Gisteren met Luk en Bart vertrokken toen er in Frankrijk nog geen wolkje aan de lucht was. De kaarten logen er niet om: er zou iets gaan gebeuren, en het zag er best spannend uit.
Ik ben vandaag echt gaan beseffen wat er eigenlijk gebeurd is: in een initieel heldere noordelijke helft van Frankrijk zijn op heel korte tijd 2 supercellen ontstaan, waarvan de zuidelijk meteen al bij het ontstaan splitste in een heel uitgesproken left- en rightmover.
Alleen gebeurde dit vroeger dan voorzien, en meer westelijk dan voorzien. De echte fun was dus vooral te beleven op een lijn van Le Havre naar Parijs.
Wat er zo uniek aan was? Wel: 3 echte geïsoleerde supercellen die niks anders toelieten: ze clusterden niet, er ontstond geen rommel rondom, er waren zelfs nauwelijks wolken, én de lucht werd kraakhelder in de laatste uren rond zonsondergang. Bijna midwest omstandigheden.
We positioneerden ons op een plaats waar het meestal een hotspot is voor het ontstaan van onweer: de hellingen rond Abbeville.
Grotere kaart weergeven
Van hieruit hadden we goed zicht op wat zich rond ons afspeelde. In het noordwesten was de supercell zichtbaar die zich vanuit de Calvados een weg baande richting Le-Touquet-Paris-Plage. De overshooting top was vrij impressionant, al zagen we hier nog niet echt het gebliksem dat er zich in afspeelde. Links van de overshooting top zie je de uitgestrekte onderkant van het aambeeld met mammatus van de leftmover die richting Le Havre trok (en waarvan de rightmover Parijs aandeed). Wij keken natuurlijk op de uitlopers ervan, dus veel was er niet van te zien:
We twijfelden. Het zag er erg goed uit, maar vrij ver en het ging over zee. Zou het niet stuiken en zouden we dan niet vergeefs zover noord gereden zijn, en wie weet zou de lucht boven ons ook iets mooi teweeg brengen: het borrelde er op heel interessante wijze!
We besloten er toch voor te gaan en maakten vaart om de grote snelweg richting Abbeville te bereiken om dan noord richting Boulogne te rijden. Daardoor kregen we prachtig driedimensioneel beeld van de toch wel interessante cumulus die zich over ons ontwikkelde. Maar de al aanwezige supercells lieten duidelijk geen concurrentie in hun omgeving. De cumulus bleef cumulus terwijl we er omheen cirkelden:
Zicht op ons doel: de overshooting top van de supercell net ten noorden van Dieppe. Hier begonnen we het frequente gebliksem te zien. We zijn even gestopt voor wat foto's, en ik heb een video gemaakt die mammatus laat zien. De laptop is echter al 6 uur bezig met het omrekenen van 1 minuut video naar een hopelijk bruikbaar formaat. Dus nog even geduld daarvoor.
Die stop hadden we beter niet gemaakt bedenk ik me nu. Alles ging razendsnel. We maakten vaart op de maximaal toegelaten snelheid (130km/u) naar Berck. Dit leek me de beste plaats waar de supercell ons net zou schampen, waarbij we zicht hadden op de zuidelijke aangroeipunt ervan. Allemaal goed ingeschat, maar nét te laat. Van de snelweg afrijdend zag Bart (ik was te druk met coördineren en Luk met rijden) wolkenvormen contrasteren tegen het weerlicht die hem rillingen bezorgden.
Spijtig genoeg konden we net van de snelweg af nergens een goede plaats vinden met goed zicht. We reden dan maar naar Berck zelf (de dijk met zicht op zee), maar de combinatie van enkele kilometers dichterbij, relatief trage snelheid van ons en zeer hoge snelheid van de supercell deed ons de das om. Mijn inschatting was goed: de wallcloud hing recht voor ons op zee, maar ontwikkelde net toen we uit de wagen kwamen nieuwe regen boven ons en felle rukwinden vanaf het nog droge strand. Mijn oren zit nog steeds vol zand
Grotere kaart weergeven
We hadden het mooiste zicht net gemist. In de wind en regen nog wat pogingen ondernomen om iets van de wallcloud vast te krijgen, maar 't was niet eenvoudig. Met het nodige gesleur zie je nog wel iets van de 'striations', de ringvormige rimpels zoals shelflijnen die zich hogerop rondom de wallcloud ontwikkelen. Op de foto van Bart zijn ze nog iets duidelijker te zien.
Alle 4 volgende foto's zijn in iets meer dan anderhalve minuut gefotografeerd...
Nog een laatste blik op de basis die aan land gaat (en eigenlijk al zijn scherpste puntjes begon te verliezen)
De supercell werd ingehaald door een bijzonder snel bewegende squalline die zich achter de cellen had ontwikkeld. Deze kende ondanks zijn toenemende verregening geen medelijden en slokte de supercell al snel op toen ze aan land gegaan was.
Bovendien zorgde de verzwakking voor een snelle afname van de bliksem. Behalve een nabije inslag (maar al over land dus niet in beeld) viel er niet veel meer te rapen. Deze mooie CC kon ik nog net redden van complete overbelichting. Het heeft me flink wat werk gekost er nog een deftige foto van te maken. ISO 200, f2.8 en 25s... ... Ja te lang ik weet het, ik was bezig de andere camera op te zetten.
Ik wist dat het met de squall die bijzonder snel passeerde en alle opslokte en zelf verzwakte alles voorbij was. Je hoopt natuurlijk altijd dat je onderweg naar huis er nog voor kunt komen of iets anders boeiend zult zien, maar na een paar jaar ervaring met dit soort dynamische situaties weet je het wel.
Ik ben vandaag echt gaan beseffen wat er eigenlijk gebeurd is: in een initieel heldere noordelijke helft van Frankrijk zijn op heel korte tijd 2 supercellen ontstaan, waarvan de zuidelijk meteen al bij het ontstaan splitste in een heel uitgesproken left- en rightmover.
Alleen gebeurde dit vroeger dan voorzien, en meer westelijk dan voorzien. De echte fun was dus vooral te beleven op een lijn van Le Havre naar Parijs.
Wat er zo uniek aan was? Wel: 3 echte geïsoleerde supercellen die niks anders toelieten: ze clusterden niet, er ontstond geen rommel rondom, er waren zelfs nauwelijks wolken, én de lucht werd kraakhelder in de laatste uren rond zonsondergang. Bijna midwest omstandigheden.
We positioneerden ons op een plaats waar het meestal een hotspot is voor het ontstaan van onweer: de hellingen rond Abbeville.
Grotere kaart weergeven
Van hieruit hadden we goed zicht op wat zich rond ons afspeelde. In het noordwesten was de supercell zichtbaar die zich vanuit de Calvados een weg baande richting Le-Touquet-Paris-Plage. De overshooting top was vrij impressionant, al zagen we hier nog niet echt het gebliksem dat er zich in afspeelde. Links van de overshooting top zie je de uitgestrekte onderkant van het aambeeld met mammatus van de leftmover die richting Le Havre trok (en waarvan de rightmover Parijs aandeed). Wij keken natuurlijk op de uitlopers ervan, dus veel was er niet van te zien:
We twijfelden. Het zag er erg goed uit, maar vrij ver en het ging over zee. Zou het niet stuiken en zouden we dan niet vergeefs zover noord gereden zijn, en wie weet zou de lucht boven ons ook iets mooi teweeg brengen: het borrelde er op heel interessante wijze!
We besloten er toch voor te gaan en maakten vaart om de grote snelweg richting Abbeville te bereiken om dan noord richting Boulogne te rijden. Daardoor kregen we prachtig driedimensioneel beeld van de toch wel interessante cumulus die zich over ons ontwikkelde. Maar de al aanwezige supercells lieten duidelijk geen concurrentie in hun omgeving. De cumulus bleef cumulus terwijl we er omheen cirkelden:
Zicht op ons doel: de overshooting top van de supercell net ten noorden van Dieppe. Hier begonnen we het frequente gebliksem te zien. We zijn even gestopt voor wat foto's, en ik heb een video gemaakt die mammatus laat zien. De laptop is echter al 6 uur bezig met het omrekenen van 1 minuut video naar een hopelijk bruikbaar formaat. Dus nog even geduld daarvoor.
Die stop hadden we beter niet gemaakt bedenk ik me nu. Alles ging razendsnel. We maakten vaart op de maximaal toegelaten snelheid (130km/u) naar Berck. Dit leek me de beste plaats waar de supercell ons net zou schampen, waarbij we zicht hadden op de zuidelijke aangroeipunt ervan. Allemaal goed ingeschat, maar nét te laat. Van de snelweg afrijdend zag Bart (ik was te druk met coördineren en Luk met rijden) wolkenvormen contrasteren tegen het weerlicht die hem rillingen bezorgden.
Spijtig genoeg konden we net van de snelweg af nergens een goede plaats vinden met goed zicht. We reden dan maar naar Berck zelf (de dijk met zicht op zee), maar de combinatie van enkele kilometers dichterbij, relatief trage snelheid van ons en zeer hoge snelheid van de supercell deed ons de das om. Mijn inschatting was goed: de wallcloud hing recht voor ons op zee, maar ontwikkelde net toen we uit de wagen kwamen nieuwe regen boven ons en felle rukwinden vanaf het nog droge strand. Mijn oren zit nog steeds vol zand
Grotere kaart weergeven
We hadden het mooiste zicht net gemist. In de wind en regen nog wat pogingen ondernomen om iets van de wallcloud vast te krijgen, maar 't was niet eenvoudig. Met het nodige gesleur zie je nog wel iets van de 'striations', de ringvormige rimpels zoals shelflijnen die zich hogerop rondom de wallcloud ontwikkelen. Op de foto van Bart zijn ze nog iets duidelijker te zien.
Alle 4 volgende foto's zijn in iets meer dan anderhalve minuut gefotografeerd...
Nog een laatste blik op de basis die aan land gaat (en eigenlijk al zijn scherpste puntjes begon te verliezen)
De supercell werd ingehaald door een bijzonder snel bewegende squalline die zich achter de cellen had ontwikkeld. Deze kende ondanks zijn toenemende verregening geen medelijden en slokte de supercell al snel op toen ze aan land gegaan was.
Bovendien zorgde de verzwakking voor een snelle afname van de bliksem. Behalve een nabije inslag (maar al over land dus niet in beeld) viel er niet veel meer te rapen. Deze mooie CC kon ik nog net redden van complete overbelichting. Het heeft me flink wat werk gekost er nog een deftige foto van te maken. ISO 200, f2.8 en 25s...
... Ja te lang ik weet het, ik was bezig de andere camera op te zetten.Ik wist dat het met de squall die bijzonder snel passeerde en alle opslokte en zelf verzwakte alles voorbij was. Je hoopt natuurlijk altijd dat je onderweg naar huis er nog voor kunt komen of iets anders boeiend zult zien, maar na een paar jaar ervaring met dit soort dynamische situaties weet je het wel.
Bericht laatst bijgewerkt: 17-07-2009 23:52