Heb een klein stukje van Minneart toegevoegd en zelf een stukje erbij geschreven hoe het komt dat bij extreme gunstige omstandigheden het geluid v.d donder op bepaalde, soms grote afstanden te horen is!
Heb hierbij de alle (mogelijke) gebruikelijke omstandigheden dan ook geformuleerd.
Hoorbaarheid van de donder,
Iedereen weet dat er een tijdsruimte verloopt tussen bliksem en donder, ongeveer 3 sekonden per kilometer afstand van de onweershaard.
Men kan nu beproeven bij een wegtrekkend onweer bliksem en donder zo lang mogelijk te blijven volgen;
Het mooist gaat dit 's nachts, als de bliksems goed zichtbaar zijn en alles om ons heen stil is.
Afstanden van 30 tot 40 km zijn bereikt.
Van Everdingen heeft 60 km gehaald, en Veenema toonde aan dat afstanden boven de 100 km voorkomen.
Bij zulke zeer lange tijden (tot 5 minuten!) wordt de waarneming slechts betrouwbaar, indien naderhand blijkt dat er in de waargenomen richting en op de geschatte afstand inderdaad onweer voorkwam omstreeks het ogenblik der waarneming; of beter nog, indien de waarneming volgt op een reeks andere, en de tussenruimten tussen licht en slag geleidelijk toenemen.
De gunstigste omstandigheden zijn: rustige omgeving, vlak land, herfst, ’s nachts buiten de stad, felle verticale bliksems die men tot dicht bij de gezichteinder ziet.
De gevallen waarin de donder op zulke grote afstanden gehoord wordt zijn zeer zeldzaam.
Een afstand van 10 km (30 seconden) komt bijna niet voor(?), zodat men wel mag zeggen dat de donder slechts tot opvallend kleine afstanden hoorbaar is.
Dit wordt verklaarbaar dat als men denkt dat de wind van alle kanten naar het onweer toe waait, hetgeen de geluidstralen van de aarde af doet krommen.
Voor een gedeelte wordt de hoorbaarheidsgrens bepaald door de demping.
De zeer diepe geluiden die in de donder een belangrijke rol spelen, hoort men veel eerder dan de hoge.
Mijn ervaringen zijn dan ook dat er enkele keren is voorgekomen is dat op 60 km., 70 km., 80 km. en zelfs 1x is voorgekomen tegen de 100 km. dat de donder is waargenomen.
Het moet dan ook extreem gunstig zijn voor zulke bijzondere waarnemingen.
De beschreven omstandigheden zijn: De stromingen, o.a. de windrichting, gelaagte der wolken, neerslag, de uitstraling, avond en nacht, vochtigheid, stille omgeving en vooral ook de kracht v.d. ontladingen.
De uitstraling is in de nacht veel gunstiger dan overdag, omdat overdag de straling v.d. zon dit voor een groot deel tegenhoudt.
Voorbeeld: een afstand van 80 km. is praktisch niet te horen overdag, terwijl in de nacht je dit wel kan horen.
Ook de kracht v.d. ontladingen heeft zou een gunstige effect hebben om de donder van ver te kunnen horen.
Bij een zwakke ontlading, zou je al van misschien 10 km al niet meer kunnen horen, bij een matige wel en terwijl je bij zware ontladingen van veel verder kan horen.
Een goed voorbeeld was uit 1988-06-23 om 22.30 u. die pas na 4 minuten een donder gaf die zo extreem zwaar en explosief was dat zelfs de ramen deden trillen.
Dit moet een gigant van een (verticale) ontlading zijn geweest en deze was ook extreem fel!
Van deze ontlading hebben er meerdere getuigen melding van gemaakt en heeft gestaan in Weerspiegel uit augustus 1988.
Deze waarnemingen zijn echter 100% vertrouwelijk en zijn absuluut geen fabeltje en fantasien van iemand die dit verzonnen heeft!
Dank voor uw aandacht
Groeten Riny
Heb hierbij de alle (mogelijke) gebruikelijke omstandigheden dan ook geformuleerd.
Hoorbaarheid van de donder,
Iedereen weet dat er een tijdsruimte verloopt tussen bliksem en donder, ongeveer 3 sekonden per kilometer afstand van de onweershaard.
Men kan nu beproeven bij een wegtrekkend onweer bliksem en donder zo lang mogelijk te blijven volgen;
Het mooist gaat dit 's nachts, als de bliksems goed zichtbaar zijn en alles om ons heen stil is.
Afstanden van 30 tot 40 km zijn bereikt.
Van Everdingen heeft 60 km gehaald, en Veenema toonde aan dat afstanden boven de 100 km voorkomen.
Bij zulke zeer lange tijden (tot 5 minuten!) wordt de waarneming slechts betrouwbaar, indien naderhand blijkt dat er in de waargenomen richting en op de geschatte afstand inderdaad onweer voorkwam omstreeks het ogenblik der waarneming; of beter nog, indien de waarneming volgt op een reeks andere, en de tussenruimten tussen licht en slag geleidelijk toenemen.
De gunstigste omstandigheden zijn: rustige omgeving, vlak land, herfst, ’s nachts buiten de stad, felle verticale bliksems die men tot dicht bij de gezichteinder ziet.
De gevallen waarin de donder op zulke grote afstanden gehoord wordt zijn zeer zeldzaam.
Een afstand van 10 km (30 seconden) komt bijna niet voor(?), zodat men wel mag zeggen dat de donder slechts tot opvallend kleine afstanden hoorbaar is.
Dit wordt verklaarbaar dat als men denkt dat de wind van alle kanten naar het onweer toe waait, hetgeen de geluidstralen van de aarde af doet krommen.
Voor een gedeelte wordt de hoorbaarheidsgrens bepaald door de demping.
De zeer diepe geluiden die in de donder een belangrijke rol spelen, hoort men veel eerder dan de hoge.
Mijn ervaringen zijn dan ook dat er enkele keren is voorgekomen is dat op 60 km., 70 km., 80 km. en zelfs 1x is voorgekomen tegen de 100 km. dat de donder is waargenomen.
Het moet dan ook extreem gunstig zijn voor zulke bijzondere waarnemingen.
De beschreven omstandigheden zijn: De stromingen, o.a. de windrichting, gelaagte der wolken, neerslag, de uitstraling, avond en nacht, vochtigheid, stille omgeving en vooral ook de kracht v.d. ontladingen.
De uitstraling is in de nacht veel gunstiger dan overdag, omdat overdag de straling v.d. zon dit voor een groot deel tegenhoudt.
Voorbeeld: een afstand van 80 km. is praktisch niet te horen overdag, terwijl in de nacht je dit wel kan horen.
Ook de kracht v.d. ontladingen heeft zou een gunstige effect hebben om de donder van ver te kunnen horen.
Bij een zwakke ontlading, zou je al van misschien 10 km al niet meer kunnen horen, bij een matige wel en terwijl je bij zware ontladingen van veel verder kan horen.
Een goed voorbeeld was uit 1988-06-23 om 22.30 u. die pas na 4 minuten een donder gaf die zo extreem zwaar en explosief was dat zelfs de ramen deden trillen.
Dit moet een gigant van een (verticale) ontlading zijn geweest en deze was ook extreem fel!
Van deze ontlading hebben er meerdere getuigen melding van gemaakt en heeft gestaan in Weerspiegel uit augustus 1988.
Deze waarnemingen zijn echter 100% vertrouwelijk en zijn absuluut geen fabeltje en fantasien van iemand die dit verzonnen heeft!
Dank voor uw aandacht
Groeten Riny
Thunderstorms - Klimaatsverandering en opwarming zijn van aller tijden, en zeker niet alleen van heden! https://thunder-riny.webnode.nl/klimaat-weer/
