Ik kan me van vroegere winters als kind zijnde (ik ben van 1957) herinneren die ijsbloemen van onder tot boven op de ramen omdat er geen verwarming was boven en nog enkel dik glas en als het dan een keer niet tot helemaal bovenin dicht zat met ijsbloemen je dacht: Oh, jé, het gaat toch niet minder vriezen.
S’avonds zette ik een kopje water buiten en de volgende morgen helemaal massief tot ijs bevroren.
Naar bed met een metalen kruik kokend heet water en een sok er om heen, wat een tijden zeg.