Dat is natuurlijk het grote probleem, de kortzichtigheid van de politici en vooral het zeer korte-termijndenken van de burger.
Helaas is dit maar al te waar. Hierin zit de aard van de mens diep geworteld:
Hoe sterker en zekerder we feedback krijgen & hoe sneller deze komt, des te krachtiger het als motivatie werkt.
Gevolg: hard je best doen om het millieu te sparen is nauwelijks belonend, omdat de effecten pas op lange termijn merkbaar zijn, áls ze al duidelijk te merken zijn. De voordelen van niet-millieusparend gedrag daarentegen zijn vaak direct en duidelijk: goedkoper & gemakkelijker.
Voorbeeld: Als ik overtollige oplosmiddelen in het toillet zou weggooien (wat ik uiteraard niet doe), dan ben ik er lekker snel en makkelijk vanaf en de schade in het millieu zal ik niet persoonlijk merken. Ga ik het daarentegen keurig wegbrengen naar de speciaal afvaldepot, dan kost me dat moeite, terwijl ik niet zie dat het millieu er beter van wordt (want de effecten van dat kleine beetje zijn onzichtbaar in het grote totaal).
Millieuverbetering vanuit de burger gezien moet dus met name gedreven worden door ethisch besef en door _sociale_ beloning en bestraffing (zoals complimenten danwel kritiek van vrienden of buren).
Ten aanzien van bedrijven en overheden moet het ook op globaal niveau aangestuurd worden. Door globale economische competitie moeten er:
- economische voordelen te behalen zijn aan millieuvriendelijk gedrag/productie
- maatregelen komen op internationaal niveau (regels en wetten, sancties, etc.)
- natuurlijk zoveel mogelijk internationale samenwerking zijn om het globale probleem aan te pakken
Een ecologisch Walhalla hoeven we niet te verwachten, maar het is eindloos beter dan fatalistische passiviteit ("Het heeft allemaal geen zin meer, de wereld gaat toch ten onder").
Quote selectie