiste kans...
Dat heeft dus niks met glas half vol/half leeg te maken. Ik word heel enthousiast als het gaat vriezen en het komt tot schaatsen op de vlieten. Ik ben niet blij dat het koud wordt, òmdat het koud wordt. Het moet toch functioneel zijn of niet?
Quote selectie