Heb het ook meegemaakt, maar als ik een verslag zou schrijven zou het uiteindelijk meer een verslag worden over hoe ons dorp één werd, de saamhorigheid, dingen delen, de buren waren weer echte buren, het gevoel samen iets te moeten doen omdat je er uiteindelijk met zijn allen alleen voorstaat, de één had brood, de ander boter, de regionale omroep die je huisvriend werd enz enz...
Dat door zo'n 'ramp' het leven juist heel mooi, intiem en een stuk persoonlijker werd. Is één van de momenten uit mijn leven dat je het gevoel hebt dat je echt leeft, onderdeel bent van iets groters, maar ook dat je afhankelijk, onvoorbereid en kwetsbaar bent. Ben sindsdien, was nog kind, nooit meer zo afhankelijk van mijn ouders geweest en heb ook nooit meer zo aan ze gehangen als toen..Dat waren de echt mooie momenten..Al was het buiten ook prachtig. Net zoals ik de natuur tijdens de Ijzelramp prachtig vond, maar dat had niet zo'n effect op het interpersoonlijke als de sneeuwstorm en de letterlijke ijskoude isolatie die juist zorgde voor een warm bed in de vorm van het één zijn onder elkaar.
Denk dat jij meer over metershoge sneeuw, bulldozers, wateroverlast, uit het zolderraam klimmen om buiten te komen wilt horen?
Quote selectie