Een hele andere discussie. Net als Frank heb ik diep respect voor het werk dat jullie doen. Geweldig. Ik loop echter met een enorm dilemma rond waar ik maar niet uit kom:
We zijn als mens geneigd andere mensen te helpen. Hartstikke goed. Maar IS het eigenlijk wel goed? Overal war we helpen groeit de bevolking, belasten we het milieu meer om voedsel, gebruiksvoorwerpen, infrastructuur, energie e.d. te produceren. Voorbeeld: een tijd terug begaf zich een klein groepje artsen van Artsen zonder grenzen zich in de binnenlanden van Papoea Nieuw Guinea. Er heerstte daar een grote kindersterfte. Na de hulp van de artsen was dat probleem opgelost. Echter: dat dorp leefde al eeuwen lang in evenwicht met de natuur. Op perfecte wijze bleef dat evenwicht in stand. Natuur en dorp leefden vredig. Nu was de kindersterfte voorbij, het dorp groeide explosief, woud moest worden ontgonnen, er ontstond voedselgebrek, men kreeg behoefte aan t-shirts, cola, plastic keukengerei etc. De artsen vroeger zich jaren later af of ze wel goed hadden gedaan.
De mens is gericht op groei. Overal wordt dat ingepeperd. gevolg is dat we onze aarde veel te veel belasten en er nu al geen weg meer terug is om onze schatten te behouden. Hoe meer we doorgroeien hoe groter de val van onze beschaving zal zijn. En veel daarvan is mede ingegeven door onze menselijkheid, onze behoefte anderen te helpen. Kan de paradox nog groter zijn ??
Let wel: het is geen waardeoordeel en er zitten (zeker lokaal) veel nuances aan, maar het grote beeld houd me bezig ....
Dat dilemma is snel opgelost als je terplaatse het leed moet aanschouwen, bovendien als je het omdraait zou je als zieke maar al te graag hulp in ontvangst nemen. De negatieve gevolgen - in een breder verband gezien - moeten we daarbij accepteren.
