Goedemorgen forum,
Nogmaals, je zal er wat tijd voor moeten vrijmaken.
Straks zal er nog een reeks van foto's genomen vanuit het vliegtuig worden toegevoegd aan mijn hoofdpagina.
Dit is m'n laatste verlofdag.
Nu begin ik het pas helemaal erg te vinden dat het voorbij is.
Dat is het nadeel van zo'n prachtige reis he
Hier het verslag:
Verslag Laplandreis Ruben en Iris 15-22/02/2004
door Ruben
Dag 1: Zondag 15 februari 2004
Aankomst Kuusamo Airport 11u10 lokale tijd.
Het eerste wat opvalt, naast de prachtig witte wereld, is de erg kleine luchthaven. Het luchthavengebouw lijkt wel een voetbalkantine van een club uit de provinciale reeksen. Er blijkt slechts 1 gate te zijn.
Aan de ingang van het gebouw lacht ons een grote sneeuwman toe. Het feest kan beginnen!
We worden per bus naar het Ruka Safaris Office gebracht op zo’n 20 minuten rijden van de luchthaven. Daar worden we door 3 Lappen hartelijk ontvangen met een warm drankje. We krijgen er een dikke 20 minuten uitleg over de grote waaier van mogelijke activiteiten waarvoor we ons kunnen inschrijven en over de mogelijke manieren van transport tussen Ruka en Kuusamo. Het busvervoer tussen deze 2 ‘steden’ is gratis voor ons op vertoon van een kaartje.
Na deze korte tussenstop worden we naar ons hotel in Kuusamo gebracht. Onderweg is het genieten van de prachtige besneeuwde landschappen. Vooral de dikke laag sneeuw in de bomen maakt indruk. Het bewijst dat de temperatuur al een hele lange tijd niet meer boven nul is uitgekomen in deze streek. Het is mooier dan ik had durven hopen.
Opeens valt m’n oog op enkele winkels langs de kant van de weg. Ze komen me bekend voor van ... de webcam! Yes! Ik heb de plaats gevonden waar ik voor de stunt van het jaar moet gaan zorgen. Nu alleen nog een manier en tijd vinden om daar te geraken...
Ons hotel is rustig gelegen in een bosrijk gebied, op zo’n 25 minuten rijden van de skipistes in het veel drukkere Ruka. Wij hebben hier bewust voor gekozen toen we onze reis boekten. Er was ook de mogelijkheid om aan de voet van de skipistes te verblijven, maar dat leek ons veel te druk. We wilden in alle rust kunnen genieten van de pracht van de natuur. Achteraf bekeken een goede keuze overigens.
De kamers waren erg ruim, met een douce en een toilet gescheiden vande badkamer.
Op de TV waren helaas enkel Finse TV-kanalen te vinden, voor de buitenlandse zenders moest er betaald worden. Geen probleem echter, want we waren niet daar om TV te kijken. En het weerbericht hoefde ik ook niet te zien, want ik werd perfect op de hoogte gehouden door Kim Jaspers (Kimme), waarvoor dank.
Nadat we onze koffers min of meer hadden uitgepakt was het tijd voor een eerste sneeuwwandeling (en natuurlijk foto’s). De grote hopen sneeuw langs de kanten van de weg maakten indruk. Dat zie je thuis natuurlijk niet. Op de verlichtingspalen lag een dikke laag sneeuw die me deed denken aan een Russisch mutske.
Na een half uurtje proeven van dit moois zijn we dan gaan eten in het restaurant van het hotel. Elke avond was er hier een buffet (koud en warm) waarvan je voor 17Eur/pers zoveel mocht nemen als je op kon krijgen. Natuurlijk was er een ruim aanbod aan diverse vissoorten. Deze vis werd erg vers geserveerd. Het verschil met de vis die we hier in België krijgen voorgeschoteld was toch wel opvallend.
Na het eten zijn we dan nog eens voor een uurtje gaan wandelen. We hebben toen ook poollicht gezien. Omdat ik geen statief bijhad was het helaas moeilijk te fotograferen, met vingers die bibberden van de kou. Helaas was dit poolicht ook niet echt indrukwekkend en slechts net boven de noordelijke horizon zichtbaar. Door de vele dennebomen was het trouwens moeilijk om een goed zicht op het noorden te vinden. Uiteindelijk slaagden we hier toch in aan de rand van een groot meer, waar trouwens een groot wak in was gemaakt om in te duiken nadat je in de sauna was geweest. (Leek ons trouwens geen aanrader)
Na deze wandeling zijn we dan nog gaan zwemmen in het subtropisch zwembad van het hotel. Maar omdat ik geen zwemliefhebber ben was ik er vlug op uitgekeken. Enkel het warme bubbelbad vond ik de moeite. Na een half uurtje hielden we het dan maar voor bekenen. Slaaptijd. Morgen zou ons een lange dag wachten.
Dag 2: Maandag 16 februari 2004
Om half acht wakker geworden. Iris bleef nog wat slapen (wekker stond om 8u, om 9u15 zouden we worden opgepikt voor de snowsmobile safari), maar ik wilde meteen weer de sneeuw in. Het was een heldere koude ochtend met temperatuur beneden de –10°C. Ik ben op een heuvel gaan staan om de zonsopgang te fotograferen. Het was echt heel mooi, maar helaas duurt een zonsopgang (en –ondergang) in Lapland veel langer dan bij ons zodat ik ze niet helemaal heb kunnen meemaken.
Om 8u15 ben ik vlug terug naar het hotel gegaan omdat we nog moesten ontbijten en ons klaarmaken voor de uitstap van de dag.
Om 9u15 werden we dus opgepikt door de bus, die ons naar Ruka Safaris zou brengen. Deze uitstap was de enige die voor iedereen was geregeld (maakte deel uit van het pakket). We kregen dan een thermische overall, skilaarzen en zogezegd dikke handschoenen om ons goed te voorzien op de lange tocht (50km) op de snowscooters. Natuurlijk volgde er dan een korte uitleg over de basics van het besturen van zo’n snowmobile. Gas geven deed je met de rechterduim, remmen met het linkerhand. We zaten per 2 op 1 snowmobile.
De eerste kilometers van de tocht waren enorm mooi. Het leek daar echt een sprookjesbos. De bomen zaten van boven tot onder onder een dikke laag sneeuw. Prachtig, met geen woorden te beschrijven wat er door me heen ging. Na een tijdje kwamen we in lager gelegen delen en op meren terecht, maar het uitzicht bleef natuurlijk geweldig, ondanks wat minder sneeuw in de bomen. Bij de eerste tussenstop op een meer zijn we beide in de dikke sneeuwlaag gesprongen. Ik heb dan ook aan de gids gevraagd om op de terugweg even te stoppen op die mooie plek waar ik het daarnet over had. Geen probleem.
Omdat we in een treintje achter mekaar reden ging het af en toe wat traag vooruit. We werden gevraagd om 20m afstand met de voorligger te houden. Gemiddeld lag het temp rond 25-30km/h. Omdat ik toch wat harder wilde gaan liet ik regelmatig een gat vallen met m’n voorligger om alzo eens goed gas te kunnen geven om het gat te dichten. Ik heb zo een topsnelheid van 55km/h gehaald, maar kreeg even later serieus tegen m’n voeten van de gids. Dit was te gevaarlijk volgens haar, zeker met twee.
Halfweg de tocht werd er dan van rijder gewisseld. Iris zag het eerst niet zo zitten, maar ik heb haar toch kunnen overtuigen om het stuur over te nemen. Achteraf was ze daar erg blij om, maar ik wat minder... Achterop was het geen lachertje over het hobbelige parkours. Ik moest me goed vasthouden om er niet vanaf te worden gekatapulteerd.
We zijn dan zoals gezegd nog even gestopt om foto’s te maken van het prachtige uitzicht, en na een goede 2,5u zat de tocht erop.
Terug aan het hotel hebben we dan een lekkere pizza gegeten. Dat is dus ook iets typisch aan Finland, de vele pizza’s. Anders dan Italiaanse pizza’s trouwens. Ik vind ze lekkerder.
Daarna hebben we de bus naar Kuusamo stad genomen om wat rond te neuzen. We hebben toen wat bier en cola gekocht in een supermarkt om de kosten van het hotel wat te drukken. Daar rekenen ze je namelijk 4,5 Euro per pint (33cl) aan. In de winkel koop je het voor de helft van de prijs. Zeer zware taksen op alcohol ginder.
We besloten dan om te voet naar het hotel terug te keren (5km) om alzo wat meer tijd te hebben om alles eens goed te bezichtigen. Wat me het meest is bijgebleven is het zicht over het kerkhof. De grafstenen kwamen nog nauwelijks boven de sneeuw uit. Een raar zicht. Het heeft daar dan ook geen zin om een geliefde overledene tijdens de winter te gaan bezoeken...
Verder konden we genieten van een langzame, maar mooie zonsondergang met veel cirrussluiers. Was in eerste instantie weer moeilijk te zien, maar we vonden gelukkig weer een heuvel met redelijk goed uitzicht op het westen. Het werd wel steeds kouder waardoor het zelf moeilijker werd om te praten doordat we onze kaken moeizamer konden bewegen.
Na 1,5u slenteren en foto’s maken zijn we dan onmiddellijk gaan eten in het hotel. Weer zo’n lekker buffet. Daarna ben ik als gids aangesteld door een tiental mensen uit de groep die ook het noorderlicht wilden zien. Ik moest ze naar een goede plek leiden. Jammer maar helaas was er die avond geen noorderlicht te zien, ondanks de heldere lucht.
We hebben dan maar wat in het donker door de besneeuwde bossen gewandeld, wat op zich ook wel een mooie ervaring was.
Daarna hebben we samen aan de bar van het hotel gezellig wat gedronken, waarna het alweer vlug bedtijd was. Dinsdag hadden we een druk programma op het menu staan.
Dag 3: Dinsdag 17 februari 2004
Vandaag staat er een combi-uitstap op het programma. We zullen in 4u tijd 3 dingen gaan doen: Reindeer rijden, snowshoe wandelen en op husky safari gaan.
De bus pikt ons opnieuw om 9u15 op aan het hotel, waarna we weer naar Ruka Safaris worden gebracht. Daar krijgen we zoals gisteren thermische kleren. Ik bedank echter voor de handschoenen dit keer. Mijn eigen handschoenen zijn veel warmer dan deze wantjes.
Vervolgens rijden we naar een centraal punt vanwaar we makkelijk te voet de 3 verschillende plaatsen waar de activiteiten zullen doorgaan kunnen bereiken.
We worden logischer wijze opgedeeld in 3 groepen.
Wij zitten in de groep die eerst met het reindeer mag gaan rijden. Een echte Samen (met echte Lapse roots) wachtte ons in traditionele kledij op, samen met 3 rendieren.
Ieder mag (alleen) een rondje van een paar honderd meter in een slee achter het reindeer rijden.
Ik vond de duur wat tegenvallen, maar eigenlijk is het wel logisch dat ze je niet het bos insturen met zo’n ding. Daarna krijgen we koffie en koek in een gezellige hut. Ik ben echter helemaal afgeleid door de prachtige halo die al de hele ochtend rond de zon te zien is. Niemand anders (behalve Iris) merkte het op... typisch. Dit was echt wel ontzettend mooi, zeker in combinatie met de omgeving. Ik kreeg er kiekenvel bij. Deze halo was te zien vanwege het grote aantal ijsdeeltjes in de lucht.
Het volgende wat we gaan doen is wandelen met sneeuwschoenen. Viel dat even tegen zeg! Je verwacht dat je door het grote draagvlak niet in de sneeuw zult zakken... jawadde. 30-40 centimeter diep bij elke stap. Erg vermoeiend ook. Er gaan tevens heel wat tuimelpartijen mee gepaard tijdens de eerste meters. En probeer dan maar eens recht te kruipen.
Opnieuw gaat m’n aandacht echter uit naar de prachtige halo. Ik wring me in alle mogelijke posities om hier mooie foto’s van te kunnen maken. De rest vindt er maar niets aan blijkbaar.
Na 45min stappen is het tijd om naar de husky’s te gaan.
Deze dieren staan te trappelen en te huilen van ongeduld. We maken een tocht van 5km over een groot meer. Dit is het mooiste wat we die dag hebben meegemaakt. 1 persoon mag in de slee plaatsnemen, de ander moet achterop gaan staan en de snelheid bepalen. We moeten regelmatig afremmen, want onze honden (6) waren de snelsten uit de groep.
Halverwege de rit mochten we van positie wisselen. Ik heb toen vanuit de slee enkele prachtige sfeerfoto’s kunnen maken. Dit gaan we zeker en vast nog eens doen!
Op de terugweg let ik goed op om te zien hoe ik het gemakkelijkst en veilig de plek met de webcam kan bereiken. Via een klein pad binnendoor moet het volgens mij te bereiken zijn. Ik laat Kimme weten dat het morgen gaat gebeuren!
Terug in het hotel hebben we grote honger, en ja hoor, we hebben daar een grote friet met hamburger gegeten. Lekker alweer, en veel minder vettig dan we hier gewoon zijn.
Iris is daarna in slaap gevallen, waardoor ik maar alleen ben gaan wandelen. Het was namelijk matig beginnen te sneeuwen, en dan ben ik natuurlijk niet te houden. Na een uurtje was ik ook doodop en ben ik ook maar even op bed gaan liggen. De voorbije dagen hadden al veel energie gevraagd, en het werd steeds kouder buiten, wat volgens mij ook zwaar is voor ons lichaam.
Na het avondeten hebben we dan met een groep weer gezellig wat gedronken in de bar.
Ik en Iris zijn dan rond 20u30 nog eens gaan wandelen in de (lichte) sneeuw en rond 21u30 zijn we gaan slapen.
Dag 4: Woensdag 18 februari 2004
Vandaag gaan we op uitstap naar Ruka, en vooral naar de webcam! Ik zou m’n belofte tegenover WeerWoord gaan waarmaken. Een ander koppel zag dit idee ook wel zitten en wilde met ons meekomen. Geen probleem.
Wanneer we buiten komen pakt de kou ons meteen op de adem. Het moest wel erg koud zijn.
We nemen de gratis skibus om 9u20 (8u20 Belgische tijd) richting Ruka.
Onderweg zag ik op een thermometer dat het –28°C is. Brrr.
Vanuit Ruka wandelen we dan een 40 minuten naar de plaats met de webcam, beneden aan de voet van de helling. Ik bel Kimme alvast even om te zeggen dat het zover is. We hebben dat bijna 40 minuten op de middenberm naar de camera staan zwaaien, in erg koude omstandigheden dus. Als er een auto voorbij kwam hield ik m’n armen echter omlaag om de chauffeur niet af te leiden. Ze raasden daar met 80km/h over de besneeuwde weg. Jammer genoeg nam de webcam net op dat moment op zeer wisselvallige tijdstippen een shot. Maar uiteindelijk krijgen we toch het verlossende bericht dat de stunt geslaagd is. We zijn te zien om 10u09! Cool!J
Daarna zijn we dan terug naar boven geklommen om iets te gaan drinken in een taverne aan de ingang van de skipistes. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar de springschans van Ruka. Deze maakte een imense indruk op ons. Het ziet er in werkelijkheid nog steiler uit dan op TV. Ongelooflijk dat daar iemand vanaf durft te springen en het dan nog overleeft ook.
Nadat we ons een kwartiertje aan deze schans hadden staan vergapen zijn we naar de andere kant van de helling gewandeld. We sloegen een straatje in waar allemaal gezellige cottages gelegen waren. Hier lag er ook weer zo’n prachtig dikke laag sneeuw in de bomen wat opnieuw voor een sprookjesachtige sfeer zorgde. We wisten meteen dat we ooit zo’n cottage zouden huren.
We zijn dan ondanks de vermoeidheid een heel eind verder omhoog gewandeld tot de plek waar we die keer met de snowscooters waren gestopt om foto’s te maken. Ik wilde nog eens genieten van deze speciale omgeving. Dit zou echt iedereen eens met eigen ogen moeten zien!
De terugweg naar Ruka Plaza was wel erg zwaar omdat we nog niet gegeten hadden en toch al minstens 10km door de sneeuw hadden gewandeld. De temperatuur was ondertussen wel flink gestegen naar –14°C. We kregen het zowaar warm.
Terug in het hotel hebben we niet meer zoveel uitgericht. We zijn na het avondeten nog eens gaan kijken of er geen poollicht te bespeuren was, maar tevergeefs. Dan maar vroeg in bed gekropen.
Dag 5: Donderdag 19 februari 2004
Vandaag staat er ijsvissen op het menu. Iris haar grote droom. (Ze is vroeger nog clubkampioen vissen geweest)
De rest van de groep gaat op daguitstap naar Rovanimie en de Kerstman. Maar ik wist al van m’n vorige ries dat er daar (voor jongeren) weinig te beleven valt. Ik had ze nog gewaarschuwd, maar ze wilden niet luisteren. Achteraf gaven ze mij wel gelijk. Vooral de 17 Euro om met de Kerstman op de foto te mogen was er bij sommigen echt teveel aan.
En winkelen kan je thuis ook. Daarvoor reis je niet naar de poolcirkel.
Goed, om 9u20 vertrokken we dus naar Ruka Safaris. Nadat we onze thermische kleren hadden aangetrokken vertrokken we in het gezelschap van 6 Nederlandse journalisten (van verschillende magazines) naar het meer waar we zouden gaan vissen.
Het ijs was iets meer dan 50cm dik, en iedereen mocht z’n eigen gat boren. Dat was niet zo eenvoudig als we gedacht hadden.
Nadat je er dan helemaal doorheen zit moet je met een lepel nog een keer of 20 scheppen om alle sneeuw en ijsresten uit het gat te krijgen.
Vervolgens kon je eraan beginnen. Er waaide een ijzige noordenwind en het sneeuwde van tijd tot tijd lichtjes. Dit was het moment waarop we het meeste kou hadden van de hele vakantieperiode.
Na zo’n 15min hengelen had Iris haar eerste vis aan de haak. Dolgelukkig showde ze het baarsje aan de fotografen. Dit fotograferen duurde echter iets te lang waardoor de vis uiteindelijk stijf bevroren aan de haak hing. Ocharme.
Even later was ik aan de beurt. Ik had een behoorlijk dikke baars gevangen.
Vanaf dan ving Iris er nog 4 op een rij. Je zag dat ze ervaring had. Slechts 1 journalist had ook een klein visje kunnen gevangen. Eindstand België-Nederland na een dik uur vissen: 6-1
Vervolgens hebben we gezellig gegeten en gedronken bij een kampvuur in zo’n Lapse hut.
We konden worst braden boven het vuurtje. Verder waren er lekkere dikke boterhammen voorzien, alsook warm bessensap, thee en koffie.
Namiddag zijn we dan in de omgeving van ons hotel in Kuusamo gaan langlaufen.
Dat is daar heel wat anders dan in onze “vlakke” Ardennen! Bergop en beraf. Het vergt heel wat kracht en techniek om zo’n heuvel te beklimmen. In het begin viel dat helemaal niet mee, maar na een tijdje hadden we het te pakken.
Ik vind zeker dat langlaufen als sport veel meer respect verdient dan dat het hier nu krijgt. Het is veel moeilijker en uitputtender dan skiën. Skiën doe je min of meer ontspannen en vergt weinig energie, langlaufen is dus een heel ander verhaal, zeker wanneer het continu op en af gaat. Vandaar waarschijnlijk ook dat langlaufen minder populair is in onze gemakzuchtige samenleving? Het viel trouwens enorm op dat die Lappen daar een veel grotere fysiek hebben dan de gemiddelde Vlaming of Nederlander.
Uiteindelijk hebben we toch 8 km afgelegd, wat ze voor toeristen al een enorme prestatie vonden. Maar we zater er fysiek dan ook helemaal door.
Dat we goed geslapen hebben is eigenlijk overbodige informatie.
Dag 6: Vrijdag 20 februari 2004
Vandaag staat er een bezoek aan de canyon van Oulanka National Park op het menu.
Opnieuw zouden de journalisten ons vergezellen.
De temperatuur is flink gestegen en schommelt om 9u rond het vriespunt. In de loop van de dag zou het serieus gaan dooien met zelfs een maximumtemperatuur van +4°C. Een wereld van verschil met de –28°C van 2 dagen geleden. De Lappen noemden het "very hot".
De heenweg naar het National Park verloopt over erg hobbelige en besneeuwde wegen.
De chauffeur van het busje raast er echter doodgewoon tegen 90km/h overheen. Sommigen krijgen even last van hun maag.
We krijgen sneeuwschoenen aangebonden om onze tocht langs de flanken van de canyon te vergemakkelijken. We volgen de rechterzijde van de rivier die door de canyon stroomt. Deze rivier stroomt voor het grootste gedeelte van de tijd onzichtbaar onder een dikke ijslaag. Enkel bij kleine watervalletjes of bij stroomversnellingen is het kolkende water zichtbaar. Aan de rand van de rotsen zijn mooie ijspegels te zien.
Doordat de temperatuur dus steeds verder stijgt valt uiteindelijk alle sneeuw uit de bomen. Op zich is dat wel jammer, het zorgde bij mij even voor zo’n bekend vervelend gevoel, te vergelijken met het gevoel wanneer thuis de dooi invalt. Gelukkig hadden we hier verder weinig last van omdat we werden afgeleid door de pracht van de natuur.
En er lag natuurlijk sneeuw zat op de bodem, die wel steeds bevroren bleef. (Dat zagen we achteraf vooral op de wegen, die gewoon besneeuwd of bevroren bleven)
In het Park leven oa. enkele (wilde) bruine beren (die echter sliepen), lynxen en eagles.
De tocht zou in totaal zo’n 5 km duren, wat toch wel lang is op sneeuwschoenen en over de steile flanken van de canyon. Onderweg was er weer tijd voor een kampvuur in open lucht waarbij we weer worsten konden braden, boterhammen en warme drank kregen. Het zorgde andermaal voor een gezellige sfeer.
’s Avonds zijn we dan opnieuw onder ons tweetje gaan wandelen.
Bij het slapen gaan was het nog steeds +3°C.
Dag 7: Zaterdag 21 februari 2004
Op deze laatste dag in Lapland zouden we nog eens een bezoekje aan Kuusamo stad brengen om oa. wat souvenirs te kopen. Bij het ontwaken schommelt de temperatuur alweer rond het vriespunt. Op de Finse TV zie ik toevallig dat er in Zuid-Lapland die dag veel sneeuw wordt verwacht, geheel tegen de voorspelling van de dag voordien in.
We nemen om 9u30 de bus naar Kuusamo. Wanneer we net zijn aangekomen vallen reeds de eerste droge vlokken. Het begin van een mooie sneeuwdag.
In een souvenirwinkel vind ik een prachtige thermometer die ik als weerfreak echt niet kon laten liggen. (Een analoge op een stuk dennehout bevestigd, met in het hout dennebomen, een reindeer en de naam Kuusamo gegraveerd J)
Ondertussen vallen er al af en toe serieuze kiekenpluimen.
We besluiten opnieuw om te voet de 5km af te leggen tussen de stad en ons hotel. In de sneeuw is dat altijd plezierig.
Wanneer we aan het hotel aankomen vriest het weer lichtjes. De sneeuw blijft nu ook al in de bomen liggen.
Na het middageten gaan we er opnieuw te voet op uit.
We gaan een oude springschans zoeken die ik vanuit de bus boven de bomen heb zien uitsteken. Na een kwartiertje wandelen hebben we ze al gevonden. Terwijl het matig sneeuwt besluiten we om naar boven te klimmen langs de gladde trappen. Het is uitkijken, maar zonder overbodige risico’s toch goed te doen. Van boven op de schans hebben we een prachtig uitzicht over de streek. Jammer dat we dit nu pas ontdekken. Het had ons misschien mooie foto’s van zonsondergang of poollicht kunnen opleveren.
Dan maar wat actuele sneeuwfoto’s maken.
Ondertussen heeft zich een tweede koppel bij ons aangesloten. Samen hebben we nog heel wat fun op de schans en in de omgeving gehad.
Het is een waardig afscheid van ons prachtige Lapland-avontuur.
’s Avonds wordt het pas helemaal tegek wanneer het een hele poos echt hevig gaat doorsneeuwen. Er vormt zich een nieuw sneeuwdek van meer dan 15cm. De dooi van gisteren is meer dan gecompenseerd.
Na een laatste sneeuwwandeling is het tijd om de koffers te pakken. Morgenochtend 6u plaatselijke tijd zullen we ontbijten om rond 6u55 te worden opgepikt door de bus. Om 8u50 zal ons vliegtuig vertrekken, terug naar de groene Lage Landen.
Maar deze prachtige ervaringen nemen ze ons nooit meer af.
Nog even dit: Dit was onze uitgestelde huwelijksreis. Samen met ons huwelijk waren dit de mooiste dagen uit ons leven!
Nogmaals, je zal er wat tijd voor moeten vrijmaken.
Straks zal er nog een reeks van foto's genomen vanuit het vliegtuig worden toegevoegd aan mijn hoofdpagina.
Dit is m'n laatste verlofdag.
Nu begin ik het pas helemaal erg te vinden dat het voorbij is.
Dat is het nadeel van zo'n prachtige reis he
Hier het verslag:
Verslag Laplandreis Ruben en Iris 15-22/02/2004
door Ruben
Dag 1: Zondag 15 februari 2004
Aankomst Kuusamo Airport 11u10 lokale tijd.
Het eerste wat opvalt, naast de prachtig witte wereld, is de erg kleine luchthaven. Het luchthavengebouw lijkt wel een voetbalkantine van een club uit de provinciale reeksen. Er blijkt slechts 1 gate te zijn.
Aan de ingang van het gebouw lacht ons een grote sneeuwman toe. Het feest kan beginnen!
We worden per bus naar het Ruka Safaris Office gebracht op zo’n 20 minuten rijden van de luchthaven. Daar worden we door 3 Lappen hartelijk ontvangen met een warm drankje. We krijgen er een dikke 20 minuten uitleg over de grote waaier van mogelijke activiteiten waarvoor we ons kunnen inschrijven en over de mogelijke manieren van transport tussen Ruka en Kuusamo. Het busvervoer tussen deze 2 ‘steden’ is gratis voor ons op vertoon van een kaartje.
Na deze korte tussenstop worden we naar ons hotel in Kuusamo gebracht. Onderweg is het genieten van de prachtige besneeuwde landschappen. Vooral de dikke laag sneeuw in de bomen maakt indruk. Het bewijst dat de temperatuur al een hele lange tijd niet meer boven nul is uitgekomen in deze streek. Het is mooier dan ik had durven hopen.
Opeens valt m’n oog op enkele winkels langs de kant van de weg. Ze komen me bekend voor van ... de webcam! Yes! Ik heb de plaats gevonden waar ik voor de stunt van het jaar moet gaan zorgen. Nu alleen nog een manier en tijd vinden om daar te geraken...
Ons hotel is rustig gelegen in een bosrijk gebied, op zo’n 25 minuten rijden van de skipistes in het veel drukkere Ruka. Wij hebben hier bewust voor gekozen toen we onze reis boekten. Er was ook de mogelijkheid om aan de voet van de skipistes te verblijven, maar dat leek ons veel te druk. We wilden in alle rust kunnen genieten van de pracht van de natuur. Achteraf bekeken een goede keuze overigens.
De kamers waren erg ruim, met een douce en een toilet gescheiden vande badkamer.
Op de TV waren helaas enkel Finse TV-kanalen te vinden, voor de buitenlandse zenders moest er betaald worden. Geen probleem echter, want we waren niet daar om TV te kijken. En het weerbericht hoefde ik ook niet te zien, want ik werd perfect op de hoogte gehouden door Kim Jaspers (Kimme), waarvoor dank.
Nadat we onze koffers min of meer hadden uitgepakt was het tijd voor een eerste sneeuwwandeling (en natuurlijk foto’s). De grote hopen sneeuw langs de kanten van de weg maakten indruk. Dat zie je thuis natuurlijk niet. Op de verlichtingspalen lag een dikke laag sneeuw die me deed denken aan een Russisch mutske.
Na een half uurtje proeven van dit moois zijn we dan gaan eten in het restaurant van het hotel. Elke avond was er hier een buffet (koud en warm) waarvan je voor 17Eur/pers zoveel mocht nemen als je op kon krijgen. Natuurlijk was er een ruim aanbod aan diverse vissoorten. Deze vis werd erg vers geserveerd. Het verschil met de vis die we hier in België krijgen voorgeschoteld was toch wel opvallend.
Na het eten zijn we dan nog eens voor een uurtje gaan wandelen. We hebben toen ook poollicht gezien. Omdat ik geen statief bijhad was het helaas moeilijk te fotograferen, met vingers die bibberden van de kou. Helaas was dit poolicht ook niet echt indrukwekkend en slechts net boven de noordelijke horizon zichtbaar. Door de vele dennebomen was het trouwens moeilijk om een goed zicht op het noorden te vinden. Uiteindelijk slaagden we hier toch in aan de rand van een groot meer, waar trouwens een groot wak in was gemaakt om in te duiken nadat je in de sauna was geweest. (Leek ons trouwens geen aanrader)
Na deze wandeling zijn we dan nog gaan zwemmen in het subtropisch zwembad van het hotel. Maar omdat ik geen zwemliefhebber ben was ik er vlug op uitgekeken. Enkel het warme bubbelbad vond ik de moeite. Na een half uurtje hielden we het dan maar voor bekenen. Slaaptijd. Morgen zou ons een lange dag wachten.
Dag 2: Maandag 16 februari 2004
Om half acht wakker geworden. Iris bleef nog wat slapen (wekker stond om 8u, om 9u15 zouden we worden opgepikt voor de snowsmobile safari), maar ik wilde meteen weer de sneeuw in. Het was een heldere koude ochtend met temperatuur beneden de –10°C. Ik ben op een heuvel gaan staan om de zonsopgang te fotograferen. Het was echt heel mooi, maar helaas duurt een zonsopgang (en –ondergang) in Lapland veel langer dan bij ons zodat ik ze niet helemaal heb kunnen meemaken.
Om 8u15 ben ik vlug terug naar het hotel gegaan omdat we nog moesten ontbijten en ons klaarmaken voor de uitstap van de dag.
Om 9u15 werden we dus opgepikt door de bus, die ons naar Ruka Safaris zou brengen. Deze uitstap was de enige die voor iedereen was geregeld (maakte deel uit van het pakket). We kregen dan een thermische overall, skilaarzen en zogezegd dikke handschoenen om ons goed te voorzien op de lange tocht (50km) op de snowscooters. Natuurlijk volgde er dan een korte uitleg over de basics van het besturen van zo’n snowmobile. Gas geven deed je met de rechterduim, remmen met het linkerhand. We zaten per 2 op 1 snowmobile.
De eerste kilometers van de tocht waren enorm mooi. Het leek daar echt een sprookjesbos. De bomen zaten van boven tot onder onder een dikke laag sneeuw. Prachtig, met geen woorden te beschrijven wat er door me heen ging. Na een tijdje kwamen we in lager gelegen delen en op meren terecht, maar het uitzicht bleef natuurlijk geweldig, ondanks wat minder sneeuw in de bomen. Bij de eerste tussenstop op een meer zijn we beide in de dikke sneeuwlaag gesprongen. Ik heb dan ook aan de gids gevraagd om op de terugweg even te stoppen op die mooie plek waar ik het daarnet over had. Geen probleem.
Omdat we in een treintje achter mekaar reden ging het af en toe wat traag vooruit. We werden gevraagd om 20m afstand met de voorligger te houden. Gemiddeld lag het temp rond 25-30km/h. Omdat ik toch wat harder wilde gaan liet ik regelmatig een gat vallen met m’n voorligger om alzo eens goed gas te kunnen geven om het gat te dichten. Ik heb zo een topsnelheid van 55km/h gehaald, maar kreeg even later serieus tegen m’n voeten van de gids. Dit was te gevaarlijk volgens haar, zeker met twee.
Halfweg de tocht werd er dan van rijder gewisseld. Iris zag het eerst niet zo zitten, maar ik heb haar toch kunnen overtuigen om het stuur over te nemen. Achteraf was ze daar erg blij om, maar ik wat minder... Achterop was het geen lachertje over het hobbelige parkours. Ik moest me goed vasthouden om er niet vanaf te worden gekatapulteerd.
We zijn dan zoals gezegd nog even gestopt om foto’s te maken van het prachtige uitzicht, en na een goede 2,5u zat de tocht erop.
Terug aan het hotel hebben we dan een lekkere pizza gegeten. Dat is dus ook iets typisch aan Finland, de vele pizza’s. Anders dan Italiaanse pizza’s trouwens. Ik vind ze lekkerder.
Daarna hebben we de bus naar Kuusamo stad genomen om wat rond te neuzen. We hebben toen wat bier en cola gekocht in een supermarkt om de kosten van het hotel wat te drukken. Daar rekenen ze je namelijk 4,5 Euro per pint (33cl) aan. In de winkel koop je het voor de helft van de prijs. Zeer zware taksen op alcohol ginder.
We besloten dan om te voet naar het hotel terug te keren (5km) om alzo wat meer tijd te hebben om alles eens goed te bezichtigen. Wat me het meest is bijgebleven is het zicht over het kerkhof. De grafstenen kwamen nog nauwelijks boven de sneeuw uit. Een raar zicht. Het heeft daar dan ook geen zin om een geliefde overledene tijdens de winter te gaan bezoeken...
Verder konden we genieten van een langzame, maar mooie zonsondergang met veel cirrussluiers. Was in eerste instantie weer moeilijk te zien, maar we vonden gelukkig weer een heuvel met redelijk goed uitzicht op het westen. Het werd wel steeds kouder waardoor het zelf moeilijker werd om te praten doordat we onze kaken moeizamer konden bewegen.
Na 1,5u slenteren en foto’s maken zijn we dan onmiddellijk gaan eten in het hotel. Weer zo’n lekker buffet. Daarna ben ik als gids aangesteld door een tiental mensen uit de groep die ook het noorderlicht wilden zien. Ik moest ze naar een goede plek leiden. Jammer maar helaas was er die avond geen noorderlicht te zien, ondanks de heldere lucht.
We hebben dan maar wat in het donker door de besneeuwde bossen gewandeld, wat op zich ook wel een mooie ervaring was.
Daarna hebben we samen aan de bar van het hotel gezellig wat gedronken, waarna het alweer vlug bedtijd was. Dinsdag hadden we een druk programma op het menu staan.
Dag 3: Dinsdag 17 februari 2004
Vandaag staat er een combi-uitstap op het programma. We zullen in 4u tijd 3 dingen gaan doen: Reindeer rijden, snowshoe wandelen en op husky safari gaan.
De bus pikt ons opnieuw om 9u15 op aan het hotel, waarna we weer naar Ruka Safaris worden gebracht. Daar krijgen we zoals gisteren thermische kleren. Ik bedank echter voor de handschoenen dit keer. Mijn eigen handschoenen zijn veel warmer dan deze wantjes.
Vervolgens rijden we naar een centraal punt vanwaar we makkelijk te voet de 3 verschillende plaatsen waar de activiteiten zullen doorgaan kunnen bereiken.
We worden logischer wijze opgedeeld in 3 groepen.
Wij zitten in de groep die eerst met het reindeer mag gaan rijden. Een echte Samen (met echte Lapse roots) wachtte ons in traditionele kledij op, samen met 3 rendieren.
Ieder mag (alleen) een rondje van een paar honderd meter in een slee achter het reindeer rijden.
Ik vond de duur wat tegenvallen, maar eigenlijk is het wel logisch dat ze je niet het bos insturen met zo’n ding. Daarna krijgen we koffie en koek in een gezellige hut. Ik ben echter helemaal afgeleid door de prachtige halo die al de hele ochtend rond de zon te zien is. Niemand anders (behalve Iris) merkte het op... typisch. Dit was echt wel ontzettend mooi, zeker in combinatie met de omgeving. Ik kreeg er kiekenvel bij. Deze halo was te zien vanwege het grote aantal ijsdeeltjes in de lucht.
Het volgende wat we gaan doen is wandelen met sneeuwschoenen. Viel dat even tegen zeg! Je verwacht dat je door het grote draagvlak niet in de sneeuw zult zakken... jawadde. 30-40 centimeter diep bij elke stap. Erg vermoeiend ook. Er gaan tevens heel wat tuimelpartijen mee gepaard tijdens de eerste meters. En probeer dan maar eens recht te kruipen.
Opnieuw gaat m’n aandacht echter uit naar de prachtige halo. Ik wring me in alle mogelijke posities om hier mooie foto’s van te kunnen maken. De rest vindt er maar niets aan blijkbaar.
Na 45min stappen is het tijd om naar de husky’s te gaan.
Deze dieren staan te trappelen en te huilen van ongeduld. We maken een tocht van 5km over een groot meer. Dit is het mooiste wat we die dag hebben meegemaakt. 1 persoon mag in de slee plaatsnemen, de ander moet achterop gaan staan en de snelheid bepalen. We moeten regelmatig afremmen, want onze honden (6) waren de snelsten uit de groep.
Halverwege de rit mochten we van positie wisselen. Ik heb toen vanuit de slee enkele prachtige sfeerfoto’s kunnen maken. Dit gaan we zeker en vast nog eens doen!
Op de terugweg let ik goed op om te zien hoe ik het gemakkelijkst en veilig de plek met de webcam kan bereiken. Via een klein pad binnendoor moet het volgens mij te bereiken zijn. Ik laat Kimme weten dat het morgen gaat gebeuren!
Terug in het hotel hebben we grote honger, en ja hoor, we hebben daar een grote friet met hamburger gegeten. Lekker alweer, en veel minder vettig dan we hier gewoon zijn.
Iris is daarna in slaap gevallen, waardoor ik maar alleen ben gaan wandelen. Het was namelijk matig beginnen te sneeuwen, en dan ben ik natuurlijk niet te houden. Na een uurtje was ik ook doodop en ben ik ook maar even op bed gaan liggen. De voorbije dagen hadden al veel energie gevraagd, en het werd steeds kouder buiten, wat volgens mij ook zwaar is voor ons lichaam.
Na het avondeten hebben we dan met een groep weer gezellig wat gedronken in de bar.
Ik en Iris zijn dan rond 20u30 nog eens gaan wandelen in de (lichte) sneeuw en rond 21u30 zijn we gaan slapen.
Dag 4: Woensdag 18 februari 2004
Vandaag gaan we op uitstap naar Ruka, en vooral naar de webcam! Ik zou m’n belofte tegenover WeerWoord gaan waarmaken. Een ander koppel zag dit idee ook wel zitten en wilde met ons meekomen. Geen probleem.
Wanneer we buiten komen pakt de kou ons meteen op de adem. Het moest wel erg koud zijn.
We nemen de gratis skibus om 9u20 (8u20 Belgische tijd) richting Ruka.
Onderweg zag ik op een thermometer dat het –28°C is. Brrr.
Vanuit Ruka wandelen we dan een 40 minuten naar de plaats met de webcam, beneden aan de voet van de helling. Ik bel Kimme alvast even om te zeggen dat het zover is. We hebben dat bijna 40 minuten op de middenberm naar de camera staan zwaaien, in erg koude omstandigheden dus. Als er een auto voorbij kwam hield ik m’n armen echter omlaag om de chauffeur niet af te leiden. Ze raasden daar met 80km/h over de besneeuwde weg. Jammer genoeg nam de webcam net op dat moment op zeer wisselvallige tijdstippen een shot. Maar uiteindelijk krijgen we toch het verlossende bericht dat de stunt geslaagd is. We zijn te zien om 10u09! Cool!J
Daarna zijn we dan terug naar boven geklommen om iets te gaan drinken in een taverne aan de ingang van de skipistes. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar de springschans van Ruka. Deze maakte een imense indruk op ons. Het ziet er in werkelijkheid nog steiler uit dan op TV. Ongelooflijk dat daar iemand vanaf durft te springen en het dan nog overleeft ook.
Nadat we ons een kwartiertje aan deze schans hadden staan vergapen zijn we naar de andere kant van de helling gewandeld. We sloegen een straatje in waar allemaal gezellige cottages gelegen waren. Hier lag er ook weer zo’n prachtig dikke laag sneeuw in de bomen wat opnieuw voor een sprookjesachtige sfeer zorgde. We wisten meteen dat we ooit zo’n cottage zouden huren.
We zijn dan ondanks de vermoeidheid een heel eind verder omhoog gewandeld tot de plek waar we die keer met de snowscooters waren gestopt om foto’s te maken. Ik wilde nog eens genieten van deze speciale omgeving. Dit zou echt iedereen eens met eigen ogen moeten zien!
De terugweg naar Ruka Plaza was wel erg zwaar omdat we nog niet gegeten hadden en toch al minstens 10km door de sneeuw hadden gewandeld. De temperatuur was ondertussen wel flink gestegen naar –14°C. We kregen het zowaar warm.
Terug in het hotel hebben we niet meer zoveel uitgericht. We zijn na het avondeten nog eens gaan kijken of er geen poollicht te bespeuren was, maar tevergeefs. Dan maar vroeg in bed gekropen.
Dag 5: Donderdag 19 februari 2004
Vandaag staat er ijsvissen op het menu. Iris haar grote droom. (Ze is vroeger nog clubkampioen vissen geweest
)De rest van de groep gaat op daguitstap naar Rovanimie en de Kerstman. Maar ik wist al van m’n vorige ries dat er daar (voor jongeren) weinig te beleven valt. Ik had ze nog gewaarschuwd, maar ze wilden niet luisteren. Achteraf gaven ze mij wel gelijk. Vooral de 17 Euro om met de Kerstman op de foto te mogen was er bij sommigen echt teveel aan.
En winkelen kan je thuis ook. Daarvoor reis je niet naar de poolcirkel.
Goed, om 9u20 vertrokken we dus naar Ruka Safaris. Nadat we onze thermische kleren hadden aangetrokken vertrokken we in het gezelschap van 6 Nederlandse journalisten (van verschillende magazines) naar het meer waar we zouden gaan vissen.
Het ijs was iets meer dan 50cm dik, en iedereen mocht z’n eigen gat boren. Dat was niet zo eenvoudig als we gedacht hadden.
Nadat je er dan helemaal doorheen zit moet je met een lepel nog een keer of 20 scheppen om alle sneeuw en ijsresten uit het gat te krijgen.
Vervolgens kon je eraan beginnen. Er waaide een ijzige noordenwind en het sneeuwde van tijd tot tijd lichtjes. Dit was het moment waarop we het meeste kou hadden van de hele vakantieperiode.
Na zo’n 15min hengelen had Iris haar eerste vis aan de haak. Dolgelukkig showde ze het baarsje aan de fotografen. Dit fotograferen duurde echter iets te lang waardoor de vis uiteindelijk stijf bevroren aan de haak hing. Ocharme.
Even later was ik aan de beurt. Ik had een behoorlijk dikke baars gevangen.
Vanaf dan ving Iris er nog 4 op een rij. Je zag dat ze ervaring had. Slechts 1 journalist had ook een klein visje kunnen gevangen. Eindstand België-Nederland na een dik uur vissen: 6-1
Vervolgens hebben we gezellig gegeten en gedronken bij een kampvuur in zo’n Lapse hut.
We konden worst braden boven het vuurtje. Verder waren er lekkere dikke boterhammen voorzien, alsook warm bessensap, thee en koffie.
Namiddag zijn we dan in de omgeving van ons hotel in Kuusamo gaan langlaufen.
Dat is daar heel wat anders dan in onze “vlakke” Ardennen! Bergop en beraf. Het vergt heel wat kracht en techniek om zo’n heuvel te beklimmen. In het begin viel dat helemaal niet mee, maar na een tijdje hadden we het te pakken.
Ik vind zeker dat langlaufen als sport veel meer respect verdient dan dat het hier nu krijgt. Het is veel moeilijker en uitputtender dan skiën. Skiën doe je min of meer ontspannen en vergt weinig energie, langlaufen is dus een heel ander verhaal, zeker wanneer het continu op en af gaat. Vandaar waarschijnlijk ook dat langlaufen minder populair is in onze gemakzuchtige samenleving? Het viel trouwens enorm op dat die Lappen daar een veel grotere fysiek hebben dan de gemiddelde Vlaming of Nederlander.
Uiteindelijk hebben we toch 8 km afgelegd, wat ze voor toeristen al een enorme prestatie vonden. Maar we zater er fysiek dan ook helemaal door.
Dat we goed geslapen hebben is eigenlijk overbodige informatie.
Dag 6: Vrijdag 20 februari 2004
Vandaag staat er een bezoek aan de canyon van Oulanka National Park op het menu.
Opnieuw zouden de journalisten ons vergezellen.
De temperatuur is flink gestegen en schommelt om 9u rond het vriespunt. In de loop van de dag zou het serieus gaan dooien met zelfs een maximumtemperatuur van +4°C. Een wereld van verschil met de –28°C van 2 dagen geleden. De Lappen noemden het "very hot".
De heenweg naar het National Park verloopt over erg hobbelige en besneeuwde wegen.
De chauffeur van het busje raast er echter doodgewoon tegen 90km/h overheen. Sommigen krijgen even last van hun maag.
We krijgen sneeuwschoenen aangebonden om onze tocht langs de flanken van de canyon te vergemakkelijken. We volgen de rechterzijde van de rivier die door de canyon stroomt. Deze rivier stroomt voor het grootste gedeelte van de tijd onzichtbaar onder een dikke ijslaag. Enkel bij kleine watervalletjes of bij stroomversnellingen is het kolkende water zichtbaar. Aan de rand van de rotsen zijn mooie ijspegels te zien.
Doordat de temperatuur dus steeds verder stijgt valt uiteindelijk alle sneeuw uit de bomen. Op zich is dat wel jammer, het zorgde bij mij even voor zo’n bekend vervelend gevoel, te vergelijken met het gevoel wanneer thuis de dooi invalt. Gelukkig hadden we hier verder weinig last van omdat we werden afgeleid door de pracht van de natuur.
En er lag natuurlijk sneeuw zat op de bodem, die wel steeds bevroren bleef. (Dat zagen we achteraf vooral op de wegen, die gewoon besneeuwd of bevroren bleven)
In het Park leven oa. enkele (wilde) bruine beren (die echter sliepen), lynxen en eagles.
De tocht zou in totaal zo’n 5 km duren, wat toch wel lang is op sneeuwschoenen en over de steile flanken van de canyon. Onderweg was er weer tijd voor een kampvuur in open lucht waarbij we weer worsten konden braden, boterhammen en warme drank kregen. Het zorgde andermaal voor een gezellige sfeer.
’s Avonds zijn we dan opnieuw onder ons tweetje gaan wandelen.
Bij het slapen gaan was het nog steeds +3°C.
Dag 7: Zaterdag 21 februari 2004
Op deze laatste dag in Lapland zouden we nog eens een bezoekje aan Kuusamo stad brengen om oa. wat souvenirs te kopen. Bij het ontwaken schommelt de temperatuur alweer rond het vriespunt. Op de Finse TV zie ik toevallig dat er in Zuid-Lapland die dag veel sneeuw wordt verwacht, geheel tegen de voorspelling van de dag voordien in.
We nemen om 9u30 de bus naar Kuusamo. Wanneer we net zijn aangekomen vallen reeds de eerste droge vlokken. Het begin van een mooie sneeuwdag.
In een souvenirwinkel vind ik een prachtige thermometer die ik als weerfreak echt niet kon laten liggen. (Een analoge op een stuk dennehout bevestigd, met in het hout dennebomen, een reindeer en de naam Kuusamo gegraveerd J)
Ondertussen vallen er al af en toe serieuze kiekenpluimen.
We besluiten opnieuw om te voet de 5km af te leggen tussen de stad en ons hotel. In de sneeuw is dat altijd plezierig.
Wanneer we aan het hotel aankomen vriest het weer lichtjes. De sneeuw blijft nu ook al in de bomen liggen.
Na het middageten gaan we er opnieuw te voet op uit.
We gaan een oude springschans zoeken die ik vanuit de bus boven de bomen heb zien uitsteken. Na een kwartiertje wandelen hebben we ze al gevonden. Terwijl het matig sneeuwt besluiten we om naar boven te klimmen langs de gladde trappen. Het is uitkijken, maar zonder overbodige risico’s toch goed te doen. Van boven op de schans hebben we een prachtig uitzicht over de streek. Jammer dat we dit nu pas ontdekken. Het had ons misschien mooie foto’s van zonsondergang of poollicht kunnen opleveren.
Dan maar wat actuele sneeuwfoto’s maken.
Ondertussen heeft zich een tweede koppel bij ons aangesloten. Samen hebben we nog heel wat fun op de schans en in de omgeving gehad.
Het is een waardig afscheid van ons prachtige Lapland-avontuur.
’s Avonds wordt het pas helemaal tegek wanneer het een hele poos echt hevig gaat doorsneeuwen. Er vormt zich een nieuw sneeuwdek van meer dan 15cm. De dooi van gisteren is meer dan gecompenseerd.
Na een laatste sneeuwwandeling is het tijd om de koffers te pakken. Morgenochtend 6u plaatselijke tijd zullen we ontbijten om rond 6u55 te worden opgepikt door de bus. Om 8u50 zal ons vliegtuig vertrekken, terug naar de groene Lage Landen.
Maar deze prachtige ervaringen nemen ze ons nooit meer af.
Nog even dit: Dit was onze uitgestelde huwelijksreis. Samen met ons huwelijk waren dit de mooiste dagen uit ons leven!
Bericht laatst bijgewerkt: 25-02-2004 08:51