De drukgradiënt kan zo groot worden omdat de trajectoriën sterk cyclonaal gekromd zijn, wat samenhangt met de hoge treksnelheid van het laag. De evenwichtssnelheid is dan heel wat lager dan de geostrofische wind bij een bepaalde drukgradiënt. Bovendien is net achter de kern de lucht nog aan het versnellen, het evenwicht is nog niet bereikt. Dat samen maakt dat de isobaren dicht op elkaar kunnen komen - tenminste in theorie.
Je ziet hier het berekende drukveld van een uur eerder, 7 uur GMT. Daar lijken zelfs twee kerntjes te zijn.
Je ziet hier het berekende drukveld van een uur eerder, 7 uur GMT. Daar lijken zelfs twee kerntjes te zijn.
