Je mag mij rustig oude noemen. In mijn jonge tijd had je nog echt onweer waar je de hele nacht van wakker lag en je vader je voor zelfs uit bed haalde. Je moest je zelfs aankleden en in de omgeving van een deur gaan zitten. We hadden toen nog niet de verkleiningswoordentijd. Volgens mij hadden we toen ook echt urenlang onweer van 's avonds 11 uur tot de volgende ochtend 7 uur. Het woord een klap onweer kenden we toen beslist niet.
Zo ging het er bij ons in de Achterhoek ook aan toe bij nachtelijk onweer. Met de regenjassen en -laarzen achter de keukendeur, trillende hond aan de riem.
In afwachting van de inslag (die dus nooit kwam).