Dat was nochtans een ogenschijnlijk uitzichtloze uitgangspositie

Op deze kaarten van 1 februari 1985 is nog een knoeperd van een westcirculatie te zien met een log Zuid-Europees hoog. Maar het is juist dat op dat ogenblik het noorden van Scandinavië al vol met koude lucht was gepompt.

Toch voltrekt zich op een wel erg bijzondere manier een winteroffensief. Het logge Zuideuropese hoog richt zich vanaf pakweg 5 februari 1985 op en krijgt nadien mee impulsen van een afzakkend poolhoog, waardoor de Noord-Scandinavische kou zuid en zuidoostwaarts advecteert.

Merkwaardig is wel dat deze 2de adem van de winter die zich afspeelde in de iets meer dan 2 weken (tussen 7 en 24 februari van 1985) in feite iets was dat wij vandaag vooral een balkanveeg of een oost-Europese aangelegenheid zouden noemen. Wij hebben hier nipt twee weken van mee kunnen profiteren, zonder dat de vorst zo spectaculair was (zeker in vergelijking met de hoofdwinter dat jaar van 3 tot 22 januari). De reden dat we binnen de week weer op de schaats stonden was vooral te vinden in het feit dat na die legendarische eerste drie weken van januari de oppervlaktewateren nog zeer koud waren en er her en der op ondiepe waters zelfs nog wat ijs lag.

Onderstaand de kaartenreeks die het ontstaan van die tweede adem van de winter van 1985 (telkens SLP en de 850 hpa kaarten). Let ook vooral op de merkwaardig hoge NAO. Een van de (misschien zeldzame, maar dus niet onbestaande) voorbeelden van flinke vorstperiodes die toch een sterk positieve NAO lieten zien. Je ziet ook hoe de meeste koud eigenlijk voor centraal en oost Europa was. Dat zou zich overigens ook in het tweede deel van deze vorstperiode nog eens spectaculairder herhalen, met hpa beneden de -20 in Polen en Hongarije.