Je hebt gelijk, dat bepaalde dingen letterlijk onbetaalbaar worden. Ik ken zelf trouwens ook mensen die met een paar tientjes in de week een gezin te eten moeten geven. En ze redden het nog ook!
Ik ben (niet beroepsmatig overigens) erg betrokken met en bij mensen die met niks moeten rondkomen, met name bijstandsmoeders. En ja, als de prijzen nog hoger worden, dan komen er gegarandeerd (nog meer) problemen.
Maar ik ken genoeg mensen in die omstandigheden die het zo goed en zo kwaad op weten te lossen. Dat betekent veel opofferingen, ik zal geen details geven want dat wordt wel erg off topic, maar reken maar dat dat behoorlijk ten koste gaat van je sociale leven...
Maar honger? Ja, ze zullen geen luxe dingen kunnen eten. Verse groenten en aardappels zijn voor hen onbetaalbaar. Aardappels wordt: rijst en macaroni. Ik ken mensen die nu hun 'slag' slaan bij de groenteboer als verse groente in de aanbieding is en dit invriezen of (ja, het bestaat nog) wecken.
En 1-2 x een goedkope bal gehakt per week (!) zal dan moeten wijken voor geen vlees meer.
Het is aanpassen, aanpassen en nog eens aanpassen en er zullen mensen zeker (meer) in de problemen raken. Maar honger vind ik nog steeds een erg groot woord, omdat ik dan direct kleine zwarte kindertjes met hongeroedeem voor me zie omdat er voor hen werkelijk niets is, en wij in Nederland altijd wel te eten kunnen krijgen, al is het dan macaroni van 19 cent per pond met een blikje lunchworst en een ui als groente...
Misschien is 'armoe' in dit verband een beter woord? Want dat zal inderdaad alleen maar toenemen!
(overigens hoef ik me zelf geen zorgen te maken, maar dat betekent dus niet dat ik het probleem ontken!)
Quote selectie