Waren naar een hut gelopen in Zwitserland, met de hond. 2880m hoog, met een naderend onweer vergezeld met sneeuw en hagel. De hond mocht de hut onder geen beding in, buiten was geen beschutting. We moesten dus weer als een gek afdalen, over de zijmorenen hoog boven de gletsjer. Onderweg naar beneden was het onweer zo dichtbij dat het pijn deed aan de ogen en oren en de haren overeind stonden van de statische elektriciteit. Ik kon harder rennen naar beneden dan mijn vriendin, heb de hond los gehaald van de lijn (kon ik nog harder) en ben als een gek naar de auto gerend (op 2100m hoogte), auto gestart en plankgas naar het eind van de parkeerplaats gereden (ik stond aan het begin van de P-plaats geparkeerd), zodat mijn vriendin minder ver hoefde te rennen. Nog nooit zo bang geweest – en ik ben niet bepaald een angsthaas...
