Als klein kind had ik altijd al interesse in het weer, maar vermoedelijk heeft de winter van 1991 mijn fascinatie voor (winter)weer definitief aangezwengeld. In 1992 kan ik mij ook herinneren gefascineerd te zijn geraakt door onweer.
Ook nog wel een leuk feitje: in de jaren '90 vond in warmte prima. Tijdens die paar hete dagen in de verder koele zomer van 2000 kwam ik ineens tot de ontdekking dat ik het eigenlijk helemaal niet aangenaam vond
Bij mij is het eerder geleidelijk gegaan. Ik kan me niet herinneren dat ik kou vroeger zo vervelend vond. Ik hield altijd wel van mooie zomers maar naarmate ik ouder werd, begon ik een steeds grotere hekel aan kou te krijgen en hield meer en meer van warmte. Maar dan komt er weer die rare klik in m'n hoofd, goede winters met veel sneeuw en kou vind ik dan wel weer waanzinnig fascinerend en kan uren voor het raam zitten staren naar de lantaarnpalen (op zoek naar de eerste sneeuwvlok). Maar kou, als gevoel/ervaring, vind ik dan weer vervelend. Een mens blijft een raar wezen!
