Ik ben blij voor de mensen die in het westen wonen, dat ook zij eens een mooie echte winterperiode konden meemaken. Deze periode heb je mooi digitaal vastgelegd.
Het enige probleem dat ik heb (niet alleen bij jou hoor Jeroen), is dat het begrip whiteout ten onrechte wordt gebruikt om een mooie winterbeleving extra kracht bij te zetten. Op die foto die je laat zien is er absoluut nog geen sprake van een whiteout.
Hieronder de definitie voor een whiteout:
From Wikipedia, the free encyclopedia
Conditions approaching a blizzard whiteout in Minnesota, on March 1, 2007. Note the unclear horizon near the center.
Whiteout is a weather condition in which visibility and contrast are severely reduced by snow or sand. The horizon disappears completely and there are no reference points at all, leaving the individual with a distorted orientation. Whiteout has been defined as: A condition of diffuse light when no shadows are cast, due to a continuous white cloud layer appearing to merge with the white snow surface. No surface irregularities of the snow are visible, but a dark object may be clearly seen. There is no visible horizon. [1]
A whiteout may be due simply to extremely heavy snowfall rates as seen in lake effect conditions, or to other factors such as diffuse lighting from overcast clouds, mist or fog, or a background of snow. People can be lost in their own front yards during a true whiteout, when the door is only 10 feet (3 meters) away, and they would have to feel their way back. Motorists have to stop their cars where they are, as the road is impossible to see. Normal snowfalls and blizzards, where snow is falling at 1 or 2 inches per hour (2.5 or 5.1 cm/h), or where the relief visibility is not clear yet having a clear field of view for over 30 feet (9 meters), are often incorrectly called whiteouts.
Waarom ik tegen dit ten onrechte gebruik van dit begrip ben? Simpel; ik heb het éénmaal meegemaakt tijdens een beklimming naar de Glittertind (Noorwegen) tijdens de zomervakantie (die geheel in de sneeuw was gevallen
) en wil het nooit meer meemaken, zelfs niet als winterfreak. Zoiets beanstigend had ik nog nooit ervaren.Het weer was tijdens de beklimming verslechterd (enkele uren vroeger dan was voorspeld) en we stonden aan de rand van de eeuwige sneeuw die we moesten oversteken. Halverwege verlechterde het weer dramatisch (sneeuwval, stormachtige wind en mist van wolken) De oriëntatiepunten vielen weg en de schrik sloeg mij om het lijf toen ik tegen mijn vrouw zei; blijf hier even staan, ik ga naar die rots ginder (met het idee dat deze rots zich op pakweg 50 meter van mij bevond). Ik zet drie stappen en ik was aan die rots.
Toen hebben we geen moment geaarzeld en zijn we terug afgedaald naar onze tent.
Daar terug aangekomen zijn we in de nabije berghut een warme chocomelk gaan drinken. De uitbater vertelde ons dat, in ongeveer gelijkaardige omstandigheden, het jaar ervoor een Belg en Noor (die vrienden van elkaar waren) 100 meter diep in de ravijn zijn gevallen en omgekomen. Zij stonden namelijk op opgewaaide sneeuw die boven de afgrond hangde en hadden het vermoedelijk niet door.
Dus voor ons was het eind goed al goed, voor anderen niet.
Met een echte whiteout valt niet te lachen.
Mvgn,
Guy
