[...]
Bedankt voor deze aanvulling. Die kromme grafiek ken ik wel, maar heb die niet genoemd om het verhaal voor ieder leesbaar en begrijpelijk te houden. Dat ook bij fronten zo door menging bewolking kan optreden is duidelijk; afhankelijk van de vochtigheid van de beide luchtmassa's.
Ook de rol van convergentie/divergentie is bekend; dat staat in alle leerboeken. Een front kan verscherpen of vervagen. Door menging kan een front dus inderdaad wel verdwijnen, eventueel versneld door divergentie.
Twee vragen blijven:
1. Hoe breed kan je een mengingszone in een gemiddeld actief front veronderstellen? Ik bedoel dan: loodrecht gerekend vanaf het frontvlak.
2. Zijn er situaties waarin frontale bewolking uitsluitend of grotendeels door menging wordt veroorzaakt?
Jij noemt de "klassieke meteorologie". Je bedoelt die waarin de frontvorming een centraal begrip is (Bjerknes)? Frontvorming is een model, dat kennelijk veel bijdraagt (bijdroeg) aan het begrip van het gedrag van de atmosfeer.
Wordt daar nu anders over gedacht? Ik heb daar eerlijk gezegd niet zo veel inzicht in.
groet,
Cees
Antwoord 1:
Ik denk in principe de breedte van het front zelf, D.w.z. 20 tot 100 km. In het frontvlak is er een verloop van eigenschappen van de ene naar de andere luchtsoort, welk ontstaat door menging. Buiten het front is de luchtgesteldheid homogeen wat impliceert dat er geen menging is.
Dit is echter de theorie. In de praktijk kan aan de koude zijde de lucht nabij het front ook warmer worden door subsidentie en verder hebben neerslag en bewolking (straling) invloed op de luchteigenschappen in en bij het front. Dat zou impliceren dat de mengingzone ook smaller kan zijn dan de zone die voor front doorgaat. Bovenstaand zijn wel veelal mijn eigen gedachten gebasseerd op de theorie van Bjerkness. Of er nieuwere gangbare modellen zijn weet ik niet.
Antwoord 2: Bij 'dooi-om-de-noord' warmtefrontjes zou menging misschien een rol kunnen spelen. Dergelijke fronten zijn weinig actief en geven vooral mist en motregen.
groet
Victor
Quote selectie