...schrijft het boek (uittreksel):
"Volgens Colin Andrew en Pat Delgado - de auteurs van de bestseller Circular Evidence (1989) - gaat het hier om signalen van hogere machten die wij nog niet kunnen interpreteren maar waarover de mensheid binnenkort meer zal leren.
Voor een wat nuchterder blik ging de pers altijd te rade bij de meteoroloog Terence Maeden. Deze meende dat de cirkels veroorzaakt werden door een 'plasmavortex', een draaikolk van geïoniseerdgas, verwant aan bolbliksems of aardlichten.
De theorie van Meaden is altijd uitermate zwak geweeest. In wezen trachtte hij een raadsel te verklaren door een gloednieuw natuurverschijnsel te postuleren. 'Plasmavortices' zijn nooit aangetoond, en er zijn praktisch geen meldingen die duiden op een verband tussen een vreemd natuurverscgijnsel en het graancirkelfenomeen. Naarmate de graancirkels ingewikkelder vormen aannbamen (en de cirkelonderzoekers het begonnen te hebben over 'formaties') werd zijn standpunt steeeds onmogelijker. Momenteel houdt hij het erop dat het overgrote deel van de graancirkels gemaakt is door grappenmakers.
De argumenten die Andrew en Delgado (en hun aanhangers tot op de dag van vandaag) aanvoeren om hun paranormale hypothese te onderbouwen, zijn van velerlei aard. Ten eerste zou het geen mensenwerk zijn omdat mensen niet in staat zijn om in het nachtelijk duister zoiets fraais te maken. Tevens vinden ze het opmerkelijk dat áls alle cirkels nep zijn (en dan moet het aantal grappenmakers toch in de tientallen lopen), er zo weinig op heterdaad betrapt worden. Ten derde beweren ze dat er bij de 'echte' cirkels geen sporen van menselijke activiteit aangetroffen worden. En tot slot: geen mens zou in staat zijn om graanhalmen op zo'n nette manier tegen de grond te leggen.
Op al deze argumenten valt het nodige aan te merken. Centraal is het punt dat de gelovigen nooit ook maar een poging gedaan hebben om hun kritiek op de bedroghypthese hard te maken. Nooit hebben ze zélf geprobeerd om met de hand een cirkel te maken, om zo aannemelijk te maken dat dat inderdaad onmogelijk is. Als ze dat wél (en zorgvuldig) gedaan hadden, dan hadden ze wellicht ontdekt dat het heel goed mogelijk is om een geloofwaardige cirkel te maken, met behulp van wat wat eenvouding gereedschap en door voorzichtig te manvouvreren. Wat betreft argumenten 'pro' de paranormale hypothese: de heren geloofden in het paranormale, en hun persoonlijke indrukken zullen dus niemand verbazen. Datzelfde geldt voor de indrukken van paranormaal begaafden en wichelroedelopers.
Pogingen om het ontstaan van een cirkel 'van nabij' mee te maken, mislukten jammerlijk. Berucht is Operatie 'Witte Raaf' in de zomer van 1989, toen onderzoekers en nieuwsgierigen een veld waarin regelmatig cirkels verschenen een week lang permanent in de gaten hielden. Er gebeurde niets - behalve dat gedurende de laatste nacht grappenmakers achter hun rug een cirkel maakten.
Begin september 1991 traden twee makers, de bejaarde heren Doug Bower en Dave Chorley, voor het voetlicht. Zij beweerden enige jaren daarvoor als eersten met het maken van cirkels begonnen te zijn. De gelovigen waren woedend en noemden de beide heren aandachttrekkers en leugenaars, maar het effect van deze onthulling was groot.
Vanaf dat moment onderging het verschijnsel ook langzaam maar zeker een gedaanteverwisseling. Het aantal formaties liep sterk terug, en wat overbleef waren zeer kunstzinnige configuraties, vaak opgebouwd uit wetenschappelijke en occulte symbolen. Wedstrijden in cirkelmaken toonden overduidelijk aan dat mensen wel degelijk in staat zijn de prachtigste graancirkels te maken - cirkels die door gelovers subiet voor 'echt' worden versleten (en waarbij paranormaal begaafden onmiddelijk allerlei 'indrukken' zouden ontvangen). Even vernietigend was de publicatie van Jim Scnabels Round in circles (1993) waarin de lichtgelovigheid van het graancirkelwereldje genadeloos wordt uitgemeten.
Het lijkt overduidelijk dat de cynici van meet af aan gelijk hebben gehad: cirkels zijn mensenwerk. Dat er in Zuidwest-Engeland zoveel jaren achter elkaar tientallen mensen bereid zijn geweest om midden in de nacht hun bed (of de bar) te verlaten om een graancirkel te gaan maken, hoeft niemand te verwonderen. Zuidwest-Engeland is het paranormale hart van Engeland. Hier ligt Glastonbury, hier vindt men Stonehenge (óók rond), hier werden de eerste leylijnen gevonden. Iedere zomer trekken honderden New-Age-aanhangers naar deze streken. En er is toch niets leukers dan de komst van de Nieuwe Tijd verkondigen door middel van een nieuwste kunstvorm?"
Tot zover deze uiterst verhelderende tekst
.
"Volgens Colin Andrew en Pat Delgado - de auteurs van de bestseller Circular Evidence (1989) - gaat het hier om signalen van hogere machten die wij nog niet kunnen interpreteren maar waarover de mensheid binnenkort meer zal leren.
Voor een wat nuchterder blik ging de pers altijd te rade bij de meteoroloog Terence Maeden. Deze meende dat de cirkels veroorzaakt werden door een 'plasmavortex', een draaikolk van geïoniseerdgas, verwant aan bolbliksems of aardlichten.
De theorie van Meaden is altijd uitermate zwak geweeest. In wezen trachtte hij een raadsel te verklaren door een gloednieuw natuurverschijnsel te postuleren. 'Plasmavortices' zijn nooit aangetoond, en er zijn praktisch geen meldingen die duiden op een verband tussen een vreemd natuurverscgijnsel en het graancirkelfenomeen. Naarmate de graancirkels ingewikkelder vormen aannbamen (en de cirkelonderzoekers het begonnen te hebben over 'formaties') werd zijn standpunt steeeds onmogelijker. Momenteel houdt hij het erop dat het overgrote deel van de graancirkels gemaakt is door grappenmakers.
De argumenten die Andrew en Delgado (en hun aanhangers tot op de dag van vandaag) aanvoeren om hun paranormale hypothese te onderbouwen, zijn van velerlei aard. Ten eerste zou het geen mensenwerk zijn omdat mensen niet in staat zijn om in het nachtelijk duister zoiets fraais te maken. Tevens vinden ze het opmerkelijk dat áls alle cirkels nep zijn (en dan moet het aantal grappenmakers toch in de tientallen lopen), er zo weinig op heterdaad betrapt worden. Ten derde beweren ze dat er bij de 'echte' cirkels geen sporen van menselijke activiteit aangetroffen worden. En tot slot: geen mens zou in staat zijn om graanhalmen op zo'n nette manier tegen de grond te leggen.
Op al deze argumenten valt het nodige aan te merken. Centraal is het punt dat de gelovigen nooit ook maar een poging gedaan hebben om hun kritiek op de bedroghypthese hard te maken. Nooit hebben ze zélf geprobeerd om met de hand een cirkel te maken, om zo aannemelijk te maken dat dat inderdaad onmogelijk is. Als ze dat wél (en zorgvuldig) gedaan hadden, dan hadden ze wellicht ontdekt dat het heel goed mogelijk is om een geloofwaardige cirkel te maken, met behulp van wat wat eenvouding gereedschap en door voorzichtig te manvouvreren. Wat betreft argumenten 'pro' de paranormale hypothese: de heren geloofden in het paranormale, en hun persoonlijke indrukken zullen dus niemand verbazen. Datzelfde geldt voor de indrukken van paranormaal begaafden en wichelroedelopers.
Pogingen om het ontstaan van een cirkel 'van nabij' mee te maken, mislukten jammerlijk. Berucht is Operatie 'Witte Raaf' in de zomer van 1989, toen onderzoekers en nieuwsgierigen een veld waarin regelmatig cirkels verschenen een week lang permanent in de gaten hielden. Er gebeurde niets - behalve dat gedurende de laatste nacht grappenmakers achter hun rug een cirkel maakten.
Begin september 1991 traden twee makers, de bejaarde heren Doug Bower en Dave Chorley, voor het voetlicht. Zij beweerden enige jaren daarvoor als eersten met het maken van cirkels begonnen te zijn. De gelovigen waren woedend en noemden de beide heren aandachttrekkers en leugenaars, maar het effect van deze onthulling was groot.
Vanaf dat moment onderging het verschijnsel ook langzaam maar zeker een gedaanteverwisseling. Het aantal formaties liep sterk terug, en wat overbleef waren zeer kunstzinnige configuraties, vaak opgebouwd uit wetenschappelijke en occulte symbolen. Wedstrijden in cirkelmaken toonden overduidelijk aan dat mensen wel degelijk in staat zijn de prachtigste graancirkels te maken - cirkels die door gelovers subiet voor 'echt' worden versleten (en waarbij paranormaal begaafden onmiddelijk allerlei 'indrukken' zouden ontvangen). Even vernietigend was de publicatie van Jim Scnabels Round in circles (1993) waarin de lichtgelovigheid van het graancirkelwereldje genadeloos wordt uitgemeten.
Het lijkt overduidelijk dat de cynici van meet af aan gelijk hebben gehad: cirkels zijn mensenwerk. Dat er in Zuidwest-Engeland zoveel jaren achter elkaar tientallen mensen bereid zijn geweest om midden in de nacht hun bed (of de bar) te verlaten om een graancirkel te gaan maken, hoeft niemand te verwonderen. Zuidwest-Engeland is het paranormale hart van Engeland. Hier ligt Glastonbury, hier vindt men Stonehenge (óók rond), hier werden de eerste leylijnen gevonden. Iedere zomer trekken honderden New-Age-aanhangers naar deze streken. En er is toch niets leukers dan de komst van de Nieuwe Tijd verkondigen door middel van een nieuwste kunstvorm?"
Tot zover deze uiterst verhelderende tekst
.
