Heel herkenbaar Robert. Maar zelfs nu, na 49 jaar ga ik zo op mijn knieën op het ijs zitten met beide handen als kommen om de ogen om het felle licht buiten te houden en dan staren door magie van het zwarte ijs. Een takje waar een bellenbaan boven bevroren is, aparte vormen van ijs die op laaghangengende takken zijn aangevroren zwiepend door het water totdat de vorst een einde maakt aan de beweging en muurvast in het ijs zitten. De geluiden zijn anders, de lucht is anders en de sfeer is anders.
Oh ja, ik moest van mijn ouders met mijn tengels van andermans spullen afblijven, maar een laars vol met water en een bevroren broekspijp was eigenlijk nooit echt een zorgen punt bij ons thuis.